Adnan Oktar A9 TV; 12 Ocak 2016

Sevgi göze yerleşir, göz güzelleşir. Bakması düzgün hale gelir. Dile yerleşir, konuşma düzgün hale gelir. Ses tellerine yerleşir, sesi güzelleşir. Mesela cilde yerleşir cilt sevgiden güzelleşir. Yani insanın her şeyi hoş ve ferah hale gelir.

Sevgiye gel desen hemen gelir. Çok kolaydır sevgi. Sevgi gelir gelmez hemen kalbe yerleşir, beyne yerleşir. İnsanı sever sevgi zaten; Allah’ı sever, dolayısıyla insanı sever. Beyne yerleştiğinde beyin ferahlar. Kalbe yerleştiğinde kalp ferahlar. Hemen insanın ufku açılır.

Sevgi bir niyetle hemen ayağımıza gelir. Sevgi kapıda bekler. “Sevgi, buraya gel” dersin, hemen gelir. Sevgi hemen insanın içini kaplar. Ruhunda hemen hizmete hazırdır. Allah öyle yaratmıştır. Ama kapıda bırakıyor insanlar. İçeriye sokmuyor sevgiyi. Onun yerine pislik, kavgacılık, kindarlık, soğukluk, şüphecilik, acımasızlık, münasebetsizlik, densizlik, kabalık, onu kapıda tutuyorlar.

İnsanı kendi haline bırakırsan insanın bedeni zaten hayvan gibidir; hemen acıkır, hemen uykusu gelir, hemen korkar, hemen egoistleşir. O hayvani yönünü imanla dengeleyeceksin. Hayvan olmasına müsaade etmeyeceksin.

Sevgi dünya için çok lüks bir şeymiş gibi gösteriliyor. Yüzyıllarca şeytan insanlara o eğitimi verdi. Şu an insanlara sevgi dendiğinde çok uzaklarda erişilmesi zor bir şeymiş gibi algılanıyor. Halbuki sevgiyle zaten iç içe yaşıyoruz. İnsanın günlük yemeği gibi normal bir ihtiyacıdır sevgi.

Masum olan Musevi’ye nefret haramdır. Ama günah işlemiş, zulüm yapmış olan varsa onun şahsına buğz edebilirsin. Suç işlediyse kanun hukuk çerçevesi içerisinde mücadele et. Ama bütün İsrail Milletini karşına alıyorsun, bu haramdır. İslam’a uygun bir şey değildir.

Bir ülkeyi yıkmaya kalktılar mı önce oranın insanlarını sevgisiz, kindar, kaba, vahşi, görgüsüz, estetikten uzak, sanattan uzak, kan dökücü, etrafa nefret tohumları saçan, hiçbir ırkı hiçbir toplumu sevmeyen, vahşileşmiş insanlar haline getiriyorlar. Ondan sonra o insanları yok etmek, o toplumu yok etmek çok kolay oluyor. İlk ön aşaması bu oluyor.

Gençler arasında muazzam bir nefret ruhu hakim. Rusya'dan, İsrail'den nefret, Yunanistan'dan nefret, İran'dan nefret, kendi aralarında nefret, başka partilere karşı nefret, başka futbol kulüplerine karşı nefret, başka şehirlere karşı nefret. Yani akıl almaz bir nefret ruhu geliştiriyorlar. Böyle toplumları yıkmak son derece kolay oluyor. Onun için önce bu nefret ruhunun ortadan kalkması gerekiyor. En acil konulardan biri bu.

Ülkemizin bekası için, birlik bütünlüğün sağlanması için nefret politikasının ortadan kalkması gerekiyor. Gerici ruhun kalkması gerekiyor. Çünkü gelenekçi bağnaz ruhta nefret ana politikadır. Her şeyden nefret edilir.

Müslüman’a duygusallık, öfke yakışmaz. Çünkü Müslüman Allah ile sürekli beraber hareket eden bir varlık. Hep makul ve dengeli düşünecek. En korkunç görünen olayı bile Allah’ın yarattığını unutmayacak.

Milli menfaat diye de bir konu olmaması lazım. Herkesin menfaati için uğraşmamız lazım. Kendimiz çile çeksek de başkalarının mutluluğu için uğraşmalıyız. Böyle asil bir millete, asil bir devlete bu yakışır. Bize çıkarcılık, egoistlik yakışmaz.

Gençler ufuklarını açsın. Daha geniş ve akılcı düşünsünler. Bir kere kalplerinin sevgiye açık olması lazım. Bu bir rahatsızlık. Bunu görüp şiddetle buna karşı tedbir almaları gerekiyor. “Ben neden öfkeye bu kadar açığım, sevgisizliğe bu kadar açığım? Sevgiye niye bu kadar kapalıyım?” demesi gerekir.

Sevgisizlik insanı kötü yapar. Kızları, erkekleri nursuz yapar sevgisizlik. Kindarlık, nefret ruhu, küskünlük ruhu ölü bir görüntü verir. Şahıs bizzat bu belayı kendisi hisseder. Kendi kendine çöker. Yani kendini yakan bir sistemdir bu.

Sevdin mi terslik yapmazsın, cimrilik yapmazsın, egoistlik yapmazsın, sevdiğinin konforunu, güzelliğini ararsın, iyiliğini ararsın.

Kaba davranırsan sevgi gider, nezaketli davranırsan sevgi gelir. Eğer egoistse şahıs, sevgi hemen gider; diğergâmsa sevgi hemen geri gelir ve fazlasıyla gelir.

Sevgi insanın ruhunda vardır. Kin, nefret, kavgacılık çok korkunç, öldürür bunlar insanı, mahveder. İnsan her türlü hastalığa yakalanır, Allah vermesin. Kalp dayanamaz, acayip sıkılır, kasılır. Sevgisizlik vücuda zehirdir. Vücut sevgiyle ferahlar.

Cennette herkes güzel ahlaklıdır. Kin, öfke hiçbir şekilde yoktur. Korku yoktur. Tedirginlik yoktur, üzülme yoktur. Dünyada onlar özel olarak verilmiştir.

Cennete dünyada eğitim gören bu ruhla gidiyoruz. İnce ince olayları görme gücümüzü burada kazanıyoruz. Cennette sinir ve öfke alınıyor.

İnsan şeytana uyarsa dargınlık yahut kin onu sürükler. Yani gırtlağına yapışır, sürükler. Müslüman gırtlağından güçlü bir darbeyle o pençeyi koparacak. Sürüklenmeyi kabul etmeyecek. Sürüklenmek çok aşağılayıcı bir şeydir.

Aşık olmak için peygamber ahlakı gibi ahlak gerekir. Allah’a bağlanmak, Allah için yaşamak gerekir. Dünyadan geçmek gerekir. Egoist, bencil olan adam aşık olur mu? Kiri zaten üstüne sürmüş oluyor. Egoist, bencilse bitti.

Birlikte bereket vardır. Mesela, Avrupa ülkeleri birleşti ama aralarında bir iman bağı, bir sevgi bağı olmadığı için başarılı değiller. İslam alemi birleştiğinde aralarında sevgi bağı da olacağı için, sınırlar olmayacağı için; yani vize, pasaport falan olmayacağı için ticaret de dostluk da kolay olacaktır. Kıvrak, hareketli, canlı, gürül-gürül akan bir hayat olacaktır. Sevgiye dayalı, cömertliğe dayalı, egoistlikten, bencillikten uzak.

Sevgisizliği önemsiz görüyorlar. Bütün dünyayı mahvetmedi mi bu sistem? Amerika çöktü, Rusya çöktü. Bir aşamasındalar şu an daha da çökecekler. Avrupa mahvoldu, Avrupa iflas etti. Tek sebebi sevgisizlik, egoistlik, bencillik. Dünya bütün insanlara bin kere yeter.

Samimi olduğumuzda zorlanmadan, Yaratan büyük bir gücü, Allah’ı hemen fark ederiz. Ama samimiyetsizse bir insan, Allah’ın varlığını inkar için nerede kötü kanal, karanlık kanal varsa ona girmeye çalışır.

Kişi samimiyetsizse inkarı arar. Kitaplarda, internette, orada burada arar. İnkar eden insanları bulmaya çalışır. İnkar edenlere hayranlık duyar. Eskiden inkar eden arkadaşlarını unutamaz. Onlarla mutlu olma kafasında olur.

Kişi samimiyetsizse Müslümanları kirli görmeye çalışır, küfrü de berrak görmeye çalışır. Her şeyi kafasında terse çevirmeye başlar. Ama Müslüman Allah’ı samimiyetle gördüğünde -ki sıkmazsa kendini, samimi olursa hemen Allah’ı fark eder, bütün açıklığıyla, bütün ihtişamıyla fark eder- hemen Kuran’daki akla uyar.