Adnan Oktar A9 TV; 29 Şubat 2016

“Münafık o herhalde” diyor. Hadi öyle olduğunu farz edelim; eğit, tebliğ et, ayetle anlat, sabret, konuş, değil mi? O zaman kimse kimseyle görüşemez ki, hiçbir Müslüman Müslümanla görüşemez. Ona münafık de, ona kafir de, öbürüne hasta de, adam kalmaz.

Müslüman hata yapabilir, hatadan korkmamak lazım. Çok büyük hata da yapabilir, Müslüman kardeşi uyarır ama uyarıya delice reaksiyon vermek çok anormal. “Tamam düşüneceğim” dersin, “Allah razı olsun yapmaya çalışırım” dersin biter. Aşırı tepki vermek anormal bir hareket.

Ateist dürüst insan demektir. Mertçe, açıkça söylüyor, “Ben Allah’a inanamıyorum, dine inanamıyorum, varsa beni ikna edecek kişi konuşalım, dürüst iman etmek istiyorum” diyor. Sahtekarlık, münafıklık çok korkunç.

Münafıklar Allah’ın kurduğu düzenin yenileceğini düşünürler. Müslümanları zayıf görürler. Mümin İslam’ın galip geleceğine inanıyor ya, münafık da küfrün galip geleceğine inanır. Şeytan tarafının galip geleceğine inanır. Onun için hiçbir zaman için Müslümanlara, İslam’a güvenmezler.

Çekingen, ürkek olmak Müslüman’ın yiğitliğine yakışmaz. Kaderde ne varsa o olur. Kaderden kaçmayla bir şey değişmez.

Hep Allah’ın lehinde düşünülür, dinin lehinde düşünülür. Müslüman aleyhte analiz yapamaz. Mutlaka lehte. Hep hüsnü zan eder. Ama küfür içindeyse yahut ateistse araştırıyordur o şekilde düşünüyor olabilir; ama mümin iman ettikten sonra olmaz. Sürekli hüsnü zanla, sürekli güzel düşünecek.

Müslüman sıkılmaz. Boş vakti olmaz. Hiçbir şey yoksa gider çiçek eker. Hiçbir şey yoksa etrafı temizler, güzelleştirir. Kitap okur, tebliğ yapar, yazı yazar. İnternette birisine İslami, Kurani bir şey öğretir. Bomboş gezmek Müslüman’a yakışmaz.

Müslüman’da küsme olmaz. Kalp sürekli Allah ile beraber. Dünya kısa bir kurs, kısa bir eğitim. Burada ne sükse yapılır, ne akıllılık iddiası, ne zekilik iddiası hiçbir şey yapılmaz. Uzaydan bakılınca toz gibi dünya. Biraz daha ilerleyince hiç görünmüyor. Tozun içinde, tozun tozudur insan. Zavallı bir varlık. Neyine kibirleniyorsun? Ölüp gideceksin.

Münafık hiçbir şekilde İslam’a hizmet etmek istemez. Asalak bir parazit gibi, kene gibi Müslümanların üstüne yapışır, öyle yaşar. Kan emici olarak hayatını sürdürür. Münafığın ancak göstermelik olacak kadar, Müslümanları kandırmak için, usulen, çok çok küçük atakları olur. Ama toplamına baktığında boştur, hiçbir şey yapmaz.

Müslüman’da da münafık alameti az veya çok olabilir. Mesela korku bile bir münafık alametidir. Çünkü münafık çok korkaktır. Mümin iradesini kullanıp bunu ezecek.

Sen ateiste, Darwinist’e tebliğ yapmazsan, nasıl bir İslam anlayışı oluyor bu? Emr-i bil maruf kime yapılıyor? Cehd kime karşı yapılıyor? Ehl-i Kitap’a, müşriklere, ateistlere, hepsine anlayacakları dilden İslam’ı anlatmak Müslüman’ın üzerine bir görevdir, Allah’ın emridir. Arkadaşça, dostça anlatacaksın. Düşmanca bir üslupla anlatılmaz. Sevgiyle anlatılır.

Hz. Musa (as) Firavun'a, Hz İbrahim (as) Nemrud'a tebliğ yapıyordu. Müslüman ateist, komünist, dinsiz herkesle konuşur, görüşür ve tebliğ yapar.

İman zafiyetinde kişi duyarsız olur. İslam’ı yayma heyecanı olmaz. Allah’tan korkma gücü olmaz. Kendi çıkarının, kendi dertlerinin peşinde olur. Bu büyük bir felakettir.

İnsanların imanı zayıf olunca Fas’ta, Tunus’ta, Cezayir’de, Libya’da Müslümanların öldürülmesi, ezilmesi, Darwinist eğitim verilmesi onu ilgilendirmiyor. O sadece içgüdülerle hareket ediyor. Nerede düğün var, ona bakıyor. Nerede eğlence var, nerede keyif yapabilir, yani macera peşinde oluyor. İman zafiyetinin en büyük felaketi bu duyarsızlık.

İman çok lezzetlidir ve dünyadaki en büyük nimettir. İman zafiyeti ise bir çiledir, ömür boyu ıstıraptır.

İman zafiyeti oldu mu ahlak zafiyeti de oluyor. Çünkü kişi güzel ahlakı Kuran'dan öğreniyor. İslam olmasa sabırlı olmaya yanaşmaz; “Niye sabırlı olayım?” der. “Niye affedeyim?” der. “Niye cömert olayım?” der. “Niye hakkımdan feragat edeyim?” der. Her yönden çöker insan.

Müslümanlar için en önemli şey imanın güçlü olması. İman zafiyeti insanları perişan ediyor. Dünyadaki en büyük sorun iman zafiyetidir. Kuran'ın en az yüzde 70’inde insanların iman zafiyetinden bahsedilir, iman hakikatlerinin öneminden bahsedilir.

Ayrılığın sebebi iman zafiyetidir. Sen Allah için seversen niye bırakasın? Ama çıkar için seversen; çıkar için gelen, çıkar için gider.

Malın hızı çok yüksektir. Mal sürekli kaçar imansızdan, iman zafiyetinden. Dünya sürekli kaçar. Şahıs da onu delicesine kovalar. O delicesine kovaladıkça müthiş bir ızdırap onun ruhuna yerleşir. Halbuki samimi Müslüman’da öyle olmuyor. Dünya, mal onun üstüne geliyor. O kaçıyor ama mal ve dünya, o kaçsa da onu yakalar.

Her yerde iman zafiyetinden sıkıntı çekiliyor. İman nereye gitse orayı güzelleştiriyor, imansızlık nereye gitse orayı mahvediyor. İman zafiyeti olduğunda orada bir ızdırap, güvensizlik ve acı kol geziyor.

Bazı çevreler sanat adı altında bilinçaltı sapkın zihniyet kurgulamaya çalışıyorlar. Haram olan homoseksüelliği meşrulaştırmayı amaçlıyorlar. Ateist sanatçılar da Peygamberlere haşa saygıyı kaldıracak, homoseksüelliği, cinayeti meşru gibi sunmaya çalışan sapkın tema üzerinde duruyorlar.

İngiliz derin devletinin yönlendirmesiyle ateistler, homoseksüeller arasındaki en yaygın din Rumiliktir. Bu Anadolu'da bilinen Mevlevilik değildir.

Ateist olana baskı yapmak çok yanlıştır. Açıkça dürüst bir şekilde inanamadığını söylüyor. Baskı olduğunda insanlar münafıklığa yönelir Allah korusun.

Ateist dürüsttür, ben inanamıyorum diye açıkça söyler. Münafık ise kahpedir, haindir alçaktır. Müslümanları içten içe kemirmeye çalışır.

Kişi, “La ilahe illAllah, Muhammeden Resulullah” dediği müddetçe ona sen münafıklık ithamında bulunup Müslümanların velayet sistemi dışına çıkaramazsın. İşte, “Defol git, küfre git” diyemezsin, haramdır. Sen küfrü kazanmaya çalışıyorsun, adamı da göndermeye çalışıyorsun. O zaman küfrü niye kazanmaya çalışıyorsun?