Adnan Oktar A9 TV; 18 Haziran 2016

Münafıklar Peygamberimiz (sav) döneminde savaşa çıkmamak için, ‘hava sıcak’ ya da ‘evlerimiz açıkta’ diyerek haşa Peygamberimiz (sav)'in bunları düşünemediğini ima ediyorlardı. Münafıklar bu sözleriyle, şeytanın haşa Allah’tan daha iyi bildiğini iddia etmesi gibi Peygamberimiz (sav)'den üstün olduklarını iddia ediyorlardı.

Münafıklar enaniyetli oldukları için haşa Allah’ı yenen olmak isterler. Şeytanın özelliği nedir Kuran’da baktığımızda? Haşa Allah’ı yenen olmak. Münafıklar da hep haşa kendilerince Allah’ı yenme azmindedirler.

Münafıklar dehşetli bir büyüklük hissi içindedir. Haşa kendilerini Allah’tan büyük görürler.

Münafıkta kendinin üstünlüğünü ispat gayreti ömür boyu bitmez. Azılı manyaktır. Şeytani bir ruhla, sürekli kendini üstün gösterme peşindedir.

Şeytan bir elektron yığını gibi münafığın içini dışını, her yerini sarar. Şeytan bedenine hulul eder. Yani bedenlenmiş bir şeytan haline gelir. Münafığın kendi ruhu ölür sadece şeytanın ruhu kalır orada.

Münafıkta manyaklık tarzında hem sapık bir ruh vardır hem de hırsızlık ruhu vardır. Bütün münafıklarda bu vardır, ortak özellikleridir.

Münafık konuşurken sarhoş gibidir. Ne yaptığını bilmez, ne dediğini bilmez manyak gibidir. Münafıkla konuşurken bir deliyle konuşuyor gibisindir. Şuuru kapalıdır, zaten gözlerinden anlaşılır. Gözleri akar münafığın, donuklaşır, deli görünümü alır.

Münafık egoist olduğu için sırf kendi menfaati için yaşar. Kendi büyüklüğü, kendi enaniyeti, kendi azameti için yaşar. Başkaları için yaşamak istemez.

İslam’ın hakimiyetinin sırrı münafık zihniyetin yok oluşundadır.

Münafık, Müslüman’ı, sürekli bir şey alınması gereken, zarar verilmesi gereken bir varlık olarak görür. O yüzden hırsızlık bütün münafıklarda oturmuş bir sistemdir.

Münafıklar hep ahlaksız ve alçaktır. Mümin iyi niyetle güzel bir şey söylediğinde ona kahpece ve alçakça cevap verir, haysiyetsiz cevap verir. Normal konuşmak mümkün değildir.

Münafık egoist ve cimridir. Müslüman’a bir şey kazandırmak değil hep Müslüman’dan bir şeyler almak, koparmak ister.

Münafık kendince peygamberi disiplin altına almak ister, kendi yönetimine almak ister. Peygamberin kendi gibi düşünmesini, kendisiyle konuşmasını, kendi yanında olmasını, onun fikirlerine göre meseleleri değerlendirmesini ister.

Münafıkta düzelme görünümleri kriz şeklinde görülür. Geçici olarak, düzeldiğini gösterir ama sonra yeniden azgınlaşır. Yine düzeldiğini söyler. Mümin de inanır ona; bakar eli yüzü düzgün, terbiyeli, saygılı adam zanneder. Yeniden krizi tutar yeniden azar münafık. Bu kesintisiz devam eder, ta ki helak oluncaya kadar.

Münafık, Müslümanlarla sürekli bağlantı ve diyalog içinde olmak ister. Demagoji için, tartışma için, kargaşa için, Müslümanlara şüphe vermek ve büyüklüğünü ispat etmek için böyle bir zamana ihtiyacı vardır.

Münafık alametlerini anlatırken müminlere, özellikle takva müminlere anlatıyoruz ki ruhlarında bir kir pas varsa, bu tip anormallikler varsa derhal düzeltsinler, bu hastalıktan kurtulsunlar.

Münafık ani oynaktır. Normal konuşurken birden köpekleşir. Köpekleşirken birden insana dönüşür, insana dönüşürken birden akrebe dönüşür, akrebe benzerken birden bukalemun gibi şekil alır, her renge girer. Tam tipik bir şeytan karakteridir. Onun için Allah, “Nasıl da çevriliyorlar?” diyor. Yani şekilden şekle giriyorlar.

Münafıklar peygambere ve peygamberin sevdiklerine akıl almaz bir kin ve nefret duyarlar. Bu kin ve öfkeleri münafıkları çökertir, mahveder.

Müslümandan nefret münafığın birinci vasfıdır. Münafık akıl hastasıdır.

Münafık inzivaya çekilerek yalnız kalıp karanlıklarda o fitnesini ahlaksızlığını geliştirir. Haber nereye gidecekse haberi ulaştırır. Yahut nasıl bir düzen kuracaksa o şeytani derinliği elde etmeye çalışır.

Bir başkasının övülmesi, bir başkasına değer verilmesi, bir başkasının sevilmesi münafığı kahreder. Akıl almaz acı çeker. Hep kendi önde olsun ister. Bu Kuran’da Yusuf kıssasında anlatılan, hadislerde ve tarihte de gördüğümüz bir münafık karakteridir.

Münafık, bir müminin başarısını gördüğünde kahredici azap duyar ama bu herhangi bir insanın dayanacağı gibi bir azap değildir. Fakat münafığın hayvani bir beden direnci vardır. Allah azap çekmesi için onu yaratır, yani acıya dirençlidir. Çok şiddetli acı çeker ama direnir, buna tahammülü güçlüdür münafığın.

Münafık, diğer müminlerin ve imamın başarısına tahammül edemez. Onun en çok canını yakan olay odur. Bir; peygamberin, imamın başarısı, iki; peygambere yakın olan insanların başarısı münafığa çok ızdırap çektirir.

Münafıkta peygambere ve başarılı müminlere karşı müthiş bir haset vardır. Hz. Ali (kv)’yi şehit etmelerinin de nedeni, Hz. Ali (kv)’nin başarısını kıskanmalarıdır. Çünkü kendileri ön plana geçmek istemişlerdir.

Münafık hep bir gün Müslümanların dağılacağına, hezimete uğrayacağına göre planını yapar. Ama aksine başarı haberleri geldikçe münafık kıvranmaya başlar, çok canı yanar. Müslüman’ın gücü, başarısı, sağlığı sıhhati, aktifliği, şöhreti münafığa çok ızdırap verir, onu kavurur atar.