Adnan Oktar A9 TV; 13 Haziran 2016

Münafık çok kinlidir. Münafığı ayakta tutmak böyle külü alıp ayakta tutmak gibi zordur. Her an devrilir münafık, dengede tutmak çok güçtür. Çünkü kalbi şeytanla ittifak halinde olduğu için ahlaksızlık, pislik yapmamak için kendini zor tutar ve en ufak fırsatta da pisliğini yapmaya gayret eder.

Münafığın bütün amacı hayatını boş geçirmektir, beyni boştur. Allah’ı beyninde bir inanç olarak tutmak istemez.

Münafık daima baş olmak ister. Yani en önemli kişi olmak ister. En çok dikkati çeken kişi olmak ister. Ve bütün ömrünü, bütün planını da bunun üstüne kurar. Müslümanlara yanaşma sebebi de budur.

Münafık hiçbir zaman için gerçek sevgiyi bilmez. Sevgiyi sadece büyüklük için ister, sadece itibar için ister, o kadar.

Münafık ayetlerini okurken, karşıdaki bir güç değil de kendimizin de münafık olabileceğini düşünerek, ayetleri kendi üstümüze alarak, Allah’tan korkarak kendimizi terbiye edeceğiz. Münafık zaten o ayetlerle hiç ilgilenmez. O yeni yeni oyunlar peşinde olur.

Nasıl biz cehennemi görünce cennetin kıymetini daha iyi anlıyorsak, cehennem ehli gibi olan münafığı görünce de Müslümanların ve imanın kıymetini daha iyi anlamış oluruz. Kıyas sağlar.

Münafık Müslümanların içinde yaptığı pisliği, ahlaksızlığı küfrün içinde de çok rahat yapacağını zannediyor. Her yerde yaparım diyor. Halbuki Müslüman Allah’tan korktuğu için şefkatli. Ama Allah küfrün içinde helak ediyor.

Resulullah (sav) zamanında da münafıklar hep hırsızdı. Hep gaspçı, ahlaksızlardı. Müslümanların malını mülkünü çalma eğilimindeydiler.

Münafığın rezil kepaze edilmesi, iyice tanıtılması, dünyada adeta yaşayamayacak hale getirilmesi Hz. Mehdi (as) devrinde olacaktır. O yüzden her münafık o münafık alametlerinden, nifaktan mecburen vazgeçmiş olacak. Mehdi (as) devrinde hiç nifak alameti görülmeyecektir.

Mehdiyet devrinde münafıklar imanın nuru içinde manen boğulacaklardır. Münafıkların fitnesi ve nifakı mehdiyet devrinde hiç oluşmayacaktır.

Münafık hareket etmek istemez. İslam’a hizmet etmek istemez. Halbuki o oturma ona felaket getirir. Mümin de hareket ettiği için, İslam’a hizmet ettiği için o hareketlilik ona bereket getirir.

Münafığın dünyada da ahirette de sonu hep felakettir.

Münafık bir gün Müslümanlara saldırma heyecanıyla yanar tutuşur. Halbuki onu da Allah yaratıyor. Ne yapacağı ne edeceği hep bellidir, kaçacağı gün de bellidir, hepsi yani bütün yapacakları bellidir. O, ahmak olduğu için kendini bağımsız zanneder.

Mümine yapılan her şey hayırdır. Münafığın kendine hayır zannettiği her şey de ona şerdir. Yani ne yapsa onun aleyhine olur.

Münafığın delilik derecesinde yalan söyleme özelliği vardır. Sürekli atar. Dikkatlice dinlenirse bilmediği bir konu yoktur münafığın, hemen atar, yani sürekli yalancıdır.

Münafık şeytana karşı saygılıdır, ona teslim olmuştur, ona karşı hürmetlidir. Yani dediği bir şeyi iki kere söyletmez, hemen yerine getirir. Ama Kuran’ın hükümlerine, Peygamber (sav)’in hükmüne şiddetle karşıdır.

Münafık hayret edilecek bir reflekse sahiptir. Şeytanın söylediğini dakikasında, saniyesinde yerine getirir. Ama Allah’ın dediğini yapmaz, Kuran’ın dediğini yapmaz. Peygamber (sav)’in dediğini yapmaz. Çünkü asidir. Münafık şeytana karşı boyun eğicidir.

Münafık, Müslüman’ın Kuran’la anlattıklarına tabi olmaz ama şeytan söylediğinde hemen yapar. Şeytan bir karaktersizlik bir ahlaksızlık mı fısıldadı, hemen yapar. Hiç tereddüt etmez münafık.

Münafıklık yüzyıllardan beri, hatta binlerce yıldan beri müminleri kemiren, mahveden bir sistemdir. Bu konu hallolduğunda müminlerde bütün dünya çapında muazzam bir ferahlama olacaktır.

Münafık önemli görmediği kişileri hedef almaz. Onun seçtiği bir liste vardır. En başta peygamber, sonra sahabelerin ileri gelenleri. Bir veliyse, mesela o veli olan kişi ve veli olan kişiye en yakın olan kişiler, en güvendiği kişiler, onları doğrudan hedef alır münafık.

Tarih içinde hep münafıkların hep birinci derecede peygamberi hedef aldıklarını görüyoruz. Sonra müminleri hedef alırlar.

Münafık hizmetini gösteriş için yapar, desinler diye. Başarılı olmak ister yani adının duyulmasını ister. Allah için yapmaz, sükse için yapar.

Münafıklar kendi o pis felsefeleri için, o ahlaksız düşünceleri, o gaddar ruhlarının geliştirdiği pis siyaset için kendilerince peygamberleri, imamları da yönlendirmek istemişlerdir.

Samiri ömrünün sonuna kadar tek yaşamıştır. Münafıklarda o bir hayat şeklidir. Müminleri sevmezler, beğenmezler. Kendilerini çok büyük görürler. O yüzden müminlerle konuşmak, onlarla bir arada olmak da istemezler. Yalnız yaşamak isterler.

Müminde hep, “Ne güzel, Allah’a şükür, elhamdülillah” vardır, “maşaAllah” vardır, “inşaAllah” vardır. Münafıkta hep ret vardır, hep itici bulma vardır. Hiçbir şeyi beğenmez.