Adnan Oktar A9 TV; 4 Haziran 2015

Bir insan Allah yolunda olursa Allah ona bereket, bolluk, güzellik veriyor. Ama çilesini de kabul edeceksin. Hep nimetini değil. Olmaz. Sabrını da kabul edeceksin, çilesini de kabul edeceksin. O zaman Allah nimetini yağmur gibi yağdırır üzerine.

Sabrı ve çileyi kabul etmiyor, doğrudan nimet istiyor. Olmaz öyle bir şey. Ne cennete kavuşabilirsin öyle, ne Allah’ın rızasına kavuşabilirsin. Burası imtihan yeri, eğlence yeri değil ki. Cenab-ı Allah, “Eğer Biz eğlence isteseydik alasını yapardık” diyor. “Şanımıza düşeni yaparız” diyor. Cennettir eğlence yeri. Burada öyle bir şey yok.

Küfür acayip belalıdır, acayip sıkıntılıdır. İnsanın yüreğini parçalar. Müslümanlık gayet ferah, rahattır. Kafan salim, ruhun salimdir.

Küfür bulaşığında da Müslümanlarda çok ızdırap oluyor. Üzerinde biraz küfür bulaşığı oluyor; başlıyor ızdırap, sıkıntı. Acayip bunalıyor, yerinde duramıyor. Kaynağını bilmiyor. Halbuki kısmen küfre kaydığından oluyor.

Küfre bir parça hayranlık duyuyor, o onu helak ediyor, yakıp atıyor. Mesela onların internetteki üslubuna özeniyor, oradan kendini bitiriyor. Veyahut onların haram olan yaşam şekli hoşuna gidiyor. Oraya bir parça da olsa kaymak istiyor.

Daha dindar olana Allah daha iyi imkanlar, daha güzel nimetler nasip eder. Bu da gözle görülür. Ama sabredecek tabii mümin. Yani çileyi de güzel görecek, nimeti de güzel görecek.

Cenab-ı Allah imtihanın gereği olarak şeytana müsaade ediyor. Bu vesilesiyle de insanlar mükemmel imtihan olmuş oluyor. İnsan nefsi şeytanla mücadele ede ede olgunlaşıyor, kâmil hale geliyor.

Sabretmek ve tevekkül etmek. Allah’ın sevdiği, beğendiği iki ahlak özelliği. Tevekkül ne demek? Demek ki büyük olaylarla karşılaşacak mümin ki tevekkül edecek, sabredecek. Telaşlanmıyor, üzülmüyor, korkmuyor o zaman.

Allah güzel bir imtihanla imtihan ediyor. Aslında güzel bir eğitim aynı zamanda. Sonunda olgunluk oluyor, nezaket oluyor, cennet ahlakına uygun bir kişilik oluyor.

İnsan gözde büyütürse sabırda çok zorlanır. O zaman tahammül etmesi gerekir. Tahammül ayrı, sabır ayrıdır. Sabır zevkle yapılan ibadettir. Rahatlıkla yapılan ibadettir.

Bir şey oluyor, sabrediyoruz. Ama sabrı safha safha daha güçlendiriyoruz, daha geliştiriyoruz. Bu ne? Eğitim. Nereye eğitim? Cennete eğitim. Allah bir avuç mümini seçiyor, burada eğitiyor. Doğrudan gidildiğinde Hz. Adem (as)’ın ilk baştaki konumu meydana geliyor. Olmuyor yani. Eğitim olduğunda kafa yerine geliyor. Kişilik yerine geliyor, nimetin kıymeti biliniyor.

Allah çok kapsamlı imtihan ediyor. Öyle sıradan bir imtihan olmuyor. Ciddi bir imtihan var, ciddi bir eğitim var. Sırf imtihan değil, adı imtihan da aslı eğitim.

Küfür hiçbir şey yapamıyor. Mesela PKK bir şeyler yapmak istiyor, Allah belalarını veriyor. Hitler bir şey yapmaya kalktı, Allah belasını verdi. Mussolini bir şey yapmaya kalktı, Allah belasını verdi. Stalin, Lenin bir şey yapmak istediler, Allah belalarını verdi. Allah hepsine belalarını veririm, başarılı olmazlar diyor.

Küfrü beğeniyor, kafasında büyütüyor, oradan bir şey çıkacak zannediyor. Halbuki küfre daldıkça bereketsizlik, bela, çirkinlik buluyor. Başka bir şey bulamıyor. Batağın içinden ne çıkar? Batak çıkar. Başka bir şey çıkmaz.

Ayette Allah Hz. Musa (as) için “Onu esaslı bir denemeden geçirdik” (Taha Suresi, 40) diyor. İmtihandan geçirdik. Ondan sonra ulu'l azim peygamber oluyor. Alelade olaylar olsa herhangi bir insan olurdu o zaman. Ama olağanüstü imtihan edilince olağanüstü insan olmuş oluyor.

Materyalistler, “Madem Allah var, dünyayı bir anda cennete çevirsin. Niye bu acılar sıkıntılar var?” der. Akla bak, sen imtihan olmaya gelmedin mi buraya? Eğlenmeye gelmediğine göre, imtihana geldiğine göre tabii ki acı sıkıntı olacak. Zorluklar olacak. Zorluk olmadan nasıl imtihan olacaksın sen?

Küfürden kopmak, küfür kültüründen kopmak insanın beynini temiz, arı ve duru hale getirir. Birçok insan küfürden tam kopamaz. Yarı Müslümandır, yarı küfür içindedir. Küfrün kültürünü yaşar.

Mümin imanla yakışıklı oluyor, imtihanla güzel oluyor. İmtihan kalktı mı mümin mahvolur, Allah esirgesin. Yani hiçbir zorlukla karşılaşmıyorsa hiçbir sevap almıyor demektir. İmtihana geldik biz. Onun için Cenab-ı Allah, “Daha öncekilerin başına gelenler sizin başınıza gelmeden hemen cennete gireceğinizi mi sandınız?” diyor.

Belalar, dertler insanları çok biler ve güçlendirir. Allah öyle terbiye ediyor. Yoksa insanların epey bir kısmı lakayt olur.

Küfrü yeryüzünden silmek farzdır ama tabi bu ilimle, irfanla, sevgiyle olur, kanun hukukla olur. Silah, kullanmak amacıyla değil caydırıcı güç olarak tutulması gerekir.

İslam’a, Kuran’a inanıyorsan; küfür mutlaka mağlup olur. Küfrün mutlaka yenileceğini Allah Kuran’da belirtiyor. Lenin kaybetti, Marks kaybetti, Darwin kaybetti, hepsi mağlup oldu. PKK da yenilecek.

Cennette sabır yok, cesaret yok, cesarete ihtiyaç yok. Sabır, cesaret, yiğitlik yapamazsın. Tevekküllük bir şey yok. Temizlik, fedakârlık bunların hiçbiri yok. Sadece eğlence yurdudur. Tabii hamd etme, şükretme ibadeti vardır, Allah’ın tecellisini görüp sevme vardır.

Bazıları tebliğ yapıyor, “Ben tebliğ yapıyorum benimle alay ediyorlar.” diyor. Sen nasıl tebliğcisin? Daha Kuran’dan haberin yok. Ayağını yere vuruyorsun ses çıkıyor değil mi? Sen tebliğ yaptığında da alay edecek adam. Bu kanun, Allah’ın kanunu. Sen tebliğ yapıyorsan adam seninle mutlaka alay edecek. Bunun neyine şaşıyorsun?

Kuran’ın tamamı sevgiye dayalıdır. Ama sen doğrudan sevgiyi sunarsan tam ortadan güzelliğe girmiş olursun. Onun için doğrudan sevgiyi hedef alan bir anlatım, mantık ve ruh gerekiyor. Hangi ayeti açarsanız hep sevgi amaçlıdır.

Tebliğde kendisiyle alay edildiğinde, “Moralim bozuldu” diyor. Kaderden haberin yok, Kuran’dan haberin yok. Mucize gördüğün için Allah’a hamd et. Hayret et. Senin sevabın artıyor, onun günahı artıyor. Senin amacın sevap değil mi? Üzüldüm diyor. Sevabı arttığı için bir insan üzülür mü?