Adnan Oktar A9 TV; 23 Temmuz 2017

Allah'ı bırakan insan feci şekilde savrulur. Allah'a sıkı sıkıya sarılmak, Allah'ı hiç bırakmamak gerekir.

İnsanların mutluluğu aramamaları anormalliktir. Mutluluk, her şeyin sahibi, merhametli, sonsuz akıl sahibi Allah'a bağlanmakla olur.

Bazı insanlar az bir bağla Allah'a bağlanıyor, arada sırada Allah'ı hatırlıyorlar. Öyle olmaz. Allah'la bağlantıda milim santim boşluk bırakmadan keskin bir dikkat olması gerekiyor. O zaman insan gerçek anlamda mutlu olur. Allah'tan uzakta olan ise sürekli savrulur.

Bazı insanlar gaflete düştüğünü fark eder, sonra düzeltirim der. Böyle olmaz. Yüksek bir sadakat ve yüksek bir samimiyetle Allah'la bağ olmalı.

Kuran'ı yaşamak için tüm benliğiyle Allah'a yönelen ve teslim olana Allah sevecek dostlar yaratır.

Hastalık ve ölümle Allah insanları kendine çevirir, sonsuz hayatı kazanmalarını sağlar, hastalık en güzel imtihandır. Hastalara bakanlar da vefalarıyla, diğergamlıklarıyla güzellik kazanırlar, Allah onların yüzlerinde bir nur yaratır.

Allah insanın aklından hiç çıkmaz, herşeyi yaratan O, bütün güzelliklerin sahibi Allah, bütün güzellikleri sevdiren de Allah'tır.

Allah'ı sevmeden, Allah'a teslim olmadan insan rahat edemez. Allah'ı bırakan insan ağır bunalıma girer, depresyon içinde yaşar. Bütün ruhi hastalıkların kökeninde Allah'ı bırakmak vardır. Bir insan Allah'ı unuttu mu ruhu ve bedeni sakatlanır.

Bir insanın en hayati konusu Allah'ı her an akılda tutmaktır. Allah'la bağlantının kopması felaketin başlangıcıdır . Bağlantıda bir an dahi kopma olmamalı. Allah'la bağlantının bulanıklaşması dahi bir felakettir. Allah'la daima son derece net ve keskin bir bağlantı olmalıdır.

Allah ile her an yüksek konsantrasyonda, derin bir gönül bağıyla bağlantıda olmak gerekiyor.

İnsanın kibir yapacak bir hali yok. İnsan etten kemikten oluşmuş, kısa süre dünyada kalıp toprak olup ahirete gidecek bir varlık.

Bir insan Allah'tan bağını koparıp kendi kendini idare etmeye başlarsa kendiyle bir türlü baş edemez. Beyni onu oradan oraya savurur. Allah'a bağlanan bir beyin ise hiç sarsılmadan dümdüz yoluna devam eder.

Allah ile kalbini sürekli bağlantıda tutan insan sürekli mutludur. Manzara, ev, araba, güzellik hep Allah'la birlikte mutluluk verir.

İnsan acz içinde yaratılmıştır, kusursuz değlidir, her insan imtihan olur bu yüzden insanlarda eksiklikler vardır.

Dünyada her şey mükemmel olsa insanların büyük bölümü çirkin, saldırgan bir ahlak gösterir. Allah dünyanın eksikliğini sürekli gösteriyor.

İnsan gibi aciz bir varlığın bu kadar kısa ömrüne rağmen büyüklük taslaması bir mucize. Normalde insanın tevazulu olması lazım.

Oruç insanın aczini bilmesine, içindeki taşkın duyguların sakinleşmesine ve halim bir insan olarak Allah'ı derin düşünmesine vesile olur.

İnsanların bu kadar acizlik ve eksiklik içindeyken büyüklük hissine kapılmaları bir mucizedir, bu da imtihanın bir parçasıdır.

Allah dünyayı özellikle eksik yaratmış, insanlar hep acz içinde, hastalıklar var. Ama Allah hepsinin ilacını da şifasını da yaratmış.

Bazen insan, en yakının ismini bile çıkaramaz. Allah o bilgiyi ona vermez. Allah gücünü gösterir. Nutku veren Allah’tır. Ayette, “ALLAH DİLEMEDİKÇE SİZ DİLEYEMEZSİNİZ” deniyor. Önce Allah diliyor. Kalemi verir misin dediğimizde, kalemi istediğimizi önce ALLAH BİZE SÖYLEYECEK SONRA BİZ İSTEYEBİLECEĞİZ. İNSAN ALLAH’IN KARŞISINDA, ACİZ VE ZAVALLI BİR VARLIKTIR. Bunu bilerek hareket edecek.

Cüzi iradeyi de külli iradeyi de Allah yaratır. Bunu kabul etmeyenler, illaki kendilerine bir ilahlık verecekler (Allah’ı tenzih ederiz). Oysa insan acizlerin acizidir. Herşeyin yaratıcısı Allah’tır. Aklı olan, vicdanı olan bu konunun içindeki harikuladeliği düşünüp bulabilir.

Dünya gelip geçicidir, bunu herkes bilecek. Her insanın bedeni mutlaka ölecek, geride evdeki eşyaları kalacak. Bu dünya hayatı mutlaka sona erecek. Buna göre davranmalıdırlar.

Allah zorlukları, hastalıkları ve acizlikleri insanların düşünmesi, Kendisi'ni sevmeleri için yaratır.

Sosyete toplantılarında yaşlı insanlar geliyor. Kimi böbrek taşı için, kimi tansiyon için, kimi kanser için ilaç alıyor. Orada kimse kendini sezdirmiyor. O günkü bakımlı ve neşeli hallerini gösteriyorlar. Evdeki hallerini ve acizliklerini göstermiyorlar. BİR SONRAKİ SENE ÜÇTE BİRİ YOK, TOPRAK ALTINDA. Ama onların yerine yeni bir üçte bir geldiği için etkilenmiyorlar. 1920’LERİN GÜZELLİK KRALİÇELERİNİN HİÇBİRİ YOK. Onlara o yıllarda 80-90 yıl sonrasını hatırlatsan, çok artistik hareketler yapar, gelecekteki durumlarını akıllarına dahi getirmezler. AMA HEPSİ TOPRAK ALTINDALAR. Hepsi geri toprağa dönüyorlar. 80 YIL SONRA ŞU ANKİ MANKENLERİN BİR TANESİ BİLE KALMAYACAK.

İnsanların çoğu işlevselliği esas alıyor. Giyim zevki, kalite, sanat, güzellik arayışı neredeyse hiç olmuyor. Bu vahim bir durumdur. Çoğu insan arasında güzelliği öldürme anlayışı gelişmiş durumda. Güzelliği isteyeni ve bakımlı olanı suçlu gibi görüyorlar, öte yandan güzelliği takdir edecek, beğenecek kimseleri de olmuyor. O zaman gelişmek, iyi olmak, güzelleşmek için hiç çaba göstermiyorlar. İyilik, güzellik, sanat, neşe, sevgi, klaslık hayatlarından çıktığında ise boğucu, şizoid, bencil ve içine kapalı bir yapı gelişiyor.