Adnan Oktar A9 TV; 19 Haziran 2016

Cennete bu ruhla gidiyoruz. Tanımadığımız bir ruhla ahirette karşılaşmıyoruz. “Bu kişilik nasıl bir kişilik, yeni bir kişilik” demiyoruz. Aynı bu kişilik. Ne ilave var ne çıkartma var. Sadece sinirlenme ve öfkelenme gücümüzü kaybetmiş oluyoruz.

Aslında Allah hayatı kolay yaratmış fakat o kargaşayı bizim çözmemizi istiyor, aklımızı kullanmamızı, kendimizi yetiştirmemizi istiyor.

Cennete dünyada eğitim gören bu ruhla gidiyoruz. İnce ince olayları görme gücümüzü burada kazanıyoruz. Cennette sinir ve öfke alınıyor.

Sevgi eksikliği dünyayı saran en büyük felakettir. Ekonomik kriz, savaşlar gibi çok dev bir beladır sevgisizlik.

Orta bir imanla yaşamayı kabul etmemek lazım. Anadan atadan insanlar bir iman öğreniyorlar, onu sonuna kadar devam ettirme zihniyetinde oluyorlar. Öyle olmaz; tahkiki, çok güçlü, derin sevgiye dayalı iman olması lazım.

En mühim konu ahirettir. Dünyaya bayağı bir kafa takıyorlar. Dünya tamamen boş yani göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor ve çok çetin bir imtihan yeridir.

Allah aşkı, çile, sabır, ruhu iyice güzelleştirdiğinde insan cennette Allah’ın tecellisini gördüğü için, Allah’ı sevdiği için çok şiddetli zevk alıyor. Onun için dünyadaki her beş dakika on dakika bile eğitim açısından çok hayatidir.

Derin sevgi olmazsa cennetin bir anlamı olmaz. Onun için Cenab-ı Allah dünyada çetin bir imtihan ve köklü bir eğitim veriyor.

Mehdi, son derece huzurlu, sevecen, sevgi dolu bir insandır. Onun döneminde asla kargaşa olmaz.

Münafık hiçbir zaman için gerçek sevgiyi bilmez. Sevgiyi sadece büyüklük için ister, sadece itibar için ister, o kadar.

Nasıl biz cehennemi görünce cennetin kıymetini daha iyi anlıyorsak, cehennem ehli gibi olan münafığı görünce de Müslümanların ve imanın kıymetini daha iyi anlamış oluruz. Kıyas sağlar.

Vatanın bölünme tehlikesi söz konusuyken egoist, bencil olmak, kendi derdine düşmek, dünyayı yaşamaya çalışmak yakışık almaz.

Gerçek sevginin olabilmesi için insanın karşısındakinin samimiyetini görmesi gerekir. Samimiyeti gören kadın tutkuyla sever.

Deccaliyet insanların hayatı boş ve anlamsız olarak görmelerini istiyor. Hayata dair telkin ettiği amaç sadece iş sahibi olmak, evlenmek, çoğalmak, maç takip etmekten ibaret oluyor O zaman insanların çoğu hiç ahireti düşünmeden yaşıyor, ölüm gelince ahiret akıllarına geliyor.

Dünyanın imtihan yeri olduğunu bir çok insan anlayamıyor. İş yeri, işte takip ettiği şeyler vs imtihanda olduğunu çoğuna unutturuyor. Dünyanın çok fazla detayının olması imtihanın gereği olarak özel yaratılmıştır.

Sıradan bir imtihan olsak dünyanın da cennetin de manası olmaz. Eğitimin mükemmel olması için Allah her türlü şartı oluşturmuş. Yaralanmadan, hastalanmadan, çile olmadan tatlı tatlı yaşayıp ahirete gitmek olmaz. İmtihan zorlu ve detaylı olmalı, o detayların içinde güzelliği bulmak önemlidir.

İslam'da müzik, neşe, eğlence, güzellik, sevinç, iffet, temizlik, akıl, sevgi, tutku yani güzel olan her şey vardır.

Canlılar evrimle oldu diyenler bir atın güzelliğini, yelesindeki tek bir tüyün oluşumunu dahi ahirette açıklayamayacaklar.

Sevgiyi, tutkuyu yaşayamayanlar Müslümanların arasındaki sevgiyi ve tutkuyu anlayamıyorlar.

Müslüman Allah'ın ruhuyla, Allah sevgisi ve Allah korkusuyla sever ve sonucunda da güzel ahlak, sevgi, tutku ruhuna yerleşir.

Sevgi, derinlik, tutku, aşk, kaliteden anlamayan, estetik ve güzellikten zevk almayan insanları da eğitmek gerekiyor.

İslam aleminin birleşmesi ve hakimiyet için ne kadar gayret edilse de heyecan oluşmadığı için gerçekleşmiyor. Bu heyecan Hz. Mehdi (as) ile oluşacak.

Münafık, Müslümanlarla sürekli bağlantı ve diyalog içinde olmak ister. Demagoji için, tartışma için, kargaşa için, Müslümanlara şüphe vermek ve büyüklüğünü ispat etmek için böyle bir zamana ihtiyacı vardır.

Münafıkta düzelme görünümleri kriz şeklinde görülür. Geçici olarak, düzeldiğini gösterir ama sonra yeniden azgınlaşır. Yine düzeldiğini söyler. Mümin de inanır ona; bakar eli yüzü düzgün, terbiyeli, saygılı adam zanneder. Yeniden krizi tutar yeniden azar münafık. Bu kesintisiz devam eder, ta ki helak oluncaya kadar.

Münafık kendince peygamberi disiplin altına almak ister, kendi yönetimine almak ister. Peygamberin kendi gibi düşünmesini, kendisiyle konuşmasını, kendi yanında olmasını, onun fikirlerine göre meseleleri değerlendirmesini ister.