Adnan Oktar A9 TV; 11 Ocak 2016

Münafıklar kendilerince Müslümanlara saygı duymaz ama küfürden insanlara akıl almaz saygı gösterirler, hürmet gösterirler.

Sahabiler Allah için mücadele ediyorlar. Münafıklar, “Evimiz açık”, “Savaşmayı bilseydik gelirdik.” diyor. “Sana kırk kese altın. Savaşmayı bilmediğin halde gelip savaşacaksın” desen hemen gelir. Çünkü, çıkar. İşte insanın çıkarı güzel ahlak olacak. Altın yerine, para yerine imanını koyacak, vicdanını koyacak. Öbür türlü hayvanlaşır insan.

Münafığın bir özelliği de Müslüman’ı rahatsız etmek istemesidir. Ne kadar zarar verebilirsem o kadar vereyim kafasında olur. Lafıyla, sözüyle rahatsız etmek ister, tedirgin etmek ister, pislik yapacağını ima eder. Küçük, ufacık bir zarar meydana getirmek bile onun için çok önemlidir. Halbuki kendince verdiği zarar Müslüman’a her seferinde sevap, ona da bela kazandırır.

Münafık Müslüman’ı her rahatsız ettiğinde cehennem onu biraz daha kendine doğru çeker. Ve dünyada da o belalar onu biraz daha sarmaya başlar.

Bir tümörün ilk hücresi Allah’tan emri alır. Sen münafıklık yapıyorsun ama hücreye ses, soluk dinletemiyorsun. O seni sarar. Allah belanı verir. Sen kendini bağımsız zannediyorsun. Zavallının tekisin.

Münafık sürekli pislik arar. Nasıl şeytan pislik yapmaktan bıkmazsa münafık da iblis ruhu taşıdığı için hep yeni yeni maceralara doğru yönelir.

Münafık sürekli Müslümanların aleyhine çalışır. 24 saat ne şeytanlık yapacağını ne pislik yapacağını düşünür. Ama imkânlar el vermediği için sıkışıp kalır.

Münafık şeytanın insan şeklidir. Sürekli haysiyetsizlik yapar. Bir pislikten çıkar başka pisliğe girer. Nefsi sürekli şeytani emirler verdiği için sakinleşemez.

“İmanımı da yaşarım küfürle de beraber olurum.” diyor. O zaman münafıklık başlar. Sen Peygamberle, Müslümanlarla birlikte olursan Allah beğenir. Müslümanları terk ederek kendince uyanıklık yapıyorsun ama zannettiğin gibi olmaz.

Hz. Musa (as) dönemindeki münafıklar izzeti ve onuru Firavun’un yanında aradılar, onun kültüründe aradılar. O Mısır yazıları, Mısır heykelleri onların her biri onlar için bir markaydı. Evlerinin duvarlarında Mısır yazılarının olması, Mısır kıyafetleri giymek, Mısır dilinde konuşmak çok önem verdikleri bir şeydi.

Münafık, iman edenleri de saptırmak için uğraşır, kendi yoluna çekmek ister. Kendi kalbinde hastalık olduğundan, müminlerin de kalbinde hastalık olmasını ister, onları da kendi mantığına çekmek ister.

Küfre güvenip Müslüman’a güvenmemek, Allah böyle münafıkane bir bakış açısında mutlaka intikam alıyor.

Sen geçici dünyayı istersen Allah dünyayı senden sürekli kaçırır, dünya bu sefer başına bela olur. Halbuki fedakar insanlarla dünya güzel olur. Mesela Peygamberimiz (sav) fedakardı, diğergamdı. Sahabeler fedakardı, diğergamdı. Hiçbiri çıkarcı değildi. Çıkarcı insanların olduğu toplumlar çöküyor.

Birçok insan zevkini keyfini düşünür, İslam’ı da kullanır. İşte ticaret yapsın, yesin, içsin gezsin, evlensin, işine gücüne baksın. İslam aleminin büyük bir kısmında bu zihniyet var. O yüzden de Allah mahvediyor İslam alemini. Allah Kendisine yönelmelerini istiyor, yönelmiyorlar. “Geçici olan dünyayı istiyorsunuz” diyor Allah, “Halbuki ahiret yurdudur hayırlı ve güzel olan, bir bilseydiniz” diyor.

Allah hem sana üç boyutlu görüntü verecek, beyninin içinde onu seyredeceksin, hem bütün güzel kokuları alma gücü verecek koklayacaksın, tat alma gücü verecek lezzet alacaksın, dokunma hissi verecek dokunacaksın, denizde yüzeceksin, kayıkta gezeceksin, dünyanın sefasını süreceksin; Yaratan’a geldi mi, "Ben muhatap olmak istemiyorum" diyorsun. O zaman Allah belanı verir. Burası eğlence yeri değil.

En mühim konu ahirettir. Dünyaya bayağı bir kafa takıyorlar. Dünya tamamen boş yani göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor ve çok çetin bir imtihan yeridir.

Aslında Allah hayatı kolay yaratmış fakat o kargaşayı bizim çözmemizi istiyor, aklımızı kullanmamızı, kendimizi yetiştirmemizi istiyor.

Ahirette bizim ne bilgi düzeyimizde ne ahlak anlayışımızda bir değişiklik olmuyor. Sevgi anlayışımız, tutku anlayışımız neyse aynısı ile gidiyoruz. Onun için bu eğitim, ince ince olayları görme ve analiz gücü çok önemli oluyor.

Vatanın bölünme tehlikesi söz konusuyken egoist, bencil olmak, kendi derdine düşmek, dünyayı yaşamaya çalışmak yakışık almaz.

Deccaliyet insanların hayatı boş ve anlamsız olarak görmelerini istiyor. Hayata dair telkin ettiği amaç sadece iş sahibi olmak, evlenmek, çoğalmak, maç takip etmekten ibaret oluyor O zaman insanların çoğu hiç ahireti düşünmeden yaşıyor, ölüm gelince ahiret akıllarına geliyor.

İki günlük dünya. Senin o hayran olduğun adamların hepsi ölüp gidiyorlar. Hayran olduğun binalar yıkılıp gidecek. Ve yıkılıyor da. Bir çaputa hayran oluyor, beze hayran oluyor, bilmem başka şeye hayran oluyor. Sen Allah'a hayran ol, Kuran'a hayran ol.

Dünyanın imtihan yeri olduğunu bir çok insan anlayamıyor. İş yeri, işte takip ettiği şeyler vs imtihanda olduğunu çoğuna unutturuyor. Dünyanın çok fazla detayının olması imtihanın gereği olarak özel yaratılmıştır.

Türkiye'de her gün şehitler oluyor, bazıları sadece futbol takımının yapacağı transferle, işiyle, düğünüyle, yemeğiyle ilgileniyor.

Sabrı ve çileyi kabul etmiyor, doğrudan nimet istiyor. Olmaz öyle bir şey. Ne cennete kavuşabilirsin öyle, ne Allah’ın rızasına kavuşabilirsin. Burası imtihan yeri, eğlence yeri değil ki. Cenab-ı Allah, “Eğer Biz eğlence isteseydik alasını yapardık” diyor. “Şanımıza düşeni yaparız” diyor. Cennettir eğlence yeri. Burada öyle bir şey yok.

Hz. Musa (as)’ın etrafındaki birçok insanın aklı hep küfürde kaldı. Yani çöle geçtiler ama oradaki hayatı hiç unutamadılar. O Eski Mısır kültürü, o buzağılar, oradaki hayat, yeme içme şekillerine kadar her şey onlarda bir hayranlık olarak kaldı. Büyük bir bölümü Hz. Musa (as)’ın vefatına kadar hep o deli ruh içerisinde kaldılar.