Adnan Oktar A9 TV; 12 Ocak 2016

Kişi samimiyetsizse Müslümanları kirli görmeye çalışır, küfrü de berrak görmeye çalışır. Her şeyi kafasında terse çevirmeye başlar. Ama Müslüman Allah’ı samimiyetle gördüğünde -ki sıkmazsa kendini, samimi olursa hemen Allah’ı fark eder, bütün açıklığıyla, bütün ihtişamıyla fark eder- hemen Kuran’daki akla uyar.

En çılgın hareketin bile, en anormal hareketin bile yaratıcısı Allah’tır. Şahıs yapamaz onu. Kaderin dışında kimse bir şey yapamaz. Onun için olaylara mutedil, dengeli, akıllı bakmak lazım.

Müslüman akılsızla akılsız olamaz, deliyle deli olamaz, dengesizle dengesiz olamaz, kinliyle kinli olamaz, öfkeliyle öfkeli olamaz. Makul düşünecek. Hep Allah ile beraber olduğunu bilecek. Çünkü karşısındakine anormal eylemleri yaptıran da Allah. Dolayısıyla o kişi bağımsız değil ki mümin telaş etsin.

Allah İslam’ı anlatırken ve yayarken bizim orta bir akılda olmamızı istemiyor. Çok yüksek bir akılda olmamızı istiyor. Orta bir akılla İslam yayılacak gibi değil. Çünkü İslam karşıtlarının bir kısmı, türlü felsefeleri savunarak ve hırslı bir ittifakla Müslümanlarla mücadele içindeler.

Akıl Allah’tan bir nurdur, insana Allah tarafından ilhamla verilir. Durduk yere akıl olmaz. Allah aklı keserse bir anda kalırsın, basiretin kapanır, lal olursun böyle bakarsın.

Bir insan nefsini deli gibi savunuyorsa bu bir akıl hastalığıdır. İnsan orada bir duracak, Allah’a sığınacak. “Ben nasıl bu kadar anormal bir insan olurum?” diyecek. Karşı tarafı makul şekilde dinleyecek. Müslüman, emri bil maruf nehyi anil münkere açıktır. O yüzden de aklı çok güzel gelişir.

Müslümanın Tevrat’ı veya İncil’i hiç bilmiyor olması çok garip olur. Allah Kuran’da Tevrat’tan, İncil’den bahsediyor. Sen sanki bir efsaneden bahsediliyormuş gibi davranırsan olmaz. Mevcut yaşayan bir Kitap o. Tahrif olmuş kısımlarını uygulamayacaksın.

Din deyince ayetleri ezberlemek, Kuran’ı su gibi ezberden bilmek, onu idgama dikkat ederek tecvidle okumak; o şekilde anlıyorlar. Halbuki Kuran’ın hikmeti ve özü önemlidir. Yani oradaki manayı hayata geçirmek önemlidir. Yoksa onu galgaleye dikkat ederek idgamına dikkat ederek okumak değil. Onu Araplar en iyi şekilde yapıyorlar. Ama uygulamayanların bir kısmı da yine Arapların içinden çıkıyor.

Peygamberimiz (sav) insanları kendine çağırmadı. Kuran’a çağırdı. Hiçbir peygamber kendine çağırmadı. Hep Allah’ın Kitabı’na çağırdılar. Mesela Hz. Musa (as) Tevrat’a çağırdı. Hz. İsa (as) İncil’e çağırdı. Mehdi (as) da insanları Kuran’a çağıracaktır.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Kuran okunduğunda insan tam akıllı oluyor. Akıl kitabıdır Kuran. Beyinde aklın oluşmasına sebep olan bir nurdur. Normalde beyinde akıl oluşmuyor. Zeka oluşur sadece. Kuran’la beyin bağlantıya geçtiğinde akıl oluşuyor. Bunun dışında akıl mümkün değil oluşmuyor. Sadece zeka gelişir.

Mümin akılla hareket eder. Üzülmesi beklenen bir şeyde tevekkül eder, Allah’a güvenir, neşe içinde olur. Tevekkül zaten bu tip olaylarda yanlış reaksiyon gösterilmemesine denir.

Topluluk olarak insanların mutlu yaşaması için gereken en akılcı en mükemmel düzenleme Kuran’ın içinde mevcuttur.

Kuran dikkatlice incelendiğinde dünyada cennet gibi yaşanması için gereken bütün mükemmel kuralların çok iyi işlendiğini görürüz. Yani Kuran tam uygulandığında şahıslar fert fert bir kere çok mükemmel yaşıyorlar. Çok dengeli oluyorlar. Toplum da çok mükemmel yaşıyor

İslam aleminin başındaki felaketlerin ana nedeni, Kuran’a uyulmamasıdır.

Kuran’ın çizgisinden çıkan kişinin muhakeme ve yargısı bozulur ve kişi kontrolden çıkar. Mümin şeytanın bu oyununa müsaade etmez.

Şeytan insana çeşit çeşit etkiler yapar. En berbat etkilerinden birisi de durgunluk vermesidir. Mümin onu iradesiyle, aklıyla kıracak.

Mümin çok naif bir varlıktır. Kuran’a sıkı sıkıya sarıldığında asla batmayan ve doğru rotada giden bir gemide olmuş oluyor, dümdüz gider o zaman.

Mehdiyet süratle ortaya çıkacak. Olayların gidişatı onu gösteriyor. Müthiş bir tırmanış olacağı anlaşılıyor. Gelenekçi İslam anlayışının korkunç yüzü ortaya çıktıkça Kuran’ın kıymeti anlaşılacak. Herkes İslam’ın kıymetini o zaman anlamış olacak.

Müminlerden uzak durmak demek, Allah’tan uzak durmak demektir. Kuran’dan uzak durmak demek, Allah’tan uzak durmak demektir. İslam davasından uzak durmak demek, Allah’tan uzak durmak demektir.

Şeytan, nefis, kavgacı insanlar, kan dökenler, savaşçılar, hırsızı uğursuzu hepsi imtihanın bir parçasıdır. “Onlar olmasaydı” diyor. Onlar her zaman olacak. İmtihanın olduğu her yerde onlar olur. Sen akıl ve irade kullanıp onlara sabırla mukabele edecek, onları yeneceksin.

Tarih tekerrür etmiyor. Sistem daima ileriye doğru gider ve yenilikler getirir, her dönemde değişir. Sen romantik bir tarih anlayışıyla aynı şeyleri yapmaya kalktığında ezilirsin, yenilirsin. Çağımız bilim, akıl, sevgi, iman çağı. Sevgiyle, imanla galibiyet gelir. Başka şeyle netice alamazsın.

Özgürlük olsun, demokrasi olsun. Bunun için herkes alabildiğine mücadele versin. Çünkü özgür ortamda akıl, sanat, bilim, gelişir. Devlet baskıcılığında akıllar dumura uğrar. İnsanın telif gücü olmaz. Sanatçı çıkmaz, bilim adamı çıkmaz. Sanayi de dumura uğrar, insanlar çalışma şevklerini kaybederler.

Münafıklar kendilerince Müslümanlara saygı duymaz ama küfürden insanlara akıl almaz saygı gösterirler, hürmet gösterirler.

Sahabiler Allah için mücadele ediyorlar. Münafıklar, “Evimiz açık”, “Savaşmayı bilseydik gelirdik.” diyor. “Sana kırk kese altın. Savaşmayı bilmediğin halde gelip savaşacaksın” desen hemen gelir. Çünkü, çıkar. İşte insanın çıkarı güzel ahlak olacak. Altın yerine, para yerine imanını koyacak, vicdanını koyacak. Öbür türlü hayvanlaşır insan.