Adnan Oktar

Muzîk xweşikî ye. Di hemû gerdûnê de pêlawazî (rîtm) heye. Giyan ji rîtm û muzîkê kêf digire.

Paşverûtî, nedêndayîn û bêçêjîyê wek lazimiyên olê fem dikin. Ev ne pêwîstiyên olê ne. Ol bedewtirîna her tiştî ye.

Xwedê destûrê nade têgihîştînek Îslamê ya ku serjê dike, pejmûrde, bêhuner û bêçêj e. Herî ewil Xwedê pergalek wiha binpê dike.

Bo paşverûyan jî nîmet e ku Xwedê serkevtinê nade paşverûtîyê. Ger paşverûtî desthilat be, dê di tarîtîyê de hevrikîyê bikin û bixeniqin.

Birayên Ûsiv him bêexlaqiyê dikin dafikan çêdikin him jî xwe wek kesên salih nîşan didin, ev hişmendiya paşverûtiyê ye.

Yên paşverû nepenîtiyê û demagojiyê baş dizanin. Li rûyê te dikenin lê belê dafikan çêdikin. Di dawiyê de her car dafikên wan li serê wan diale.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Di nav kelepora nîvco de bi hişmendiya kevneşop ve birêvebirina rewşê ne şêwazek baş e. Divê oldariya durist û jidil were pêşxistin.

Paşverû dixwazin hemû cîhana xwe ya tarî û qirêj bavêjin ser Îslamê. Bila ew tarîtî ji we re bimîne. Berdin bila xweşikîya Îslamê belav be.

Ola Îslamê olek geş, xweş û şad e. Dema ku paşverû destên xwe ji Îslamê vekişînin, dê Îslam bibe desthilatê cîhanê.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Bêhna mirinê ji pergala paşverûyan tê. Muzîk, huner, xweşikî, hezkirin û şadî tune ye. Qedirgirtina jinan tune ye. Cîhan mîna dojehê dibe.

Ew kesên ku ji jinan re dibêjin kêmhebûnbi xwe kêmaqil in. Ewên paşverû heşa radibin olê hînê Xwedê dikin.

Paşverû dostaniyê, hevaltiyê, muzîkê, hunerê wek pîvana kufrê dizanin û li dij disekinin. Esas bi pîvana Quranê tê sepandin.

Kîn, nefret û şerûdî mirovan dikuje. Dil hember vê berxwe nade. Heznekirin bona laş jahr e. Qûtê hucreyan hezkirin e.

Di dilê xwe nî biçûk de nefret û hêrsek ecêp bicîh dikin. Ewqas pejirandina wan a heznekirin û nedilovaniyê tiştekî honawer e.

Avakirina Kurdistaneke Stalînîst, komunîst û bêxwedê, tê wateya Kurdan bavêjin nav jîyanek dojehî. Kurd ji komunîzmê nefret dikin.

Zêdebûna mirovên dexesîyê ne girîng e. Ji dîrokê pêve mirovên dexest tim zêde bûne, lê di dawîya dawî de bûne terefdarê Xwedê.

Polîtîkaya nefretê gelekî xeternak e, hebûna mirovên çikûs û dexes bona pêşketina dewletekî gelekî xeter e.

Başûrê Rojhilat welatê pêxember û ewlîyayan e, kesên ku bi nefret û hêrsê nêzî vê axê bibe bêexlaqîyê dike.

Misilmanên ku li gorî Quranê dijîn hev nakujin. Exlaqê muşrîkandibe sedema mirinan. Jiber exlaqê muşrîkan lihev nefret dikin.

Başûrê Rojhilat welatê pêxember û ewlîyayan e, kesên ku bi nefret û hêrsê nêzî vê axê bibe bêexlaqîyê dike.

Ger huner û xweşikî dernekeve pêş, giyanê nefret û hêrsê belav dibe. Kalîteyek taybet a ruhê hunermendan heye. Dîvê bo civakê bibe mînak.

Kî dixwaze di bin zordariyeke Stalînîst de bijî? Birayên me yên Kurd jî naxwazin. Hemû ji PKKê nefret dikin.

Heke bi tenê hezkirina xwedê bibe, dê cih nîn be ku wê hezkirinê bijîn. Ji ber ku tirsa ji xwedê tune ye, bêolî dê hakimê cihanê be.