Adnan Oktar A9 TV; 8 Haziran 2016

Münafık Müslümanların içinde yaptığı pisliği, ahlaksızlığı küfrün içinde de çok rahat yapacağını zannediyor. Her yerde yaparım diyor. Halbuki Müslüman Allah’tan korktuğu için şefkatli. Ama Allah küfrün içinde helak ediyor.

Resulullah (sav) zamanında da münafıklar hep hırsızdı. Hep gaspçı, ahlaksızlardı. Müslümanların malını mülkünü çalma eğilimindeydiler.

Münafık ayetlerini okurken, karşıdaki bir güç değil de kendimizin de münafık olabileceğini düşünerek, ayetleri kendi üstümüze alarak, Allah’tan korkarak kendimizi terbiye edeceğiz. Münafık zaten o ayetlerle hiç ilgilenmez. O yeni yeni oyunlar peşinde olur.

Münafık hiçbir zaman için gerçek sevgiyi bilmez. Sevgiyi sadece büyüklük için ister, sadece itibar için ister, o kadar.

Münafık daima baş olmak ister. Yani en önemli kişi olmak ister. En çok dikkati çeken kişi olmak ister. Ve bütün ömrünü, bütün planını da bunun üstüne kurar. Müslümanlara yanaşma sebebi de budur.

Münafığın rezil kepaze edilmesi, iyice tanıtılması, dünyada adeta yaşayamayacak hale getirilmesi Hz. Mehdi (as) devrinde olacaktır. O yüzden her münafık o münafık alametlerinden, nifaktan mecburen vazgeçmiş olacak. Mehdi (as) devrinde hiç nifak alameti görülmeyecektir.

İslam Birliği için önce Darwinist materyalist düşüncenin ortadan kalkması gerekiyor. Devletin okullarda, her yerde ilmi anlatım yapması gerekiyor. İman hakikatlerinin, Kuran mucizelerinin anlatılması, imanla, Kuran’la ortaya çıkılması gerekiyor.

Derin sevgi olmazsa cennetin bir anlamı olmaz. Onun için Cenab-ı Allah dünyada çetin bir imtihan ve köklü bir eğitim veriyor.

Allah aşkı, çile, sabır, ruhu iyice güzelleştirdiğinde insan cennette Allah’ın tecellisini gördüğü için, Allah’ı sevdiği için çok şiddetli zevk alıyor. Onun için dünyadaki her beş dakika on dakika bile eğitim açısından çok hayatidir.

Orta bir imanla yaşamayı kabul etmemek lazım. Anadan atadan insanlar bir iman öğreniyorlar, onu sonuna kadar devam ettirme zihniyetinde oluyorlar. Öyle olmaz; tahkiki, çok güçlü, derin sevgiye dayalı iman olması lazım.

İman çok lezzetlidir ve dünyadaki en büyük nimettir. İman zafiyeti ise bir çiledir, ömür boyu ıstıraptır.

“Ya Rabbi, bana ve bütün Müslüman kardeşlerime” diye dua edilir. Yalnız kendine dua olmaz, çünkü velayette bütün müminleri cehennemden kurtarmak için gayret etmek farzdır.

Cehennem ehli nasıl debeleniyor, kaçmaya çalışıyor, oyun oynamaya çalışıyor ama her seferinde rezil rüsva oluyor; münafık da cehennem ehli gibi müthiş bir debelenme içindedir.

Cennete dünyada eğitim gören bu ruhla gidiyoruz. İnce ince olayları görme gücümüzü burada kazanıyoruz. Cennette sinir ve öfke alınıyor.

Cennete bu ruhla gidiyoruz. Tanımadığımız bir ruhla ahirette karşılaşmıyoruz. “Bu kişilik nasıl bir kişilik, yeni bir kişilik” demiyoruz. Aynı bu kişilik. Ne ilave var ne çıkartma var. Sadece sinirlenme ve öfkelenme gücümüzü kaybetmiş oluyoruz.

Ahirette bizim ne bilgi düzeyimizde ne ahlak anlayışımızda bir değişiklik olmuyor. Sevgi anlayışımız, tutku anlayışımız neyse aynısı ile gidiyoruz. Onun için bu eğitim, ince ince olayları görme ve analiz gücü çok önemli oluyor.

Meyvelerin her birinin içindeki mineraller, vitaminler, şeker oranları, karbonhidrat oranları, kokuları, kıvamları hepsi belirli ve tam olması gerektiği kadar. Tesadüf demek çok büyük zulüm. Kara toprakta böyle bir şey tesadüfen olmaz.

Münafıklık iman ve samimiyetin karşısında duramaz. Darmadağın olur. Bu Allah’tan bir mucizedir.

İslam adına müslümanları gettolara kapatan, kendi içinde çürüyen bir sistem oluşturmuşlardı. Biz İslam’ın hayatın kendisi olduğunu gösterdik. Dev ve acımasız bir oyunu, Müslümanları kilitleyen, çok küçük dar bir alana, gettolara hapseden oyunu yerle bir ettik. “Müslümanlar her yerde” dedik. “İman her yerde, Allah her yerde” dedik.

Mümini güçlendiren, münafıklardır. Yoksa müminin cennetteki makamı yükselmiyor. Münafığın densizlikleri, oyunları, kurnazlıkları, kahpelikleri, kalleşlikleri olmasa müminin makamı belli bir derecede yükselebilir. Ama münafıkla çok yükselir. Kafirle bir yükseliyorsa münafıkla milyon yükselir. Çünkü münafık çok daha eşeddir.

Cehennem vahşi, deli bir hayvan gibidir. Hep böyle ezmek, yakmak, yıkmak, azap vermek ister. Küfre karşı, münafıklara karşı saldırgandır.

Münafık alametleri anlatıldığı halde eğer münafık kendini düzeltmezse cehennemin dibine doğru yol almaya devam eder. Cehennemi alabildiğine genişler.

Allah istese küfrü yaratmazdı. Müminin cennetinin gelişmesi için münafık ve kafir gerekiyor. Onlar olmadan müminin cenneti genişlemiyor. Manevi makam alamıyor. İlla ki münafık ve kafir gerekiyor. Kafir ve münafığın da cehenneminin genişlemesi için Müslüman gerekiyor. Yoksa o da genişlemez.

Münafık cehennemde bile fitne arıyor, sürekli rahatsızdır ve hiçbir zaman için Allah’a sığınmaz. Allah o anarşist ruhunu, o deli ruhunu, sürekli rahatsız olan ruhunu en rahatsız halde tutar cehennemde. Mümin de dünyada mutmain olduğu için cennette en mutmain halde yaşar, hiç huzursuzluk yaşamaz.

Darwinizm Allah’ı inkar eden deccaliyetin inancıdır. Allah’ı inkar felsefesidir.