Adnan Oktar A9 TV; 24 Ocak 2016

Her Müslüman topluluk içinde münafık bulunur, çok özenli olmak lazım. Öyle az sayıda olmaz ve sürekli ürer. Bitti zannedersin yine çıkar. Münafığın sonu gelmez.

Derin devletler sadece yönetir, münafıklar onların askeri olarak görev yaparlar. Askeri olmasa derin devletin bir gücü olmaz. Onun için derin devletin ordusu olan münafıkların dağıtılması lazım. O da bilgiyle, imanla olur.

İslam âleminin bu hale gelmesinin tek nedeni münafıklıktır. Derin devletler münafığı kullanır. Münafıklar, derin devletlerin ordusudur.

Münafıklar, “Müslümanlar bir gün dağılabilir, ezilebilir ama küfür tepmez devrilmez bir yapı” diye düşünüyorlar. Tarih boyunca hep küfrü güçlü görmüşler hep de mağlup olmuşlardır.

Küfre güvenip Müslüman’a güvenmemek, Allah böyle münafıkane bir bakış açısında mutlaka intikam alıyor.

Münafık, iman edenleri de saptırmak için uğraşır, kendi yoluna çekmek ister. Kendi kalbinde hastalık olduğundan, müminlerin de kalbinde hastalık olmasını ister, onları da kendi mantığına çekmek ister.

Hz. Musa (as) dönemindeki münafıklar izzeti ve onuru Firavun’un yanında aradılar, onun kültüründe aradılar. O Mısır yazıları, Mısır heykelleri onların her biri onlar için bir markaydı. Evlerinin duvarlarında Mısır yazılarının olması, Mısır kıyafetleri giymek, Mısır dilinde konuşmak çok önem verdikleri bir şeydi.

“İmanımı da yaşarım küfürle de beraber olurum.” diyor. O zaman münafıklık başlar. Sen Peygamberle, Müslümanlarla birlikte olursan Allah beğenir. Müslümanları terk ederek kendince uyanıklık yapıyorsun ama zannettiğin gibi olmaz.

Yüzsüzlük münafığın ana özelliğidir. Münafıklarla ilgili ayetler okunduğunda münafık üstüne alınmaz, hiç onunla alakası yokmuş gibi davranır, çok hayasızdır. Halbuki müminin münafık alametlerinden içi titrer, yani çok korkar.

Peygamberimiz (sav) gece kalkıyor, münafık da hemen yılan gibi sessizce akıyor Peygamber’in yanına. Gündüz kalkıyor, gündüz yanına geliyor. Hiç boş bırakmıyor. “Çok seviyorum, çok saygı duyuyorum” diyor halbuki amacı istihbarat.

Münafık ilk fırsatta eski inancına, eski yaşantısına geri dönmek ister, kafası hep küfürdedir. O düşünce beyninden hiç gitmez. Müslüman olduktan sonra mesela eski çakallığı, eski ahlaksızlığı, eski maceraperestliği, eski haysiyetsizliği, eski namussuzluğu neyse ona dönmek ister. Unutamıyor o küfür hayatını, dönüp dolaşıp yine aynı noktaya geliyor.

Münafığın belirgin bir ahlaksızlığı; küfre uşak gibi hizmet eder, onlar için deli enerjisiyle her türlü fedakarlığı yapar; mümine de eziyet olsun diye elinden geldiği kadar her türlü işini yaptırmak ister.

Mehdiyet anti münafık bir harekettir. Münafıklığın zıttı bir harekettir.

Münafık Müslümanlara bulaşacak bir konuyu mutlaka bulur, içi sürekli kaynar. Hiç razı olduğu, Allah’a hamd olsun dediği durum olmaz. Hep Müslümanlardan şikayet edeceği bir yön bulur.

Münafık kendine adaletsizlik yapıldığından emindir, o yüzden müminlere karşı çok kinlidir. Küfrün de çok adaletli olduğunu düşünür, küfrü över.

Mehdiyet sevgi üstüne kuruludur. Mehdiyet hep sevgiyi, merhameti, dostluğu ve kardeşliği ister. Münafık sistem, deccaliyet sistemi de tam tersidir.

Münafık küfre yardımda, küfre destekte çok ustadır. Münafıklarla ilgili ayetlerde, münafıkların küfre müthiş istihbarat sağladıkları ve destek oldukları, ama küfürde bir zaaf gördüklerinde de onlardan hemen kaçtıkları belirtiliyor.

Münafık, Müslümanlarla küfrün mücadelesini bir arenada izliyor gibi izler. Kim kimden daha üstün; eğer küfrün üstün durumda olduğunu görürse Müslümanlara müthiş bağlanmış gibi görünürken aniden küfre kendini atar. Çok alçaktır münafık. Bir anda onların adamı olur.

Münafık Müslümanlardan ayrılıp küfre gitmek için sürekli konu arar, fırsat arar. Fırsat vermemek lazım. Ama gerçekten münafıksa zaten bünye onu atar kendinden. Sen ne yaparsan yap atar. Sabretmez de sen direkt göndermeye kalkarsan bu günah olur. Bu olmaz. Sabredeceksin, çünkü belki şifa bulabiliyorlar. Münafığı tedavi etmek lazım.

Münafığı Müslümanların içindeyken göndermeye kalkmak komadaki bir adamın fişini çekmeye benziyor. Komadaki adamdan hiçbir zaman ümit kesilmez. Fişini çekmek olmaz. Komadan çıkıncaya kadar beklemek lazım. Ama bazen hiç komadan çıkmıyor, komadayken ölüyor. Öyledir münafık da.

Münafık hep böyle gezme tozma peşindedir. Oturup Kuran okumak, İslam’ı tebliğ etmek, zora girmek istemez. Bilinçaltında çok güçlü bir duygudur; İslam’ın dışında her türlü kitabı okumak ister. Genel kültüre çok önem verir münafık. Mesela Afrika’da Otantolar ne yapar? Alakasız şeyler. İslam’ı Kuran’ı öncelikli almaz. İman hakikatlerini öncelikli almaz, boş şeyleri alır. Çünkü onunla züppelik, sükse yapacak.

Münafıklar çok bilgili olurlar. Ama münafık, Kuran ile ilgilenmez. Münafığı sıkar, utanır Kuran’dan İslam’dan. Ama mesela ateist entel bir yazarın kitaplarını okumayı çok önemli ve sükseli görür.

Münafığın günü hep boş işlerle geçer. Münafığı tanımada bir yöntemdir bu. İşte saçına nasıl şekil vermesi gerekir? Hangi kıyafeti giyecek? Akşama kadar bunlarla uğraşır. Din iman ilgilendirmez münafığı. Hafakan basar. En bunaldığı konudur münafığın.

Münafık akşama kadar boş işlerle uğraşır. Etrafı seyreder, televizyona bakar, sokağa bakar. Zamanın geçmesini bekler. Çünkü İslam’a hizmet etmeyi enayilik olarak görür. Allah’a karşı öfkeli olduğu için haşa İslam’a hizmet etmek münafığın çok ağırına gider.

İslam’a hizmet, Allah’a Kitab’a hizmet münafığın en ıstırap duyduğu konudur. Çünkü Allah’tan nefret ettiği için haşa Allah’a hizmet etmek istemez. Peygamber (sav)’den nefret ettiği için dine hizmet etmek istemez. Müslümanlardan nefret ettiği için Müslümanlara yardımcı olmak istemez.