Adnan Oktar A9 TV; 28 Şubat 2016

Münafık asla tamir olmayan, asla azgınlığı gitmeyen bir manyaktır. Hiçbir şekilde kini ve nefreti bitmez münafığın, sakinleşmez. Yani tam tipik bir akıl hastasıdır. Verem hastalığı gibi güçlü antibiyotik alırsa geriler, fakat ilacın dozu biraz azaltıldığında hemen atağa geçer. Bazen de ilaca bağışıklık kazanır, hiç fark etmez, bünyeyi sarmaya çalışır.

Münafığın hedefi sürekli imamın yanıdır, peygamberin yanıdır. Münafığın en çok ulaşmak istediği yer orasıdır, çünkü en çok vuruşu, saldırıyı yapacağı yer orasıdır. Onun faaliyetini durdurabilmek için, istihbarat alıp şeytanlarına ulaştırabilmek için merkez olan yer orası olduğu için çok hayati görür.

Münafıklar Müslümanlardan genellikle uzak durmak isterler. Uzak durmanın sebebi de ya Müslümanlara biri saldırırsa, bir şey olursa, tutuklanabilir, mimlenebilir işte dövülebilir, sövülebilir, adına zarar gelmesin, amaç budur.

Münafık bazen çok iyi tavır gösterir. O yeni bir atağın başlangıcı olur. Mesela herkese iyi davranır, iyi konuşur fakat o esaslı bir atak için yeni bir zemindir. Yani şeytanın ona verdiği, ilka ettiği bir atak başlangıcıdır. Yani bir münafığın düzelmesi genellikle kuşkuludur, bir şey yapacaktır, yeni bir atak başlatacaktır.

Kişi, “La ilahe illAllah, Muhammeden Resulullah” dediği müddetçe ona sen münafıklık ithamında bulunup Müslümanların velayet sistemi dışına çıkaramazsın. İşte, “Defol git, küfre git” diyemezsin, haramdır. Sen küfrü kazanmaya çalışıyorsun, adamı da göndermeye çalışıyorsun. O zaman küfrü niye kazanmaya çalışıyorsun?

Müminler arasında velayet sistemi vardır. Bir insana münafık teşhisi koyarak müminlerin arasından atmak yetkisi yoktur. Bu ancak vahiyle olur.

“Münafık o herhalde” diyor. Hadi öyle olduğunu farz edelim; eğit, tebliğ et, ayetle anlat, sabret, konuş, değil mi? O zaman kimse kimseyle görüşemez ki, hiçbir Müslüman Müslümanla görüşemez. Ona münafık de, ona kafir de, öbürüne hasta de, adam kalmaz.

Ateist dürüst insan demektir. Mertçe, açıkça söylüyor, “Ben Allah’a inanamıyorum, dine inanamıyorum, varsa beni ikna edecek kişi konuşalım, dürüst iman etmek istiyorum” diyor. Sahtekarlık, münafıklık çok korkunç.

Münafık saldırganlaşırken çok alçakça ve şeytani bir metot kullanır. Müslümanları haksızlık yapan, zulüm yapan, akılsızca hareket eden insanlar olarak gösterir. Kendini de tedbirli, akıllı, vicdanlı, doğru yolda gösterir.

Münafık sadece peygamber veyahut imam, o devirde Müslümanların önemli merkez gücü kimse ona odaklanır. Şeytan dikkatini böldürmez. Bütün dikkatiyle o kişiye karşı saldırganlaşır.

Kuran’da münafıkların hedefi bütün Müslümanlar olmuyor. Bu çok önemlidir. Peygamber, imam, Müslümanların lideri kimse o; en etkili olduğunu gördüğü kişi kimse ona kafayı takar münafık. Yani en büyük düşmanı, en büyük hedefi odur. Sonra da peygamberlerin, imamların -artık kimse o devrin lider insanı- en güvendiği insanlara kafayı takar münafık.

Gençlerin böyle öfkeli yetişmesinin nedeni de Darwinist eğitimdir. Darwinist materyalist eğitilince sevgi kalmıyor. Sevgiyi sağlayan din ahlakıdır.

Münafıkta sürekli gezme içgüdüsü vardır. O iç sıkıntısını bahane eder. Mesela ticareti bahane eder, ailesini bahane eder, oradan oraya gider. Münafığın içi bir türlü rahat etmez. Ama sıkıntısı da beraber üstündedir, omuzundadır. O sıkıntıdan kaçar, sıkıntı da onu kovalar.

Sevgiyi yaygınlaştıralım. Okullarda öğretmenler bir kere öğrencilerine sevgiden bahsetse çocuklar çok açılırlar. Sınıf öğretmenleri, “Çocuklar birbirinizi sevin, dost olun, kardeş olun” dese, “Sevgi çok güzel bir şeydir” dese, “Sevgiye bütün insanlığın ihtiyacı vardır” dese çocuklar onu ömür boyu unutmazlar. Öğretmenlerin hepsinden bunu rica ediyoruz. Bütün Türkiye çapında sevgiden bahsetsinler. Bir kelime.

Allah sevilmek istiyor. Çünkü sevgi olmazsa cennetin anlamı olmaz. Kainatın anlamı olmaz, hiçbir şeyin anlamı olmaz. Sevgi ve aşkla anlamı oluyor.

Cennetin köşkleri, nehirleri, meyveleri.. hiçbir anlamı olmaz sevgi olmazsa, aşk olmazsa. Aşk için de imtihan yani eğitim gerekiyor, çile gerekiyor.

Mümin sevgide iyice ustalaştığında Allah cennetine alıyor. Durduk yere sevgi oluşmuyor; çileyle, acıyla, eğitimle sevgi gelişiyor.

İslam saf sevgidir. Hep insanların hayrına güzelliğine olan sistemin adıdır. İslam insanları en en yüksek seviyeye çıkaracak sistemdir.

Gençler ufuklarını açsın. Daha geniş ve akılcı düşünsünler. Bir kere kalplerinin sevgiye açık olması lazım. Bu bir rahatsızlık. Bunu görüp şiddetle buna karşı tedbir almaları gerekiyor. “Ben neden öfkeye bu kadar açığım, sevgisizliğe bu kadar açığım? Sevgiye niye bu kadar kapalıyım?” demesi gerekir.

Sevgisizlik insanı kötü yapar. Kızları, erkekleri nursuz yapar sevgisizlik. Kindarlık, nefret ruhu, küskünlük ruhu ölü bir görüntü verir. Şahıs bizzat bu belayı kendisi hisseder. Kendi kendine çöker. Yani kendini yakan bir sistemdir bu.

İslam’ın üstüne kirli bir çul örttüler. İnsanlar o pisliği şu an görüyorlar. İslam adına türetilen hurafeler bütün dünyaya kan kusturuyor. Onu şeytan örttü, biz de kaldıracağız ve gerçek İslam ortaya çıkacak. Gerçek İslam insanlığa sevgi sunacak, merhamet sunacak.

Bir şeyin zıddı olmazsa doğrusu nasıl ortaya çıksın? Şeytan olmayacak, nefis olmayacak ve biz imtihan olacağız? Güzeli göreceğiz, doğruyu göreceğiz? Bu imkansız. Yüksek sevgiyi elde etmemiz imkansız, yüksek aklı elde etmemiz imkansız. Çocukluğumuzdaki gibi kalırız, gelişmeyiz.

Allah samimi sevilmek istiyor. Gerçek sevginin, aşkın elde edilebilmesi için de çile ve şeytanın varlığı gerekiyor.

Deccal hüzün, acı ve ıstırap getirir. Toplumun umutsuzluk, ye’s içinde olmasını, Allah’a güvenmemesini telkin eder, Allah’ı sevmemesini telkin eder. “Sizi Allah yaratmadı, tesadüfen oldunuz” der. Biz de her şeyi Cenab-ı Allah’ın yarattığını, nizam verdiğini ve sevginin, güzelliğin, neşenin esas olduğunu anlatmakla mükellefiz ve yapıyoruz.

Müminler birbirlerini koruyup kollamakla mükelleftir. Kuran’da velayet sistemi vardır. Mümin mümini kendi oğlu gibi, kızı gibi, kardeşi gibi koruyacak.