Adnan Oktar A9 TV; 24 Kasım 2017

Affetmek zevklidir. İki taraf için de bereketlidir. Affetmemek insanı sıkar. Affeden insan huzur bulur, rahat eder.

Affetmemek, gurur, enaniyet, kendini büyük görmek, bencil olmak gibi tüm bozuklukları din ahlakı ortadan kaldırır. Affetmemek beladır. Affetmemek insanın kendisini sıkar. 10-20 sene affetmemenin verdiği sıkıntıdan kurtulamıyor, oysa imanla bunlar çok kolay aşılabilir.

Bir insanın tam affedilmesi için kesin bir delil olması ve o kişinin affedilmeyi istediğini güçlü vurgulaması gerekir.

Güzel ahlak insanlara mutluluk veren sistemdir. Bir ortamda tek bir kişi kibirli olsa insanlar rahatsız oluyorlar. Güzel ahlaklı insan ise her yerde mutluluk vesilesidir. Cenneti de güzel kılan güzel ahlaktır. İnsanların güzel davranması, birbirini üzmemesi kızdırmaması, herkesin dengeli tutarlı olması, münasebetsiz konuşan hiç kimse olmaması, iki yüzlü kimse olmaması, herkesin coşkulu sevgiyi yaşaması cenneti güzel yapıyor. Cennetin ırmağı, taşı, toprağı değil. Allah Kendisi güzel ahlaklıdır. Müslüman Allah’ın ahlakıyla ahlaklanmak ister Allah her durumda insanları affediyor, insan bazen affedemeyebiliyor. Allah her kulunu kurtarmak istiyor, insanlar bazı insanlara yakın olabiliyor. Allah insanlara sui zanla bakılmasını istemez, hep hüsnüzanla değerlendirir. İnsanlarda ise hüsnüzan eksiktir. Müslüman Allah’ın ahlakına özenir. Müslüman da Allah gibi güzel ahlaklı olduğunda hem kendi rahatlıyor hem etrafındaki insanlar rahatlıyor. Bu ahlak cennetin ana vasfıdır. Ve tüm bu güzel ahlakın ana amacı sevgidir. Allah’ı sevmek ve Allah’ın yarattıklarını sevmek içindir.

Merhametli insan yardımcı, cömert ve affedici olur. Güzel konuşur, acı konuşmalar yapmaz. Üslubu esenlik doludur, hep rahatlık vermeye çalışır. Temizdir, kaliteye, güzelliğe önem verir. Güzellik sunmak da bir merhamettir.

Romantizmde affetme, şefkat, Allah lehine olmak ortadan kalkar. Daha da riskli olanı izole olma, içine kapanma ve umutsuzluk gelişir. Akılcılıktan uzaklaşılır. Romantizmden dikkatle ve ısrarla uzak durmak lazım.

Bazı insanlar her durumu öfkelenerek, küserek, darılarak halletmeye çalışıyorlar. O nedenle çevrelerinde kimse olmuyor. Oysa affedici, şefkatli, merhametli, anlayışlı olmaları, her olayı Allah’ın yarattığını bilerek davranmaları gerek. Diğer türlü olursa dost ve arkadaş edinmeleri çok zor olur ve mutlu olamazlar, sevgiyi devam ettiremezler.

Dünyadaki sevgisizliğin en büyük nedenlerinden birisi insanların birbirlerini affetmemesidir. Her şeye öfkelenip kızıyorlar ve sonra affetmiyorlar. Böylece şeytanın oyununa gelmiş oluyorlar. Oysa Allah ayetlerinde affetmeyi tavsiye ediyor. Sen af (veya kolaylık) yolunu benimse, (İslam’a) uygun olanı (örfü) emret ve cahillerden yüz çevir. (Araf Suresi, 199)

Allah sevgiyi ve affetmeyi ister, kullarının azabını istemez. (Nisa Suresi, 147: Eğer şükreder ve iman ederseniz, Allah azabınızla ne yapsın? Allah şükrün karşılığını verendir, bilendir.)

Allah'ın amacı sevgidir. Allah affetmeyi, sevmeyi sever. İnsanın yaşadığı imtihanın amacı da sevgiyi öğrenmektir.

Her zaman halim, sakin, sevecen, affedici, makul, koruyup kollayan bir ahlakta olmak gerekir.

Özür dilemek güzel bir sevgi gösterisidir. Özür dilemeyi de özrü kabul etmeyi de zor görmemek gerekir. Şeytanın oyununa gelmekten kaçınmak önemlidir. Gururu bahane edip affetmemek veya özür dilememek insanın kendisi için kayıptır.

Müminin üslubu her zaman dengeli, tutarlı, akılcı, affedici olur. Kuran dışında bir üslubu olmaz.

Romantizm aklın bir kenara konulması demektir. Akıl bir kenara konduğunda sevgi ve aşk kalmaz. Sevgi ve tutku akılla gerçek zeminine oturur. Akılcı olduğunda affedersin, cesur olursun, bencil olmazsın. Romantizmde ise insan çıkar için sevdiğini harcayabilir, affedemez, cesaret gösteremez.

Affedici olmak mühim bir ibadettir. Allah o olayı affetmen için özel yaratıyor, o olay olduğunda affetme ibadetinin vakti gelmiştir. Affetmeyi bilmeyen insan cennet ahlakını almamış olur. Affedilecek olayı da affetmeyi de yaratan Allah'tır.

Mümin affederek sağlıklı sıhhatli olur Affedici olmak tutkunun, sevginin, aşkın ve dostluğun temel vasfıdır. Affedicilik yoksa sevgi oluşmaz.

Mümin peşin affedicidir, kin tutmaz, öfkelenmez. Müminler arasında uzayan bir konu olmaz.

İnsanları kazanmaya çalışmak önemlidir. Her insan hata yapabilir, insanlara hatadan dönme imkanı tanımak gerekir .

Sabırlı, affedici, merhametli, dürüst, güzel sözlü, tevazulu ve fedakar olan sevgiyi bulur.

Müşrik, münafık her kim olursa olsun tevbe ederse Allah tevbesini kabul edeceğini söylüyor. Allah’ın rahmetinden ümit kesen bir üsluptan kaçınmak gerekir.

Sevgide gurur olmaz. Çünkü gurur olduğunda sevgi biter. Gurur ve affetmeme sevginin zehiridir. İnsanlar sevgiyi o yüzden götüremiyorlar. Ama affetme, gururu kontrol, gururu ezebilme sevginin yolunu sonuna kadar açar.

İnsan Allah’ın affedeceğine inanıyor ama kendisi affetmek istemiyor. Böyle olmaz. Nasıl Allah’ın affedeceğini biliyorsa kendi de affetmeyi bilecek.

Affedici olmak Allah’ın çok beğendiği bir karakter. Çünkü intikam, ruha nefsani bir zevk verir. Affetmek çok zordur. Yani irade gerektirir, akıl gerektirir. Çünkü afta insan doyuma ulaşamaz. Ama intikamda doyuma ulaşır. Onun için Allah affı esas alıyor.

Güzel ahlaklı olayım demekle insan güzel ahlaklı olamaz. Allah’tan korkarak, Allah’ı severek güzel ahlaklı olunuyor. Yoksa cömert olamaz. Birine mal verdiğinde adamın içi yanar. Affetmek acayip kızdırır. Eğer iman yoksa, Allah korkusu yoksa affetmek çok sinir bozucu bir şeydir.

En güzeli affedici olmaktır, barış insanı olmaktır. Her şeyde hayır görmektir. İnsan zayıf yaratılmış, öyle belayı kaldıracak gibi değil. Ona kin duyuyor, bununla uğraşıyor, ona bağırıyor. Ona entrika hazırlıyor. Zaten ufacık, naif bir bedenin var. Bu kadar azabı, bu kadar pisliği o bedenin nasıl kaldırsın? Bayağı temiz ol, dürüst ol, samimi ol.