Adnan Oktar A9 TV; 18 Ağustos 2014

Kendini daha da geliştir. Bilgini daha artır. Kuran’ı ezberle. Her Kuran ayetini hayata geçirmeye çalış. Sabrını güçlendir. İradeni güçlendir. İmanını güçlendir. Tevekkülünü genişlet. Tevekkülünü artır. Dünya sevgisini kalbinden çıkart. Cahiliyenin Allah’ı unutmuşluğundan etkilenme.

Müslüman sabırlı olacak. Yani ani öfkeye kapılmayacak, sinirlenmeyecek.

Sabır bütün hayat boyuncadır. Sonsuza kadar biz Allah’ı seveceğiz. Sen en fazla 70 sene bir imtihana sabredeceksin. Ama seni Allah sonsuza kadar mutluluk içinde yaşatacak. 70 senelik eğitim, yapılan her sabır seni yüceltir, güzelleştirir, nurlandırır.

Allah sessiz sedasız ödüllendirir mümini. Adam diyor ki, “Sürünüyorum.” Sabredersen Allah seni ödüllendirir. Sabretmezsen, sürekli yakınırsan; yakınmak ne demek; Allah’a isyan ediyorsun. O zaman nasıl iyilik bekleyeceksin?

İnsan sabretse, sürekli Allah’a şükretse Allah hiç ummadığı yerden kapıyı açar. Ama sürekli yakındığı için bir türlü bereket gelmiyor.

Allah, “Şükrederseniz artırırım” diyor. Ona inanmıyorlar. “Yok, öyle bir şey olmaz” diyor. İşte “Olmaz” dedikçe sürünürsün.

Allah sabrı esas alıyor. Burası imtihan yeri. Akşam nişan, sabah düğün olmaz. İlla ki çileli uzun bir devir geçecek. İmtihan olacaksın.

Kuru kuruya sevgi olmaz. Sevginin gıdası vardır, yoksa sevgi ölür. Çeşit çeşit gıdası var. Bir; sabır, iki; affedicilik, üç; cömertlik, diğergamlık, derin düşünmek, ince düşünmek, vefa; say say bitmez. O gıdaları almadan sevgi ayakta durmaz.

Sabır ibadettir. İbadet olarak beklemeye sabır denilir. Tahammülde, kişi dayanır sadece. Sabır ibadetin adıdır. Yani namaz gibi ibadet ismidir.

“Allah sabredenleri sever.” Çünkü sevgi oradan anlaşılıyor. Sabredemiyorsa sevgisi yok demektir. Mesela insanın sevdiği oluyor ama o sevgisini muhafaza etmesi önemlidir. Yani iki günlük sevgi olmaz. Bazıları öyle, mesela bir günlük sevgisi var. Bir gecelik sevgisi var. Hevesi var yani daha Türkçesi. Ama mümin sevgiyi ömür boyu ve sonsuza kadar istiyor.

Cennette sabır yok, cesaret yok, cesarete ihtiyaç yok. Sabır, cesaret, yiğitlik yapamazsın. Tevekküllük bir şey yok. Temizlik, fedakârlık bunların hiçbiri yok. Sadece eğlence yurdudur. Tabii hamd etme, şükretme ibadeti vardır, Allah’ın tecellisini görüp sevme vardır.

Bir şey oluyor, sabrediyoruz. Ama sabrı safha safha daha güçlendiriyoruz, daha geliştiriyoruz. Bu ne? Eğitim. Nereye eğitim? Cennete eğitim. Allah bir avuç mümini seçiyor, burada eğitiyor. Doğrudan gidildiğinde Hz. Adem (as)’ın ilk baştaki konumu meydana geliyor. Olmuyor yani. Eğitim olduğunda kafa yerine geliyor. Kişilik yerine geliyor, nimetin kıymeti biliniyor.

İnsan gözde büyütürse sabırda çok zorlanır. O zaman tahammül etmesi gerekir. Tahammül ayrı, sabır ayrıdır. Sabır zevkle yapılan ibadettir. Rahatlıkla yapılan ibadettir.

Allah güzel bir imtihanla imtihan ediyor. Aslında güzel bir eğitim aynı zamanda. Sonunda olgunluk oluyor, nezaket oluyor, cennet ahlakına uygun bir kişilik oluyor.

Sabretmek ve tevekkül etmek. Allah’ın sevdiği, beğendiği iki ahlak özelliği. Tevekkül ne demek? Demek ki büyük olaylarla karşılaşacak mümin ki tevekkül edecek, sabredecek. Telaşlanmıyor, üzülmüyor, korkmuyor o zaman.

Daha dindar olana Allah daha iyi imkanlar, daha güzel nimetler nasip eder. Bu da gözle görülür. Ama sabredecek tabii mümin. Yani çileyi de güzel görecek, nimeti de güzel görecek.

Küfrün zırvası o kadar zordur ki o bir dünya imtihanıdır. Sabır gerektiriyor bir, dikkat gerektiriyor iki, onun o münasebetsiz sözünün hangi noktada çürütülmesi gerektiği ayrıca araştırılması gerekiyor. Bir noktada olmuyor, hepsini ayrıca ayetle delillendirmek, mantık da ileri sürmek gerekiyor.

Bir insan Allah yolunda olursa Allah ona bereket, bolluk, güzellik veriyor. Ama çilesini de kabul edeceksin. Hep nimetini değil. Olmaz. Sabrını da kabul edeceksin, çilesini de kabul edeceksin. O zaman Allah nimetini yağmur gibi yağdırır üzerine.

Sabrı ve çileyi kabul etmiyor, doğrudan nimet istiyor. Olmaz öyle bir şey. Ne cennete kavuşabilirsin öyle, ne Allah’ın rızasına kavuşabilirsin. Burası imtihan yeri, eğlence yeri değil ki. Cenab-ı Allah, “Eğer Biz eğlence isteseydik alasını yapardık” diyor. “Şanımıza düşeni yaparız” diyor. Cennettir eğlence yeri. Burada öyle bir şey yok.

Kararlılık ve metanet Mehdi (as) ve talebelerinin iki özelliğidir.

İmtihan o kadar önemli ki, imtihan olmazsa cennet anlamsız hale geliyor, Allah vermesin. Çok çok çok mühim bir şey. Sevgi anlam buluyor. Çünkü sevginin öğrenilmesi gerekiyor. Sabır, şefkat yoksa dümdüz oluyor kainat, alem dümdüz oluyor.

Robotların yaşadığı bir cennet, Allah’ın beğendiği bir ortam olmuyor, Allah robot istemiyor. Vefasını görmemiş, sabrını görmemiş, cesaretini görmemiş bir adamın insan olarak kendine o anlamda bir saygısı olmaz. Yani kendini değerli göremez, güzel göremez. Allah için fedakarlık yapmamış, cömertlik yapmamış, cihat yapmamış, yani sevgisini gösterecek hiçbir şey yapmamış.

Aşk yoksa, tutku yoksa, derinlik yoksa, gerçek sevgi yoksa sen ne istiyorsun o zaman, neyin anlamı kalıyor? Hani hayvan gibi insanlar var diyoruz ya nasıl bize itici geliyor, nasıl rahatsız edici oluyor, mahluk diyoruz. Ama mesela fedakarsa, cesursa, sabırlıysa, kararlıysa, yiğitlik yaparsa hayran oluyoruz.

Mükemmel ahlak nedir? Sabır, şefkat, fedakarlık, dürüstlük, cesaret, vefa.. Allah korkusu olmadığında bunların uygulamasında şahısta gaflet meydana gelir. Mesela Allah'ı sever ama namaz kılmaz. "Ben seviyorum Allah'ı, Allah'ın benim namazıma ihtiyacı yok" der. Bol parası olur, fakirlere dağıtmaz. "Fakir bir şekilde bulur ama ben Allah'ı çok seviyorum, bu parayla mutlu oluyorum, Allah'a daha yakın oluyorum" der. Cesaret göstermez; "Şimdi hayatımı tehlikeye atmayayım ben böyle bir şey için, güzel yaşıyorum" der. Allah korkusunda cesaret gösterilir.

Vefa Allah için olur. İmansız olan insan için vefanın faturası ağırdır. Başını belaya sokar. Mümine ise bereket ve nur getirir, güzellik getirir. Müthiş bir güzelliktir, yiğitliktir. Sabrın her dakikası saniyesi iman etmeyen bir insanın kemiklerini çatırdatır, acayip ıstırap verir. Ancak imanla sabredilir. Onun için insanlar Kuran’a mecburlar.