Adnan Oktar A9 TV; 3 Haziran 2016

Münafıklar kendi o pis felsefeleri için, o ahlaksız düşünceleri, o gaddar ruhlarının geliştirdiği pis siyaset için kendilerince peygamberleri, imamları da yönlendirmek istemişlerdir.

Samiri ömrünün sonuna kadar tek yaşamıştır. Münafıklarda o bir hayat şeklidir. Müminleri sevmezler, beğenmezler. Kendilerini çok büyük görürler. O yüzden müminlerle konuşmak, onlarla bir arada olmak da istemezler. Yalnız yaşamak isterler.

Müminde hep, “Ne güzel, Allah’a şükür, elhamdülillah” vardır, “maşaAllah” vardır, “inşaAllah” vardır. Münafıkta hep ret vardır, hep itici bulma vardır. Hiçbir şeyi beğenmez.

Ayette şeytan, “Onları şükredici bulmayacaksın” diyor. Münafığın özelliğidir. Münafık şükretmeyi bilmez. Kanaatkar değildir. Allah ne güzel yaratmış demez. Her şeyde o pis ruh, şeytani ruh devreye girer.

Müslüman sürekli iyilik peşindedir, hep gönül alıcıdır, iyidir. Münafık ise hiçbir şeyi beğenmez. Her şeye bir kusur bulur. Yani şükredici değildir.

İsyankarlık, anarşistlik, azgınlık münafık ruhunun vazgeçilmez özellikleridir. Şeytanla aynı özdeştir. Şeytan münafığın mürşididir.

Şeytan müminlerin huzuruna, başarısına çok haset eder. Müminlerin güzelliği, sağlığı sıhhati, başarısı, yetenekleri, ataklığı münafığın aynı şeytanda olduğu gibi çok ağırına gider. Onun için sürekli bir yerden becerebildiği kadar zarar vermek ister.

Münafık çok şirret ve çirkeftir. Züppeliğe çok yatkındır. Asilik, çakallık, isyankarlık; şeytanda olan bu kötü yapı münafığın ruhunda da vardır.

Münafığın en mühim özelliklerinden birisi sivri dilini çok çirkin kullanmasıdır. Pisliğin, fitnenin akışı oradandır, dilindendir.

Münafığın şeytani bir enerjisi vardır. Hiç kesintisiz pislik yapar, aynı şeytan gibidir.

Tarih içinde hep münafıkların hep birinci derecede peygamberi hedef aldıklarını görüyoruz. Sonra müminleri hedef alırlar.

Münafık önemli görmediği kişileri hedef almaz. Onun seçtiği bir liste vardır. En başta peygamber, sonra sahabelerin ileri gelenleri. Bir veliyse, mesela o veli olan kişi ve veli olan kişiye en yakın olan kişiler, en güvendiği kişiler, onları doğrudan hedef alır münafık.

Münafıklık yüzyıllardan beri, hatta binlerce yıldan beri müminleri kemiren, mahveden bir sistemdir. Bu konu hallolduğunda müminlerde bütün dünya çapında muazzam bir ferahlama olacaktır.

Münafık, Müslüman’ın Kuran’la anlattıklarına tabi olmaz ama şeytan söylediğinde hemen yapar. Şeytan bir karaktersizlik bir ahlaksızlık mı fısıldadı, hemen yapar. Hiç tereddüt etmez münafık.

Münafık hayret edilecek bir reflekse sahiptir. Şeytanın söylediğini dakikasında, saniyesinde yerine getirir. Ama Allah’ın dediğini yapmaz, Kuran’ın dediğini yapmaz. Peygamber (sav)’in dediğini yapmaz. Çünkü asidir. Münafık şeytana karşı boyun eğicidir.

Münafık şeytana karşı saygılıdır, ona teslim olmuştur, ona karşı hürmetlidir. Yani dediği bir şeyi iki kere söyletmez, hemen yerine getirir. Ama Kuran’ın hükümlerine, Peygamber (sav)’in hükmüne şiddetle karşıdır.

Münafığın delilik derecesinde yalan söyleme özelliği vardır. Sürekli atar. Dikkatlice dinlenirse bilmediği bir konu yoktur münafığın, hemen atar, yani sürekli yalancıdır.

Mümine yapılan her şey hayırdır. Münafığın kendine hayır zannettiği her şey de ona şerdir. Yani ne yapsa onun aleyhine olur.

Münafık bir gün Müslümanlara saldırma heyecanıyla yanar tutuşur. Halbuki onu da Allah yaratıyor. Ne yapacağı ne edeceği hep bellidir, kaçacağı gün de bellidir, hepsi yani bütün yapacakları bellidir. O, ahmak olduğu için kendini bağımsız zanneder.

Münafığın dünyada da ahirette de sonu hep felakettir.

Münafık hareket etmek istemez. İslam’a hizmet etmek istemez. Halbuki o oturma ona felaket getirir. Mümin de hareket ettiği için, İslam’a hizmet ettiği için o hareketlilik ona bereket getirir.

Mehdiyet devrinde münafıklar imanın nuru içinde manen boğulacaklardır. Münafıkların fitnesi ve nifakı mehdiyet devrinde hiç oluşmayacaktır.

Münafığın rezil kepaze edilmesi, iyice tanıtılması, dünyada adeta yaşayamayacak hale getirilmesi Hz. Mehdi (as) devrinde olacaktır. O yüzden her münafık o münafık alametlerinden, nifaktan mecburen vazgeçmiş olacak. Mehdi (as) devrinde hiç nifak alameti görülmeyecektir.

Resulullah (sav) zamanında da münafıklar hep hırsızdı. Hep gaspçı, ahlaksızlardı. Müslümanların malını mülkünü çalma eğilimindeydiler.

Münafık Müslümanların içinde yaptığı pisliği, ahlaksızlığı küfrün içinde de çok rahat yapacağını zannediyor. Her yerde yaparım diyor. Halbuki Müslüman Allah’tan korktuğu için şefkatli. Ama Allah küfrün içinde helak ediyor.