Adnan Oktar A9 TV; 23 Mayıs 2016

Münafık Müslümanların yanında geçici olarak durur. Kendini güvende hissetmez. Çünkü Müslümanlara düşman olduğu için, kinli olduğu için, nefret ettiği için Müslümanlardan kendini güvende hissetmez. Küfürden kendine yer arar.

Kuran’da, münafıklar müminleri akılsızlıkla itham ediyorlar. Münafık kendisi anarşist ruhlu olduğundan, onu üstün görüyor. Müminin itaatkar olmasına da şaşıyor, “O akılsızlar gibi mi iman edeceğim?” diyor. Halbuki itaatli olmak, yumuşak başlı olmak, halim olmak güzeldir.

Mümin hep dürüstlükle, samimiyetle, iyi niyetle, tevazu, mazlumluk ve yumuşak huyla yani halimlik ve itaatkarlıkla yaşar. Münafık tam tersidir. İsyankar, asi ve anarşist ruhludur.

Münafıklar kendileri isyankar oldukları için müminlerin itaatkar olmasının güzelliğini fark edemezler.

Münafık dünyadaki huzursuzluğunun binlerce katını cehennemde yaşar. Mümin de huzurunun binlerce katını cennette yaşar, tam zıddıdır.

Münafıklarla ilgili ayetlerden mümin etkilenir. Kişi etkileniyorsa o münafık olamaz. Ama münafık bu ayetlere güler, hiç etkilenmez. Umurunda da olmaz, azgınlığı, şeytanlığı daha da artar. Saldırganlığı, kindarlığı daha da artar.

Mümin elindeki imkanları İslam’ın hayrı için kullanır. Münafık ise fitne çıkarmak için, küfürle bağlantı kurmak için kullanır.

Münafığa ne tür iyilik yapılırsa yapılsın, hangi imkan verilirse verilsin onu ahlaksızlık ve pislik için kullanır. Mümin de hep hayır ve güzellik için kullanır. Ufacık bir şey versen mümin hayra yönelik kullanır.

Münafığın ilahı kendi nefsidir. Nefsini büyütmek ve yüceltmek, başka bir şeyin peşinde değildir. Ve bir nevi delidir, yani psikopattır, homoseksüel ruhlu bir manyaktır münafık.

Münafık cehennemde bile fitne arıyor, sürekli rahatsızdır ve hiçbir zaman için Allah’a sığınmaz. Allah o anarşist ruhunu, o deli ruhunu, sürekli rahatsız olan ruhunu en rahatsız halde tutar cehennemde. Mümin de dünyada mutmain olduğu için cennette en mutmain halde yaşar, hiç huzursuzluk yaşamaz.

Münafık dünyaya delice bağlı olduğu için yaşlanmaktan ve ölümden çok korkar. Ahirete inanmadığı için onun ilahı dünyadır, nefsidir. Halbuki Müslüman Cenab-ı Allah'a kavuşmayla iftihar eder. Gençlik de bir nimettir yaşlılık da bir nimettir.

Cennet şartları mümine göredir. Münafık da tam cehennem ehlidir. Cehennemde sürekli huzursuzdur. Orada da yine kendince pislik yapacak konu buluyor, onu oraya atmaya sebep olan diğer münafıkları arıyor.

Münafıklar derin devletlere hizmet eden şeytanlar konumundadır.

Allah yolunda mücadelede fedakar olacaksın. Mesela asker aç, susuz oluyor çıtını çıkartmıyor, fitne çıkartmıyor ama münafık çıkarır. Münafığın en ufak bir şeye tahammülü yoktur. Her şey onun dediği gibi olsun ister. Mümin öyle değildir, nasıl ortalık yatışacaksa, nasıl ortam huzurlu olacaksa ona göre hareket eder.

Münafıklar mikroptan aşağı özel yaratılmış bir mahlûkattır. Müminlerin yanında kendilerini garantide görmezler, hep şüphe içindedirler. "Derin devletin adamı mı olsun, Müslümanların yanında mı sığınsın kalsın?" Bütün ömrü o şüphe içinde geçer. Ayette Allah bildiriyor, "Ne onlardandır ne sizdendirler."

Mümin kendi kendine şüphe edecek, münafık alametini kendinde arayacak. Çünkü mümine etki eder bu. Münafık zaten ayetlerle alay eder. Mümin kendine çeki düzen verir; "Aman aman. Allah esirgesin, benzemek durumunda kalabilirim, benzeyebilirim." diye çok korkar.

Kalbinde hastalık olan da münafığa benzer. "Aman" der, "Ben bu hastalığı hemen düzelteyim." Münafık alameti belirir, "Aman, hemen kurtulayım." der mümin. Onun için bu ayetler biz müminleri ilgilendirir. Kafir, münafık güler geçer, kaale dahi almaz.

Münafık, sayılarının ve maddi güçlerinin çok olmasından dolayı kafirleri ilahlaştırır. Çünkü o insani güce inanır, Allah'a inanmaz. O yüzden derin devletlerin yancısı olur.

Münafık, "Vazgeç" demekle vazgeçmez. "Vazgeçtim" der yine devam eder. Bir nevi şeytan-ı dessastır; desiseci bir şeytandır. Ve sürekli takip edilmesi gerekir.

Allah istese küfrü yaratmazdı. Müminin cennetinin gelişmesi için münafık ve kafir gerekiyor. Onlar olmadan müminin cenneti genişlemiyor. Manevi makam alamıyor. İlla ki münafık ve kafir gerekiyor. Kafir ve münafığın da cehenneminin genişlemesi için Müslüman gerekiyor. Yoksa o da genişlemez.

Münafıkların müminlere yaptıkları ahlaksızlık, haysiyetsizlik, kabalık, pislik, nobranlık, enaniyet onların cehennemini genişletir. Mümin bundan kazançlı çıkar; kafir kaybeder, münafık kaybeder. Ama çok büyük kayba uğrar.

Münafık alametleri anlatıldığı halde eğer münafık kendini düzeltmezse cehennemin dibine doğru yol almaya devam eder. Cehennemi alabildiğine genişler.

Münafık için her şey sorundur. Yola çıkması bir sorundur, yemek yemesi bir sorundur, giyinmesi sorundur, hayatı kendine zehir eder. Müminlere de bu pisliği bulaştırmaya çalışır.

Münafık ve kafir okuduğu kitaplardan öğrendiğini zanneder. Cahiliye kafasıyla bakan Allah’ın öğrettiğine inanmaz. Bilgiyi Allah’ın verdiğine inanmaz. Ve cahiliye ilmine esas ilim gözüyle bakar. Halbuki Müslümanları ilgilendiren asıl ilim Kuran’daki ilimdir.

Münafık kendini yüksek gördüğü için müminleri akılsız ve düşük imanlı zannediyor. Müminlerin, kendisi asi olmaması, küstah olmaması, saldırgan olmaması, oyuncu veya yalancı olmaması münafığın acayibine gider.