Adnan Oktar

Munafiq naxwazin Xwedê wek Yek û Tek bilêv bike. Dixwaze pergala şîrkê hebe. Gorî xwe yên xurt dike pût û xwe dispêre wan.

Munafiq xwe wek "durustker û tîmarker" nîşan dide. Fîtneyan derdixe û dij misilmanan dipeyive, lê disa jî xwe xêrxwaz dide xuyakirin.

Yên ku naxwazin nîşaneyên munafiqan bibihîsin, munafiq bi xwe ne. Çi gav bawermend vê dibihîsin, wek fersenda xwe durustkirinê dibînin.

Şaş axavtina munafiqan, mirûzê li ser rûyê wan û kirêtiya wan di Quranê de derbas dibe.

Di nêrîna bawermendan de nûr, xweşikî û hezkirin heye. Lê di çavên munafiqan de nefret û mirin heye.

Di nêrîna munafiqan de mirineke zenûn heye, li ser rûyê wan jî awirên hişk û bê ruh hene. Hewl didin ku bi vê ve misilmanan aciz bikin.

Ger ruh û kesayetê munafiqî nebe, dê Misilman bêjin; " Ev çi hal e bira birayan dikuje, werin em bibin yek" û dê tundî jî biqede.

Çawa ku bandora şeytan li ser kesên îmana wan xurt e tune ye, bandora munafiqan jî li ser Misilmanên hişyarçê nabe.

Dema ku Misilman derbarê munafiqiyê de bi temamî hişyar bûn, dê hemû tengasiyên alema Îslamê xelas bin, firehî were.

Munafiq havilperest e, li ku berjewendî hebe li wir e. Lê ew ruhê wan ê tarî nikare bandorek neyênî li bawermendan bike. Munafiq Misilmanan tînin kelecan û kêfê, dibin sedema xurtbûna wan, bona wê yekê, hebûna munafiqan bo misilmanan dibe nîmet jî.

Ew kîn û nefreta munafiqan dîsa li dij munafiqan îş dike. Munafiq bi kîn û nefreta xwe nexweş dikeve, lê belê bawermend xurt dibe.

Munafiq tiştên baş bona ku xelq bibîne dike, ne ji bo xatirê Xwedê. Bona ku navê wan bê bihîstin, serkeftî bin dikin. Ne ji bo rizayê Xwedê.

Ji hev hezkirin û biratiya bawermendan gelekî munafiqan aciz dike. Ji ber ku munafiq xwe mezin û bilind dibîne, tim dixwaze tenê bimîne.

Zimanê bedena munafiqan gelekî çirkîn e, mîna şanogerê karakterekî şerhez, rikdar, hêrsok û hemû nebaşiyan tev digere.

Munafiq nizane şukur bike, nizane heqê xweşikiyê bide. Nizane spasiya Xwedê bike. Ji her tiştî gilîdar e û nankor e.

Tişta aniha herî zêde zirarê dide Îslamê munafiqî ye. Bedîyuzeman jî dizane ku yek ji wan fitneyên herî mezin ên axîrzeman munafiqî ye.

Heta ku minafiq dijî Misilmanan planên nepenî nekin rihet nabin. Dema planan dikin jiyana wan watedar dibe. Hişê wan tim li ser kufrê ye.

Mînafîq wek mîkroba cemîyetê ne. Tevî ku gelekî kêmaqil in, xwe gelekî zana dizanin.

Hemû temenê minafiqan di nav pîsîyê de derbas dibe. Jiyanek durust û misilmanî li wan giran tê. Loma têkiliya xwe û kufrê qet nabire.

Minafiq gorî xwe misilmanan hêjar dibînin. Wisa bawer dikin ku, Misilman na, dê kufur bi ser bikeve, lewre bi Misilmanan bawer nakin.

Minafiqî mîna mîkroba jana zirav e. Ger bi antîbîyotîka xurt ve neyê desteserkirin, dê nexweşî li hemû laş belav be.

Minafiqê yekem şeytan e. Rihekî nexweş, pozbilindî û quretî di şêwaza şeytan de tim heye.

Minafiq hezkirinê nizane. Bona acizkirina Misilmanan hezkirinê derdixe pêş. Birayên Ûsiv jî digotin em jê hez dikin.

Tişta ku minafiq herî zêde hêrîş dike, Pêxember û îmamê wê demê ye. Tim û tim li cem dima û tengasî derdixist.

Di heyama Pêxemberê me de minafiqek wek nûserê wî wahiyan hebû, tim li cem disekinî, ne bona hezkirinê bona ezîyetê dima.