Adnan Oktar A9 TV; 3 Ağustos 2012

Çok korkak olur münafıklar. Hep Müslümanlar’dan uzak yaşamak isterler, hep kaçarlar. Müslümanlar’ın yanlarının belalı olduğunu düşünürler, uzak yaşarlar. Uzak yaşadıkları için orada da hep çökerler.

Peygamberimiz (sav) zamanında beş kuruş vermemeye özen göstermiştir münafıklar. Hep kendilerini aptal gibi göstermişlerdir. İşte “imkanım olsa para verirdim. Gücüm olsa verirdim.” Ama mesela çocuğunu evlendirecek bakıyorsun zibil gibi para buluyor. Veyahut kendi başı belaya giriyor bakıyorsun zibil gibi para buluyor. Veyahut kendini kurtaracak fidye gerekiyor zibil gibi para veriyor. Bu ahlaksızlar sıkıştıklarında parayı bulurlar.

Namaz kılmaktan da nefret eder münafıklar. İnfak etmekten de nefret ederler. Onun için hep böyle işte “borç ödüyorum, gücüm yetmiyor, imkanım yok” derler.

Kuran’da çok fazladır bakma bozukluğuna dikkat çekme. Allah hep münafıkların gözlerinde bozulmayla alamet oluştuğunu söylüyor. Nasıl bir bakma? Gözleri dönüyor, üstüne baygınlık çökmüş gibi. Yani gözünün feri gitmiş, ölü gibi bakıyor. Hayvan gibi, ölü bir hayvan gibi, anlamsız, boş, mahvolmuş bir bakış. İçi boş, kof bir bakış. İnsana benzemiyor. Üstüne baygınlık çöken kimsenin bakışı nasıl olur? Şuursuz olur bakış. Anlamsız olur, dikkat olmaz, teksif olmuş bir bakış olmaz. Öküz gibi bakar, anlamsızdır.

MÜNAFIKLAR VE KALPLERİNDE HASTALIK OLANLAR KONUŞMAZLAR, SEVGİ GÖSTERMEZLER, NEZAKET GÖSTERMEZLER. Çünkü onu da bir şeyi sunma olarak görür. Nezaketi bile karşı tarafa bir iyilik olarak gördüğü için yapmaz. Mesela güzel bir bakıştan kaçınır, güzel bir sözden kaçınır, güzel tavırlardan kaçınır, bencil olur. Onun kendisine verilmesini ister sadece. Yani Müslüman’dan almak ister ama Müslüman’a vermek istemez.

MÜNAFIKLAR VE KALPLERİNDE HASTALIK OLANLAR EGOİST OLURLAR. Cimri, hep kendi çıkarından yana. Yani herhangi bir hizmet etmek istemez hizmetiyle, parasıyla. SEVGİSİNDE DE CİMRİDİR, DOSTLUĞUNDA DA CİMRİDİR, İLTİFATINDA DA CİMRİDİR. Bir şey de vermek istemez. Müslüman’ı mutlu edecek, karşıdaki Müslüman’ı hoşnutluğunu alacak bir şeyi yapmak istemez. Onda bencil olur.

Münafıklar ve kalplerinde hastalık olanlar zorlu bir mücadeleye gelmiyorlar. Ama kolay bir şeyse, kısa sürüyorsa onu kabul eder. Sonunda da ona bir çıkar sağlanacaksa ama. Çıkarı yoksa, uzun süreli bir mücadeleyse, keyfini kaçırıyorsa o zaman ona yanaşmazlar diyor Allah.

İslam’a hizmet oldu mu bin bir dereden su getiriyor. Yok işte, “anam müsaade etmiyor, babam müsaade etmiyor, okulum müsait değil, çevrem müsaade etmez”. Peki küfür oldu mu, ahlaksızlık oldu mu, tuğyan dalaleti oldu mu ne ananı dinliyorsun ne babanı dinliyorsun ne şunu ne bunu. Akıl almaz deli cesareti gösteriyorsun. Delice girişimlerde bulunuyorsun ve hiç tereddüt de etmiyorsun. Garip şeytani bir yetenek gösteriyorsun.

İnsanların birçoğu böyledir; küfür dedin mi onda derin bir istek, küfre karşı derin bir yaranma arzusu vardır. Müslüman’ca bir hizmet, Müslüman’ca bir tavır olduğunda onda durur, durgunlaşır, konuşma yeteneğini kaybeder, azmini kaybeder ama küfürle ilgili bir imkan olduğunda Müslümanlar da orada yoksa, Müslümanlığın gücünün olmadığına inanıyorsa hayret edilecek şekilde bir küfür karakteri, küfür yeteneği gösterir.

Münafığı anlamak istiyorsan “Mehdi (as)” de. Rengi gül gibiyken bir anda mora döner. “İsa Mesih” de. Delirir. İki ismi duymak istemezler.

Muhammed Mehdi (as) ve İsa Mesih (as). Münafıkların en darlandığı iki isimdir.

Münafıkların genellikle bakışları zeki değildir. Böndürler. Benim şu ana kadar gördüğüm bütün münafıklar bön bakışlıydı, Allah’ın hikmeti. Ölü oluyorlar çünkü.

Münafık karakterli olanlar, o ona düşmandır, o ondan tiksinir. Birbirimizi seviyoruz, özledik falan derler ama normalde birbirlerinden nefret ederler, acayip pislik görürler birbirlerini. Allah ayette münafıkların “kalpleri parça parçadır” diyor. Sevmezler birbirlerini. Usulen bir sevgi gösterirler.

Felaketler münafıkları asıl sarar. Hep Müslümanları saracak zannederler. Bu çok hayret edilecek, Allah’ın bir kanunudur.

Münafık bir cenderenin içindedir, bilmez. Münafık çok özgür faaliyet yapacağını zanneder. Yani istediği faaliyeti, istediği kötülüğü yapabileceğini zanneder. Halbuki münafığın yapacağı bütün eylemler Allah tarafından kodlanmıştır, Allah Katında yaratılmıştır ve bitmiştir.

Münafık kızdırmak çok zevklidir.

Küfrü yeterli görmüyor münafık. Yani onları ahlaksızlığını, onların vicdansızlığını yeterli görmez münafık. Ancak kendi aralarında onlar daha rahat eder. Nasıl şeytanlar cinlerle rahat edemiyorlar, cinler de şeytanların yanında rahat edemez.

Ne kadar münafık çok olursa, ne kadar organize olursa sevabı o kadar çok olur.

Münafığın faydası, Müslüman’ı uyanık tutar, aktif hale getirir, canlı hale getirir ve sevabını çok artırır. Mesela bir sevap alacaksa milyon sevap alır. Münafık olmadığında sevabının derecesi düşer.

Allah münafığa belirli derecede eylem hakkı vermiştir. Münafık da kendini sonsuz özgür zanneder. Halbuki değildir, sınırlıdır. Ne kadar yapacağı, ne hareket edeceği bellidir. Nerede Allah’ın onu ezeceği de belidir.

Kafesteki maymun gibidir münafık, debelenir, çırpınır, taklalar atar, bir şeyler yapığını zanneder, kafasını sadece kafese vurur, başka bir şey olmaz.

Münafığın Müslüman’a bir şey yapamaması çok canını yakar. Yani böyle KOŞMAK İSTEYİP DE KOŞAMAYAN İNSAN GİBİDİR MÜNAFIK.

Hayatın kısalığını, maddenin hakikatini bilmez münafık. Ölümü sürekli unutmaya çalışır. Yaşlanır. Ama daha hala yaşayacağını, çok uzun yaşayacağını zanneder. Ta ki sırtı ve yüzü dövülerek melekler tarafından canı alınıncaya kadar.

Münafık kendince mutlu görünmeye çalışır. Oysa MÜNAFIĞIN İÇİ YANAR, ÇOK IZDIRAPLIDIR MÜNAFIK, çok huzursuzdur, sahte neşesi vardır.

Münafıkta düz, kararlı bir küfür karakteri vardır, ahlaksız karakter vardır. Onun fıtratı sadece Müslümanlara zarar vermeye yöneliktir.