Adnan Oktar A9 TV; 23 Aralık 2017

Ahmak münafıklar Peygamberimiz’in bir savaşta şehit olacağını ve Müslümanların malına mülküne el koyacaklarını sanıyorlardı. Bu menfaat umuduyla gençlikleri boyunca İslam’a hizmet ettiler. Gençlikleri ellerinden gitti, hayatları bitti, hayalini kurdukları mal ve mülkün hepsine de Peygamberimiz ve Müslümanlar sahip oldu. Allah münafıkları eşşek gibi Müslümanlara hizmet ettirir, sonunda onların pisliğinden Müslümanları kurtarır. Münafıklar her şeylerini kaybettikleri için domuz gibi böğüre böğüre sürünerek yaşar, sonunda da cehenneme giderler.

Allah sonsuz güzellik, sonsuz iyilik, sonsuz akıldır. Allah bizim sonsuza kadar cennette güzel yaşamamızı istiyor. Allah bizim iyiliğimizi istiyor. Allah cehennemi, cennetin kıymetinin bilinmesi için yaratmıştır.

Biz alelade bir varlık değiliz. Allah’ın ruhunu taşıyoruz. Allah’ın ruhunu taşıyan hiçbir şekilde cehenneme gitmez. Ama mümin olarak her zaman cehennemden korkacağız, cehennemin insanı olmaktan Allah’a sığınacağız.

Cehennem ölü varlıkların mekanıdır. Cehennemin ölüler diyarı olduğu Tevrat’ta da geçer. Cehennemin varlığı cennet ehlinin kıyas yapması için vardır. Cehennemin varlığı cennetin güzelliğini kıyaslayan bir durumdur. Cennet ehli, cehennemle kıyas yaptığında en yüksek mutluluğu ve zevki elde eder.

Cehennemdekilerin en büyük ızdırabı cennet ehlinin mutluluğunu görmektir. Cennet ehli ise cehennemdekileri gördüklerinde Allah’a olan sevgileri artıyor. Allah’ın adaletinin tam tecelli ettiğini görüp şükrediyorlar.

Cehennemin amacı müminlerin mutluluğudur. Allah’ın adaletinin tecelli ettiğini görüp mutlu olmalarıdır. Cehennem ehli ölü olarak yaratılmış özel mahluklardır.

Cennette madde akıllıdır ve tamamı insanın lehine hareket eder. Mesela ağaç yoldaysa Müslüman geçerken kenara çekilir. Cehennemde de her madde oradakilerin aleyhinedir. Adam geçerken ağaç dalını boynuna dolar, taş gider ayağına çarpar.

Dünyada en çok istenecek şey Allah’a en derin aşkla sevgi duymaktır. Bazı insanlar iman eder ama Allah’tan uzaktırlar. İmanı teknik olarak anlıyor ve Allah’ın varlığını kabul ediyorlar ama aşkla Allah’ı sevmeyi bilmiyorlar. Allah’tan en çok istenecek şey Sonsuz Güç olan Allah’a en derin aşkla sevgi duymaktır. Bazı gelenekçiler de haşa Allah’ı merhametsiz, adaletsiz, herkesi cehenneme atan bir varlık olarak görüyor Peygamberi daha evla buluyorlar. Allah cehenneme atmak ister Peygamber insanları kurtarır zannediyorlar. Bu, faciadır. Allah’a güvenmemek çok ağır vicdan bozukluğudur. Bu zihniyetteki insanlar aslında Peygamberi de gerçek anlamda sevmiyorlar. Kafalarındaki Peygamber imajını seviyorlar.

Dünyadaki eğitimi almadan cennete gidilse cennetin bir anlamı kalmaz. Dünyadaki eğitimle cennetin güzellikleri anlam kazanır. Cennet ehlinin hepsi Allah’ın ruhunu taşır. Cehennem ehli ölü yaratılmış özel mahluklardır.

En aşağılık insanlar münafıklardır. Kahpe ve alçaktırlar. Dünyadaki her türlü zulmü bir kenara bırakıp, en başarılı en etkili gördükleri Müslümanlarla mücadele edeler. Münafıkların bu mücadelesi en baştan kaybedilmiş mücadeledir. Bu ahmakların yeri cehennemin en derin yeridir.

İslam’a hizmetle geçen her dakikası münafık için çok büyük acıdır. Bu acıyı sürekli yazarak ahmakça hafifletmeye çalışır. Ama yazdığı her satırda içi daha çok yanar ve o yazdığı her cümle her kelime için hem cehennemde de ayrı yanacaktır.

Mümin en çok Allah’ı gücendirmekten korkar. Mümini tek başına cehennemdeki azap değil Allah’a karşı mahcup olma ihtimali korkutur. Cehennemden korkmak da Allah rızasına uygun bir tavırdır. Cehennem korkusunu yanlış görmemek gerekir.

Mümin için rahatlık canının alınmasında başlar sonrasında kusursuz rahatlık vardır. Ölümden sonra mümin için tedirgin olacağı, heyecan duyacağı hiçbir şey olmaz. Tedirginlik yaşayacak olan sadece küfürdür. Cehennemin varlığı müminlerin Allah’ın adaletini görmesi ve bu adaleti görmekten sevinç duyması içindir.

Mümin kendisini sürekli kontrol edecek. Samimi miyim, iyi niyetli miyim, dürüst müyüm hep denetleyecek. Allah samimi bir mümini asla cehenneme koymaz ama mümin sürekli kendini kontrol ederek umut ve korku arasında yaşayacak.

Münafığın aşağılanması müminlerin kalbinde inşirah meydana getirir. Çünkü onları aşağılayan Allah’tır. Münafığın aşağılanıp domuz gibi debelenmesini izlemek müminler için bir eğlencedir. Ahirette de müminler münafıkların cehennemdeki halini görüp eğlenecekler.

Münafığın en bariz vasfı nursuzluğudur. Kimse onların yanına yanaşmaz, tek bir dostları bile olmaz. Her zaman yalnızdırlar. Allah onları hor ve zelil yaratmıştır. Kime ve nereye saldıracakların bilemezler. Cehenneme doğru yaklaşırken aşağılanmanın şiddetinden sürekli anormal tavırlar içine girerler. Allah onları geri dönemeyecekleri bir çizgiye getirir. Eylemleri az olsa cehennemdeki hükümleri de az olur, bu nedenle Allah onlara mallar, imkanlar ve zaman verir. Onlar da bütün imkan ve vakitlerini Müslümanlarla mücadele etmeye harcarlar. Günah yükleri ve cehenneme yaklaşma mesafeleri böylece artar. Allah yeterli gördüğünde canlarını alır ve cehennemin en dibine atar. Allah ayetinde “Melekleri, onların yüzlerine ve arkalarına vurarak: “Yakıcı azabı tadın” diye o inkar edenlerin canlarını alırken görmelisin.” (Enfal Suresi, 50) diye bildiriyor.

Münafığın yaptığı her rezillik kaderinde bellidir. Nerede ne yazacak, hangi cümleleri kuracak, Müslümanlara karşı hangi atakları yapacak, cehennemde yeri nerede olacak hepsi belli.

Münafık dünyada ayrı yanar, ahirette ayrı yanar. Dünya da ayrı aşağılanır, ahirette ayrı aşağılanır. Mümin de hem dünyada, hem ahirette çok şerefli bir hayat sürer. Münafıkların yaşadıkları pislik hayattan dolayı ömürleri de kısa olur, dertleri hastalıkları bitmez sonra da cehenneme giderler.

Münafık haysiyetsizlik şokuna giren bir mahluktur. Yüzünde utanma, haysiyet yoktur. Tüm dünya yüzüne tükürse, ne dersen de etkilenmez, uyuşmuştur beyni. Tüm insanlar onlardan tiksindiği için, aşağılanarak insaniyetten çıktığı için haysiyetsizlik şoku içindedir. Ne Kuran ayeti, ne Müslümanların sözü, ne aşağılanma hiçbir şey onu etkilemez. Akıl almaz bir haysiyetsizlik boyutu içindedir. Şımarıklığı, arsızlığı, pisliği, haysiyetsizliği üzerinde toplamış olan münafık haysiyetsizlik şokundan insan olmaktan çıkmıştır. Münafık şeytanın iğrenç makamının en yüksek noktasıdır. Ahir zaman münafıkları da en yüksek şeytani makama gelmiş en arsız ve haysiyetsiz münafıklardır. Cehennemde de münafıkların bu kaşarlıkları ve haysiyetsizlikleri devam eder.

Münafık hiçbir amacı, gayesi olmadan hayvan gibi yaşamayı bir şey zanneder. Ahmak olduğu için “bak sabah namaza kalkmamız gerekmiyor, İslam’ı yaymak için kitap dağıtmamız gerekmiyor, sabahtan akşama kadar boş boş geziyoruz” diyor. Bunun da adını özgürlük zannediyor. Bu özgürlük değil, hayvan gibi sürünmektir. Münafıklar bunun özgürlük olmadığını cehennem yataklarında çok iyi anlayacaklar.

Münafık küçük beyniyle Peygamberi ve Müslümanları uzaktan takip ederek akıl verir. Allah münafıkların cehennemin en alt tabakasında olduğunu bildiriyor. Münafıkların aşağılık karakterlerinin ve ahlaksızlıklarının vurgulanması Kuran’a uygundur.

Münafık Peygamberin yanından ayrılırken haşa Peygamberin fitnesinden uzaklaştığını söyler. Peygamberin yanından ayrılırken cehennemin dibine gidiyor ama şuurunda olmuyor. (Tevbe Suresi, 49: Onlardan bir kısmı: "Bana izin ver ve beni fitneye katma" der. Haberin olsun, onlar fitnenin (ta) içine düşmüşlerdir. Hiç şüphesiz cehennem, o inkar edenleri mutlaka çepeçevre kuşatıcıdır.)

Münafık ve kafirler çok dik başlı, inatçı ve ahlaksız oldukları için cehennemde ölü hayvan sürüklenir gibi sürüklenecekler. Cehennem melekleri onlara karşı çok sert ve yaptırımcı olacaktır. Cehennem melekleri çok heybetli ve güçlüdür, onlar cehennemden etkilenmezler.

Münafıklar ahirette köpek yalı gibi iğrenç yiyecekler yiyecekler. Müslümanlar hem dünyada hem ahirette hep cennet sofralarındalar. MaşaAllah.

Münafıklar yaptıkları hainliğe ve alçaklığa karşı Allah'tan bir bela olarak yalnız yaşayıp, yalnız ölecekler. Hiçbir zaman sevgi göremeyecek, daima nefretle anılacaklar. Ömür boyu insanların tiksindiği ve nefret ettiği varlıklar olacaklar. Akıbetleri de cehennem olacak.