Adnan Oktar A9 TV; 22 Şubat 2015

Şehit ailelerini hiç boş bırakmamak lazım. Onların evleri birer mescit gibi olması lazım. Her gün Allah’ın anıldığı, güzel sohbetlerin edildiği, temiz pak. Gidenler evi de güzelce temizleyecekler. “Anne biz evi temizleyelim” diyecekler. Bulaşık varsa bulaşığı yıkayacaklar. Yemek yoksa yemek yapacaklar.

Seven sevdiği için her türlü fedakarlığı yapacak. Gerekirse uğruna Allah için canını verir, korur kollar. Aman haysiyetine zarar gelmesin, şerefine, namusuna zarar gelmesin, aklına, bedenine zarar gelmesin diye çok özen gösterir. Yemesine, içmesine, uykusuna, her şeyine dikkat eder. Aşığın alameti budur. Ölümüne onu korur.

1 milyon kişi şehit olsa bir karış toprak vermeyiz. 2 milyon kişi şehit olsa yine bir karış toprak vermeyiz. 3 milyon kişi şehit olsa yine bir karış toprak vermeyiz. Bunu unutacaklar.

Türkiye için en büyük tehlike katillere af çıkarılmasıdır. O zaman Türkiye’nin mahvolduğunun resmidir. Mehmetçiği, polisleri katleden kişileri bir insan affederse o, dünyanın en aşağılık en karaktersiz adamıdır.

Mümin Allah’a ölümüne bağlanacak. Şehit olmayı da kabul edecek, gazi olmayı da kabul edecek, hapishaneyi de kabul edecek, tımarhaneyi de kabul edecek. Başına geldiğinde hamd edecek, şükredecek. O zaman Allah yollarını alabildiğine açıyor.

Genel af cinayet üstü cinayettir. Eğer bir insan askeri, polisi vurduysa, şehit ettiyse, bunların da on binlerceyse sayısı, on binlercesini de sakat ettiyse, sen bunu helal kılacak şekilde imkân sağlarsan PKK’dan milyonlarca kez daha aşağılık, daha kahpe, daha kalleşsin demektir.

Eğer birisi çıkar da –HafezanAllah- derse ki: “PKK’nın affedilmesi gerekir” Bunun anlamı açık: “Yaptıkları gayet normaldi, asker de vurulur, polis de vurulur, tabii ki şehit edecek, -haşa neuzubillah- ellerine sağlık” Bu kişi PKK’dan milyonlarca kere daha aşağılık, daha kahpe ve daha kalleştir. PKK onun yanında yıkanmış kalır o zaman. Dünyanın en aşağılık en kahpe insanıdır o zaman.

PKK bir mafya yapılanması ama dünyanın en kanlı mafyası. Mehmetçiğimizi, askerimizi polisimizi kahpece şehit eden, on binlerce aslanımızı dehşet ortamlarında şehit eden bir yapı.

Cinayeti, askeri polisi vuranları affedip bunu helal, meşru hale getirmek, cinayeti teşvik etmek anlamına gelir. Askeri, polisi hiç yerine koymak anlamına gelir. Şehit ailelerine en büyük hakaret olmuş olur. Bunu yapan insan da dünyanın en aşağılık adamı olur.

Askeri polisi vuran katilleri affetmek en büyük ahlaksızlıktır. Bunu yapan da en büyük ahlaksız olur.

Hapiste on binlerce askerimizi, polisimizi şehit eden katiller var, bunların bırakılması diye bir konu olmaz. O zaman cinayet serbest anlamına gelir. O zaman Türkiye yerle bir olur, Allah esirgesin.

Fedakar olmamak çok büyük bir vicdansızlık, ahlaksızlıktır. Mesela ülkemize sığınan Suriyeli mazlumlar. Tabii ki o bize ekonomik bir yük getiriyor, zorluk getiriyor; feda olsun. Çoluk çocuk imha olacaklarına, işkence çekeceklerine, acı çekeceklerine, bizim paramızdan gitsin.

Din gayet kolay ve sade. Sevgi, merhamet, dostluk, kardeşlik, affedicilik, diğergamlık, fedakarlık, yiğitlik, delikanlılık. Ne güzel olur cömertlik. Mesela sevdiğin bir insan var malı, mülkü olmuyor. Cömert davranıyorsun, mutlu oluyor, seviniyor. Sana da iyi gelir o.

Askerimizi, polisimizi şehit edeni affetmeye kalkanı Allah helak etsin! Askerimizi, polisimizi şehit edeni affetmeye kalkanı Allah helak etsin! Askerimizi, polisimizi şehit edeni affetmeye kalkanı Allah helak etsin!

Allah’ın en beğendiği de, şehit olmaktır. Allah en yüksek sevgiyi onda buluyor. Ama mümin ona niyet edecek. Öyle rastgele değil. “Şehitlik istiyorum Yarabbi Sen’den” diye içten, kalpten niyet edecek.

Aşk yoksa, tutku yoksa, derinlik yoksa, gerçek sevgi yoksa sen ne istiyorsun o zaman, neyin anlamı kalıyor? Hani hayvan gibi insanlar var diyoruz ya nasıl bize itici geliyor, nasıl rahatsız edici oluyor, mahluk diyoruz. Ama mesela fedakarsa, cesursa, sabırlıysa, kararlıysa, yiğitlik yaparsa hayran oluyoruz.

Mükemmel ahlak nedir? Sabır, şefkat, fedakarlık, dürüstlük, cesaret, vefa.. Allah korkusu olmadığında bunların uygulamasında şahısta gaflet meydana gelir. Mesela Allah'ı sever ama namaz kılmaz. "Ben seviyorum Allah'ı, Allah'ın benim namazıma ihtiyacı yok" der. Bol parası olur, fakirlere dağıtmaz. "Fakir bir şekilde bulur ama ben Allah'ı çok seviyorum, bu parayla mutlu oluyorum, Allah'a daha yakın oluyorum" der. Cesaret göstermez; "Şimdi hayatımı tehlikeye atmayayım ben böyle bir şey için, güzel yaşıyorum" der. Allah korkusunda cesaret gösterilir.

Sen geçici dünyayı istersen Allah dünyayı senden sürekli kaçırır, dünya bu sefer başına bela olur. Halbuki fedakar insanlarla dünya güzel olur. Mesela Peygamberimiz (sav) fedakardı, diğergamdı. Sahabeler fedakardı, diğergamdı. Hiçbiri çıkarcı değildi. Çıkarcı insanların olduğu toplumlar çöküyor.

Müslümanın esas özelliği dürüst olmasıdır. Mümin gerekirse kendisi sıkıntı içine girer ama mümin kardeşlerine yük olacak bir şey yapmaz.

Sabırlı, affedici, merhametli, dürüst, güzel sözlü, tevazulu ve fedakar olan sevgiyi bulur.

Zaman geçtikçe karşındaki insanın vefasını, sadakatini, kişiliğini, fedakarlığını gördükçe insan daha çok sever. Yaşla zamanla sevgi azalmaz.

Mümin insanları korkalığa değil cesarete çeker. Allah için her türlü fedakarlığa coşkuyla hazır bir ruha çeker.

Güzel ahlaklı bir kadının sevgisi ve sadakati çok güçlüdür, sevdiği için her fedakarlığı göze alır.

Hayvanların yavrularına gösterdikleri titizlik Allah'ın şefkatinin ve sanatının güzel bir tecellisidir.

Şeytan özellikle zorlaştırıp İslam’ı yıktı dünyada. Dini zor göstermek çok şeytani bir metottur. Şeytanın o pis zekasının bir ürünü olarak ortaya çıktı.