Adnan Oktar A9 TV; 19 Haziran 2016

Cennete bu ruhla gidiyoruz. Tanımadığımız bir ruhla ahirette karşılaşmıyoruz. “Bu kişilik nasıl bir kişilik, yeni bir kişilik” demiyoruz. Aynı bu kişilik. Ne ilave var ne çıkartma var. Sadece sinirlenme ve öfkelenme gücümüzü kaybetmiş oluyoruz.

Ahirette bizim ne bilgi düzeyimizde ne ahlak anlayışımızda bir değişiklik olmuyor. Sevgi anlayışımız, tutku anlayışımız neyse aynısı ile gidiyoruz. Onun için bu eğitim, ince ince olayları görme ve analiz gücü çok önemli oluyor.

En mühim konu ahirettir. Dünyaya bayağı bir kafa takıyorlar. Dünya tamamen boş yani göz açıp kapayıncaya kadar geçiyor ve çok çetin bir imtihan yeridir.

Allah aşkı, çile, sabır, ruhu iyice güzelleştirdiğinde insan cennette Allah’ın tecellisini gördüğü için, Allah’ı sevdiği için çok şiddetli zevk alıyor. Onun için dünyadaki her beş dakika on dakika bile eğitim açısından çok hayatidir.

Derin sevgi olmazsa cennetin bir anlamı olmaz. Onun için Cenab-ı Allah dünyada çetin bir imtihan ve köklü bir eğitim veriyor.

Dünyadaki zorluklar güçlü bir imanın ve Allah sevgisinin gösterilmesi için gerekiyor. Zorlukların nimet yönünü görüp Allah’a sürekli şükretmek gerekir. Hz. Musa (as)'ın imtihanındaki zorlukların her biri Allah’ın onu sevmesi için vesile oldu.

Nasıl biz cehennemi görünce cennetin kıymetini daha iyi anlıyorsak, cehennem ehli gibi olan münafığı görünce de Müslümanların ve imanın kıymetini daha iyi anlamış oluruz. Kıyas sağlar.

Allah yanlılarını Allah sezdirmeden korur. Allah düşmanlarını da Allah sezdirmeden ezer. O sezdirmeme müthiş bir sanattır. O sezdirmemeden dolayı imtihanın sistemi oturuyor.

Mümini güçlendiren, münafıklardır. Yoksa müminin cennetteki makamı yükselmiyor. Münafığın densizlikleri, oyunları, kurnazlıkları, kahpelikleri, kalleşlikleri olmasa müminin makamı belli bir derecede yükselebilir. Ama münafıkla çok yükselir. Kafirle bir yükseliyorsa münafıkla milyon yükselir. Çünkü münafık çok daha eşeddir.

Allah istese küfrü yaratmazdı. Müminin cennetinin gelişmesi için münafık ve kafir gerekiyor. Onlar olmadan müminin cenneti genişlemiyor. Manevi makam alamıyor. İlla ki münafık ve kafir gerekiyor. Kafir ve münafığın da cehenneminin genişlemesi için Müslüman gerekiyor. Yoksa o da genişlemez.

Allah insanların büyük bölümünü çirkin yaratıyor, kimini kısa boylu yaratıyor, kimini çok kilolu yaratıyor. Bu, insanların azmasını engeller. Çok güzel insan nadir oluyor, onlarda da birçok hastalık, dert oluyor. En güzel insanın bile ömrü kısacık oluyor. Yani muazzam bir imtihan ortamı var ve kusursuzca işliyor bu.

İnsan cehenneme azabını kendi getiriyor. Kendini yakacak azabı oraya kendi getiriyor. Dünyadaki bütün sıkıntısı onunla beraber oraya gidiyor. O sıkılma, korkma, tedirgin olma, azap çekme özelliği var ya, o kalkmıyor işte. Allah cennette müminlere kaldırıyor onu ama küfre kaldırmıyor. Kendi ateşiyle oraya gidiyor. O kendi ateşiyle orada yanıyor.

Cennette herkes güzel ahlaklıdır. Kin, öfke hiçbir şekilde yoktur. Korku yoktur. Tedirginlik yoktur, üzülme yoktur. Dünyada onlar özel olarak verilmiştir.

Mehdiyet çok uzun bir dönemdir. Dönemin uzun olmasının, 40 yıl sürmesinin sebebi sevabının çok olması içindir. Yoksa Allah dilese İslam’ı bir yılda da hakim eder. Ama o zaman bir senelik sevap alınır. Allah sevabının çok olması için Mehdiyeti 40 yıla yaymıştır.

İmansız, dinle alay eden, İslam’a karşı olan insanlar yoksa sen imtihan olamazsın. Olmasa dahi Allah onu yaratır. O olacak, sen onunla kıyaslanacaksın, öyle değer kazanacaksın, o olmadan olmaz.

Sevgisiz ve kalitesizlikle hayat adeta kendileri için belaya dönmüş olan insanlar cennet gibi ortamda yaşayan müminlere haset ediyorlar. Haset edenlerin kötü sözleri, öfkeleri ve kinleri sadece kendilerine zarar verir. Hasetlerin kötülüğü Müslümanlara iyilik olarak döner.

Sevgisizlik milli bir tehlikedir. Karanlık ruhu olan bu insanlar sosyal medyada da her şeye öfke ve kinle yaklaşıyorlar.

Aklı zayıf olanlar iman edenlerin imtihanı için özel yaratılıyor, belki de ahirette bir kısmının sadece görüntü varlık olduğunu anlayacağız.

Herkese öfkeyle yaklaşan, sürekli hakaret dolu bir üslubun yaygınlaşması manevi bir felakettir. Sevgiyle merhametle bu felaketi durduracağız.

Gençler ufuklarını açsın. Daha geniş ve akılcı düşünsünler. Bir kere kalplerinin sevgiye açık olması lazım. Bu bir rahatsızlık. Bunu görüp şiddetle buna karşı tedbir almaları gerekiyor. “Ben neden öfkeye bu kadar açığım, sevgisizliğe bu kadar açığım? Sevgiye niye bu kadar kapalıyım?” demesi gerekir.

Kin, nefret, öfke, sevgisizlik, şefkatsizlik, egoistlik, bencillik olduğunda göz kararır, dil kararır, konuşamaz insan. Sevgiyi kabul etmeyenlerin diline dikkat edin bir türlü konuşamazlar. İki lafı bir araya getiremezler.

Müslüman’a duygusallık, öfke yakışmaz. Çünkü Müslüman Allah ile sürekli beraber hareket eden bir varlık. Hep makul ve dengeli düşünecek. En korkunç görünen olayı bile Allah’ın yarattığını unutmayacak.

Aslında Allah hayatı kolay yaratmış fakat o kargaşayı bizim çözmemizi istiyor, aklımızı kullanmamızı, kendimizi yetiştirmemizi istiyor.

Münafık, Müslümanlarla sürekli bağlantı ve diyalog içinde olmak ister. Demagoji için, tartışma için, kargaşa için, Müslümanlara şüphe vermek ve büyüklüğünü ispat etmek için böyle bir zamana ihtiyacı vardır.

Münafıkta düzelme görünümleri kriz şeklinde görülür. Geçici olarak, düzeldiğini gösterir ama sonra yeniden azgınlaşır. Yine düzeldiğini söyler. Mümin de inanır ona; bakar eli yüzü düzgün, terbiyeli, saygılı adam zanneder. Yeniden krizi tutar yeniden azar münafık. Bu kesintisiz devam eder, ta ki helak oluncaya kadar.