Adnan Oktar A9 TV; 29 Şubat 2016

Kişi, “La ilahe illAllah, Muhammeden Resulullah” dediği müddetçe ona sen münafıklık ithamında bulunup Müslümanların velayet sistemi dışına çıkaramazsın. İşte, “Defol git, küfre git” diyemezsin, haramdır. Sen küfrü kazanmaya çalışıyorsun, adamı da göndermeye çalışıyorsun. O zaman küfrü niye kazanmaya çalışıyorsun?

Müminler arasında velayet sistemi vardır. Bir insana münafık teşhisi koyarak müminlerin arasından atmak yetkisi yoktur. Bu ancak vahiyle olur.

Mümin nasihate açık olacak. Hatalı olması bir şey değil ama söz dinleyen olması lazım. Yani küstah, saygısız olmaması lazım, züppelik yapmaması lazım. Nezaketiyle Kuran ölçüsü içerisinde dinleyip, “Yapmaya gayret edeceğim” demesi gerekir yapamasa dahi.

Münafıklar Allah’ın kurduğu düzenin yenileceğini düşünürler. Müslümanları zayıf görürler. Mümin İslam’ın galip geleceğine inanıyor ya, münafık da küfrün galip geleceğine inanır. Şeytan tarafının galip geleceğine inanır. Onun için hiçbir zaman için Müslümanlara, İslam’a güvenmezler.

Kuran’ın çizgisinden çıkan kişinin muhakeme ve yargısı bozulur ve kişi kontrolden çıkar. Mümin şeytanın bu oyununa müsaade etmez.

Şeytan insana çeşit çeşit etkiler yapar. En berbat etkilerinden birisi de durgunluk vermesidir. Mümin onu iradesiyle, aklıyla kıracak.

Şeytan beyni bloke etmek ister. En güçlü etkiyi de durgunlaştırarak yapar. O zaten birçok insanın gözünde görülür. Bir atıl, durgun bakış verir. Mümin şahin gibidir. Öyle bir şeye teslim olmaz.

Mümin çok naif bir varlıktır. Kuran’a sıkı sıkıya sarıldığında asla batmayan ve doğru rotada giden bir gemide olmuş oluyor, dümdüz gider o zaman.

Mümin muttaki bir insanın Allah sevgisi, Allah korkusu yüzünde heyecan şeklinde kendini belli eder, görülür, hissedilir. Ama ruhu çökmüş, içi çökmüş, kafası çökmüş bir insanda bunu görmek mümkün değildir. Çünkü Allah’la bağını kopardığı için gafildir. Gafil olduğu için de heyecanı yok olmuştur.

Hep Allah’ın lehinde düşünülür, dinin lehinde düşünülür. Müslüman aleyhte analiz yapamaz. Mutlaka lehte. Hep hüsnü zan eder. Ama küfür içindeyse yahut ateistse araştırıyordur o şekilde düşünüyor olabilir; ama mümin iman ettikten sonra olmaz. Sürekli hüsnü zanla, sürekli güzel düşünecek.

Mümin akılla hareket eder. Üzülmesi beklenen bir şeyde tevekkül eder, Allah’a güvenir, neşe içinde olur. Tevekkül zaten bu tip olaylarda yanlış reaksiyon gösterilmemesine denir.

Münafık sinsice alttan alta sürekli Müslümanları kızdırmaya çalışır. Ama bu en çok münafığın kendisini yıpratır. Mümini de besler. Allah böyle tersine işleyen bir sistem kurmuştur.

Gerçek münafık ruh hastası oluyor. Sureti katiyede vazgeçmez. Ne yaparsan yap vazgeçmez. Eğilir, bükülür, şekil alır, mahlûkattan olduğu için, şeytan olduğu için vazgeçmez. Ama müminde de bazen münafık alametleri yoğun olur. Hepsini bırakıp normal Müslüman haline gelebilir.

Mümin Allah ile sükse yapar, imanıyla, İslam’la, Kuran’la sükse yapar. Münafık da boş işlerle sükse yapmaya kalkar. Sükse yapmaya çalıştığı değersiz şeylerle küçük düştüğünü anlamaz, daha hala devam eder.

Mümin neşeli olacak, sevinçli olacak. İnsan zayıf yaratılmıştır, ayet var. Zayıf bir varlığı sen gece gündüz üzersen, korkutursan, tedirgin edersen, ümitsizliğe düşürürsen, şevkini kırarsan, heyecanını kırarsan akli dengesini de bozarsın, beden dengesini de bozarsın.

Kendini büyüteni Allah küçültüyor. Kendini küçülteni de Allah büyütüyor. Müminde enaniyet olmaz, büyüklük olmaz.

Münafıklar eğer konuşurlarsa şer konuşurlar. Münafıklar konuştuğunda ya bir fitne, ya bir bela, ya bir uğursuzluk, ya bir kavga nedeni, ya bir bulaşma nedeni, ya bir vesvesesi, ya şeytani bir dürtü ile şer konuşurlar. Mümin nasıl oluyor? Hep hayır, hep güzel, hep yatıştırıcı, hep fitneyi ortadan kaldıran, kalpte ferahlık getirecek şekilde konuşuyor.

Münafık, münafık ayetlerini hiçbir şekilde üzerine almaz, ancak mümin alır. Dehşet ve hayretle görür, ben ne yapmışım der, ben münafık alametlerinin içine batmışım, batağa batmışım, hemen kurtulayım der. Külliyen vazgeçer, kökten kalbinde bitiriyor çünkü belli ki onunla yaşayamayacak, zaten pis olduğunu görmüş oluyor.

Münafığın belirgin bir ahlaksızlığı; küfre uşak gibi hizmet eder, onlar için deli enerjisiyle her türlü fedakarlığı yapar; mümine de eziyet olsun diye elinden geldiği kadar her türlü işini yaptırmak ister.

Yüzsüzlük münafığın ana özelliğidir. Münafıklarla ilgili ayetler okunduğunda münafık üstüne alınmaz, hiç onunla alakası yokmuş gibi davranır, çok hayasızdır. Halbuki müminin münafık alametlerinden içi titrer, yani çok korkar.

Münafık, iman edenleri de saptırmak için uğraşır, kendi yoluna çekmek ister. Kendi kalbinde hastalık olduğundan, müminlerin de kalbinde hastalık olmasını ister, onları da kendi mantığına çekmek ister.

İnsanın ruhunda iki güç mücadele eder; vicdanıyla, mantığı. Mümin daima vicdanından yana olacak. Vicdana uyulduğunda Allah hep zenginlik, bereket ve güzellik veriyor hep başarı veriyor. İslam buram buram gelişiyor. Mantık insanı helak eder.

Asıl olan takvadır. Müminin güzel olduğuna dair, imanından kaynaklanan bir yargı meydana geliyor, o yüzden onu çok seviyorsun. Allah sana onu o yüzden o kadar güzel gösteriyor.

Mümin mutmain oluyor, sabırlı oluyor. Mesela bir şey olduğunda kanaatkar oluyor. Fitneden kaçınıyor, kargaşadan kaçınıyor. Aman gerginlik olmasın, aman ortalık huzurlu olsun mantığında oluyor. Münafık öyle değildir, küstahtır, deli tiynetlidir, ne olacağı onu ilgilendirmez, delice menfaati için saldırganlaşır, küstahlaşır, azgınlaşır. Şeytan gibi anarşisttir ruhu.

Mümin halim oluyor, sakin, uysal ve sevecen oluyor. Kendi menfaatini düşünmüyor. Mesela sıcakta da savaşa gidebiliyor veyahut İslam’a hizmet edebiliyor. Hava sıcak demiyor. Bunalsa da demiyor. Ama münafık der.