Adnan Oktar A9 TV; 12 Mayıs 2016

Münafıklar zalim, anarşist ruhlu, psikopat, kavgacı, sevgisiz, kindar, manyak ruhlu kişilerdir. Onun için münafık hiçbir zaman için yatışmaz.

Münafık boş işlerle vakit geçirir, keyfi işlerle vakit geçirir. İstese İslam'a hizmet eder. İnternetten de hizmet eder, sözlü olarak da hizmet eder, her türlü hizmet eder. Ancak para verirsen bunu yapar, çıkarı olursa. Ama çıkarı olmayınca yapmaz.

İslam'a hizmet münafığın çok ağırına gider. Her kelime onun ciğerine sıkılmış kurşun gibi ıstırap verir. Ama sırf Müslümanlara şirin görünmek için, kendince dikkat çekmemek için öfkeyle kendini yine biraz hizmet ediyor gibi gösterir.

Münafık kendi çıkarıyla çatışan bir durum olmadığında sakin olur. Ama kendi nefsiyle ve çıkarlarıyla çatışıldığında o anarşist, deli ruhu, o şeytani ruhu hemen ortaya çıkar.

Münafık sürekli kavgacıdır. Kavga konusu arar, çatışma ve itiraz konusu arar. Bir münafığın vasfını oradan anlayabilirsiniz. Hemen bir şeye itiraz etmek ister, hemen çatışma, hemen anarşi ruhu içerisindedir.

Münafık iyilikten anlamaz. Müslümanlara karşı öfkesi asla yatışmaz. Kini hep içindedir, saklayamaz. Ufacık bir gerekçe gördüğünde hemen psikopatlığını, o anarşist ruhunu, azgın ve deli ruhunu hemen gösterir. Ama Müslüman öyle değildir. Müslüman mutmaindir, itminana ermiştir.

Resulullah (sav) zamanında da adamlar diyordu; “evim açık, gelemem”. İşte “Eşim var, kocam var” Halbuki vicdanen biliyorlar. Kocan, o da Müslüman olsun, o da gelsin. Çocuğun, o da Müslüman olsun, o da gelsin. Çocuğunu da İslam’a kazandır, eşini de İslam’a da kazandır, kendin de İslam’a hizmet et.

Mümin mutmain oluyor, sabırlı oluyor. Mesela bir şey olduğunda kanaatkar oluyor. Fitneden kaçınıyor, kargaşadan kaçınıyor. Aman gerginlik olmasın, aman ortalık huzurlu olsun mantığında oluyor. Münafık öyle değildir, küstahtır, deli tiynetlidir, ne olacağı onu ilgilendirmez, delice menfaati için saldırganlaşır, küstahlaşır, azgınlaşır. Şeytan gibi anarşisttir ruhu.

Müslümanlar homoseksüelliğe karşıdır, Darwinizm’e karşıdır ama münafık onları veli ve dost edinir. Nerede derin devlet mensubu varsa veyahut nerede bir oyuncu varsa, nerede küstah bir züppe varsa, nerede İslam'a kötülük yapmak isteyen pislik insanlar varsa gider onları bulur münafık.

Münafıklar küfrü her şeye hakim gördükleri için onlara saygıyla bakarlar. Müminleri de o akılsız kafalarıyla kendilerince zayıf görürler ama hep de galip olanlar müminler olur. Güvendikleri küfür sürekli ezilir ve aşağılanır.

Münafık hep alçak ve çıkarcıdır. Sürekli böyle tırtıkçı, oyuncudur. Kendi çıkarı için yaşar. Çıkarıyla çatışan bir durumda hayvanlaşır, vahşileşir, saldırganlaşır.

Münafık huzursuzluk oluşturacak bir konuyu çok rahat bulur. En sakin ortamda bile durduk yere fitne, ahlaksızlık çıkarır. Müthiş bir pisliktir münafık.

Münafık fitne gibi görünür ama müminlere faydaları sevap ve gelişme cihetinden saymakla bitmez. Müminlerin daima uyanık olmalarını, Kuran’ı çok iyi anlamalarını ve hayata geçirmelerini sağlar.

Müslüman, münafığa karşı sürekli uyanık olduğu için hem aklı gelişir hem mücadele azmi gelişir, hem de sevabı çok olur.

Münafığın çok faydası vardır; müminlerde aklı açar, mücadele azmini artırır, dikkatli olunmasını sağlar, küfre karşı güçlü olmayı sağlar. Yoksa mümin rehavet içinde olur, gevşer. Ama münafık sayesinde her zaman çok dikkatli, tetikte ve uyanık olur.

Münafığın kalbindeki nefret bir türlü dinmez. Çok ahlaksız ve alçaktır. En sakinleşti denilen dönemde yine bir adilik yapar. Müslümanların göz açtırmaması ve çok dikkatli olmaları gerekir, ibadet olarak.

Münafıklar çok zeki ve şeytani olurlar. Huzursuzluk yaratmak onların en önemli özelliğidir. Huzurlu oldukları hiç vaki değildir. Münafık hep huzursuzdur, etrafına da huzursuzluk saçar.

Münafık aynı zamanda avcı köpeği gibidir. Yani küfrün en pislik adamlarını o bulacağı için onun bulduğunu Müslüman yakalayıp ilimle irfanla etkisiz hale getirir. Müslüman nereden bulsun onları? O, şeytani bir güçle o kokuyu alır.

Derin devletler çok sinsi olur. Münafığı da hemen gözünden tanır onlar. Allah’ın hikmeti onlar onu bulur, o da onları bulur.

Münafığa hiçbir şey söylemek mümkün olmaz. İyiliği emretmek, kötülükten sakındırmak da mümkün olmaz. Mesela "Şu kötülüğü yapma" diyemezsin münafığa. Züppelik yapar, çakallık yapar, o anarşist azgın ruhunu ortaya çıkartır. Ancak çok ustaca anlatılabilir, dolaylı yoldan anlatılabilir.

Derin devletler hep münafık tiynetli insanları kullanırlar. İmanı zayıf, aklı zayıf fakat şeytani zekaya sahip tipleri kullanırlar.

Peygamberimiz (sav) münafıklara hiç dokunmamıştır. Üç yüze yakın münafık vardı; dokunmuyordu. Onların yollarını kesiyordu, kanallarını kapatarak etkisiz hale getiriyordu. Direkt muhatap olsa pislikler, Müslümanların başına çok büyük bela olurlardı. Ama çok ustaca onları idare etti, İslam'a faydalı hale getirdi.

Münafıklık bir noktada değil, her noktada özet özet, kısa kısa tarif edilirse kalbinde hastalık olan, münafıklığa meyyal olan düzelir. Bu arada gerçek münafığın da teşhis edilmesini sağlar.

Peygamber (sav)’in üstünde binlerce sorumluluk var. Münafıklar düşman, kafirler, müşrikler düşman. Düşmanlarının haddi hesabı yok, çok zor bir hayat yaşıyor. Böyle bir ortamda Peygamber (sav)’e karşı çok özenli olmak lazım.

Müddesir Suresi’nin 23. ayetinde Allah münafık için diyor ki, “Sonra bir baktı” pis bir bakış, “sonra kaşlarını çattı” mesela kızgın, öfkeli veyahut yüzünü buruşturuyor yani pis bir yüz veriyor. Bunu peygamber (sav)’i rahatsız etmek için yapıyor. Bir münafık ahlaksızlığıdır bu.