Adnan Oktar A9 TV; 19 Haziran 2016

Ahirette bizim ne bilgi düzeyimizde ne ahlak anlayışımızda bir değişiklik olmuyor. Sevgi anlayışımız, tutku anlayışımız neyse aynısı ile gidiyoruz. Onun için bu eğitim, ince ince olayları görme ve analiz gücü çok önemli oluyor.

Cennete dünyada eğitim gören bu ruhla gidiyoruz. İnce ince olayları görme gücümüzü burada kazanıyoruz. Cennette sinir ve öfke alınıyor.

En mühim konu ahirettir. Dünyaya bayağı bir kafa takıyorlar. Dünya tamamen boş yani göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor ve çok çetin bir imtihan yeridir.

Allah aşkı, çile, sabır, ruhu iyice güzelleştirdiğinde insan cennette Allah’ın tecellisini gördüğü için, Allah’ı sevdiği için çok şiddetli zevk alıyor. Onun için dünyadaki her beş dakika on dakika bile eğitim açısından çok hayatidir.

Derin sevgi olmazsa cennetin bir anlamı olmaz. Onun için Cenab-ı Allah dünyada çetin bir imtihan ve köklü bir eğitim veriyor.

Nasıl biz cehennemi görünce cennetin kıymetini daha iyi anlıyorsak, cehennem ehli gibi olan münafığı görünce de Müslümanların ve imanın kıymetini daha iyi anlamış oluruz. Kıyas sağlar.

Mümini güçlendiren, münafıklardır. Yoksa müminin cennetteki makamı yükselmiyor. Münafığın densizlikleri, oyunları, kurnazlıkları, kahpelikleri, kalleşlikleri olmasa müminin makamı belli bir derecede yükselebilir. Ama münafıkla çok yükselir. Kafirle bir yükseliyorsa münafıkla milyon yükselir. Çünkü münafık çok daha eşeddir.

Allah istese küfrü yaratmazdı. Müminin cennetinin gelişmesi için münafık ve kafir gerekiyor. Onlar olmadan müminin cenneti genişlemiyor. Manevi makam alamıyor. İlla ki münafık ve kafir gerekiyor. Kafir ve münafığın da cehenneminin genişlemesi için Müslüman gerekiyor. Yoksa o da genişlemez.

İnsan cehenneme azabını kendi getiriyor. Kendini yakacak azabı oraya kendi getiriyor. Dünyadaki bütün sıkıntısı onunla beraber oraya gidiyor. O sıkılma, korkma, tedirgin olma, azap çekme özelliği var ya, o kalkmıyor işte. Allah cennette müminlere kaldırıyor onu ama küfre kaldırmıyor. Kendi ateşiyle oraya gidiyor. O kendi ateşiyle orada yanıyor.

Cennette herkes güzel ahlaklıdır. Kin, öfke hiçbir şekilde yoktur. Korku yoktur. Tedirginlik yoktur, üzülme yoktur. Dünyada onlar özel olarak verilmiştir.

Deccaliyet insanların hayatı boş ve anlamsız olarak görmelerini istiyor. Hayata dair telkin ettiği amaç sadece iş sahibi olmak, evlenmek, çoğalmak, maç takip etmekten ibaret oluyor O zaman insanların çoğu hiç ahireti düşünmeden yaşıyor, ölüm gelince ahiret akıllarına geliyor.

Sevgisiz ve kalitesizlikle hayat adeta kendileri için belaya dönmüş olan insanlar cennet gibi ortamda yaşayan müminlere haset ediyorlar. Haset edenlerin kötü sözleri, öfkeleri ve kinleri sadece kendilerine zarar verir. Hasetlerin kötülüğü Müslümanlara iyilik olarak döner.

Sevgisizlik milli bir tehlikedir. Karanlık ruhu olan bu insanlar sosyal medyada da her şeye öfke ve kinle yaklaşıyorlar.

Sıradan bir imtihan olsak dünyanın da cennetin de manası olmaz. Eğitimin mükemmel olması için Allah her türlü şartı oluşturmuş. Yaralanmadan, hastalanmadan, çile olmadan tatlı tatlı yaşayıp ahirete gitmek olmaz. İmtihan zorlu ve detaylı olmalı, o detayların içinde güzelliği bulmak önemlidir.

Herkese öfkeyle yaklaşan, sürekli hakaret dolu bir üslubun yaygınlaşması manevi bir felakettir. Sevgiyle merhametle bu felaketi durduracağız.

Canlılar evrimle oldu diyenler bir atın güzelliğini, yelesindeki tek bir tüyün oluşumunu dahi ahirette açıklayamayacaklar.

Gençler ufuklarını açsın. Daha geniş ve akılcı düşünsünler. Bir kere kalplerinin sevgiye açık olması lazım. Bu bir rahatsızlık. Bunu görüp şiddetle buna karşı tedbir almaları gerekiyor. “Ben neden öfkeye bu kadar açığım, sevgisizliğe bu kadar açığım? Sevgiye niye bu kadar kapalıyım?” demesi gerekir.

Zahirinde imtihan, batınında eğitimdeyiz, kurs. Çünkü Allah bizim ne yaptığımızı biliyor. Yaratan o zaten. Yani sonsuz öncede ne yaptığımızı biliyor. Yapıp bitirmişiz biz zaten. Bizi eğitiyor, bizim ne olduğumuzu kendimize gösteriyor. Bizi bize gösteriyor. Yani bizi bize sevdiriyor. Ahirete hazırlıyor.

Din hakkında espri olmaz. Müslüman ahireti düşünerek, vefat ederkenki halini düşünerek hareket etmekle yükümlüdür.

Ahirette nasıl para, mal, mülk soruluyorsa en önemli sorulacak olan şey vakittir. Allah hepimize, “Vaktini nasıl harcadın?” diye soracak. Mümin bu gerçeği hiç aklından çıkarmayacak.

Kin, nefret, öfke, sevgisizlik, şefkatsizlik, egoistlik, bencillik olduğunda göz kararır, dil kararır, konuşamaz insan. Sevgiyi kabul etmeyenlerin diline dikkat edin bir türlü konuşamazlar. İki lafı bir araya getiremezler.

Müslüman’a duygusallık, öfke yakışmaz. Çünkü Müslüman Allah ile sürekli beraber hareket eden bir varlık. Hep makul ve dengeli düşünecek. En korkunç görünen olayı bile Allah’ın yarattığını unutmayacak.

Aslında Allah hayatı kolay yaratmış fakat o kargaşayı bizim çözmemizi istiyor, aklımızı kullanmamızı, kendimizi yetiştirmemizi istiyor.

İslam aleminin birleşmesi ve hakimiyet için ne kadar gayret edilse de heyecan oluşmadığı için gerçekleşmiyor. Bu heyecan Hz. Mehdi (as) ile oluşacak.

Münafık, Müslümanlarla sürekli bağlantı ve diyalog içinde olmak ister. Demagoji için, tartışma için, kargaşa için, Müslümanlara şüphe vermek ve büyüklüğünü ispat etmek için böyle bir zamana ihtiyacı vardır.