Adnan Oktar

Bedîuzeman dibêje li her sedsalê mehdî tê hêvîkirin, bi aşkere dibêje Seltanata Navendî li ku be dê ji wir ango ji Stenbolê derkeve.

Mehdîyet bi xîret û xebatan ve na, bi niqutandina Xwedê ya dilê mirovan ve geş dibe û pêş dikeve.

Xwedê bi hikmetî Mehdî ji gel vedişêre. Di hedîsan de tê gotin ku dê Mehdî li pêş çavên mirovan be lê belê neyê naskirin.

Mehdiyet teraliyê nayîne, berovajî wê, xîret û şewkê pêk tîne. Ew kesên li benda Mehdî ne, gelekî jîr û xîretkar in.

Xwedê ji berê pêve mirovên ku bona bawermendan bibin mînak û rêber, wan têxin rêya rast afirandine. Di axîrzeman de dê Mehdî bibe serokê bawermendan.

Zulmeke mezin e ku Misilmanên Xwedayê wan, Kitêba wan û Qibleya wan yek e hev bikujin. Hemû ev zulman acîlyeta hatina Mehdî nîşan didin.

Mehdîyet, desthilatiya aştiyê ser cîhanê, rawestîna xwîna ku dirije û jîyandina exlaqê Quranê û Îslamê ye, ne hêzeke sîyasî ye.

Mehdî ne xwedîyê sîyasetê ye. Mehdî rêberekî manewî ye. Bi ti awayî têkilî sîyasetê nabe. Mamosteyê hezkirinê yê cîhanê ye.

Hemû nîşaneyên mehdîyetê ku Pêxemberê me qal dikir derketine holê, hemû mezheb mehdîyetê qebûl dikin. Înkara hin kesan rastiyê naguherîne.

Yê ku mizgînîya mehdîyetê dide, dibêje dê Mehdî were Pêxemberê me ye. Derketina mehdîyên sexte jî tiştekî normal e.

Ew kesên ne li benda Mehdî ne û naxwazin gelekî teral û tevizî ne. Kesên dixwazin û li benda Mehdî ne bi dil û can xîret dikin niha.

Divê hemû cîhan bê cem hev û nehêle xwîn birije. Divê xebatên wek "Em xwînê naxwazin, tundî û hişkîyê naxwazin" bên kirin.

Heterî dibêjin Bedîuzeman seyîd e. Bedîuzeman Kurd e. Em bi kurdbûna Ustadê xwe ve serbilind in.

Bedîuzeman dibêje; "Ez pêşengê bona Mehdî cîh amade dîke me". Tevî van gotinên zelal ên Ustad, wek mehdî dîtina wî ne rast e

Bedîuzeman dibêje dewleta kûr a Îngilîzan ji gengeşî û nakokîyan sûd werdigire û her cure nebaşiyê dike.

Ez dostê Kurdan im, dijberê PKKê me. Ustadê min Kurd e. Kurd ango nûr . Ya qirêj PKK ye.

Rîsaleyên Nûr berhemên dilrihetkirî ne. Kesê ku Rîsaleyên Nûr ji sêrî heta dawiyê bixwîne digîhêje. Nêrîna wî/wê rind dibe, bi çavekî xweş li cîhanê, li bûyeran, li mirovan dinêre.

Bedîuzeman dibêje “di dest me de gurzê nûr heye”. Divê helwesta talebeyên Nûr di her mijarê de wilo be, tevgera erênî girîng e.

Bona Misilmantî mînakek diyarkirine û dixwazin ku li her derê ew mînak hebe. Misilman mirovên herî nûjen herî kalîteyên cîhanê ne.

Dê di rojên pêş me de bûyerên gelekî mezin biqewimin. Ew kesên niha di xewa manewî de ne, dê wê hingê ji ber şîdeta bûyeran hişyar bin.

Munafiq xwe wek herî bilind û jîr dibîne û heşa radibe Xwedê sererast bike, Qaşogiravî dersa merhemetê dide Xwedê.

Ya rast minafiq mîna maşîneyekê ye. Şeytan ji wan re çi bifermîne, gorî wê tev digere. Bi fermana şeytan dimeşe.

Minafiq wisa hizir dike ku ger ji Misilmanan dûr bisekine dê ji belayan dûr bimîne. Lê belê wisa dojeha xwe amade dike.

Dema Pêxemberê me bona têkoşînê bang li bawermendan dikir, minafiqan digot ber germê meçin têkoşînê, xwe wek dilovan nîşan didan.

Di heyama Pêxemberê me de minafiqek wek nûserê wî wahiyan hebû, tim li cem disekinî, ne bona hezkirinê bona ezîyetê dima.