Adnan Oktar A9 TV; 11 Şubat 2016

İstihbarat, münafık için para demektir. Münafık Müslümanların bilgisini satarak geçinen bir alçaktır.

İngiliz derin devleti çok kibirli enaniyetlidir. Münafık aşağılık kompleksi içinde olduğu için o kibir, enaniyet ve büyüklüğe hayranlık duyar. Onun enaniyetini bir filin enaniyeti gibi görür, kendinin enaniyetini de bir böceğin enaniyeti gibi görür ama hayran olur. Onun için onlara karşı çok saygılı olur. Küfre karşı, dalalete karşı, zalimlere karşı çok saygılı olur.

Münafık pis şeyleri toplar. Yani imani, Kurani bir şey toplamaz münafık. Nerede züppelik var, nerede çakallık var, nerede küfre sükse yapacak, nerede münafıklara kendini tanıtacak karanlık bir yön varsa gider onu bulur, onu bulmuş gibi yapar. Bununla kendi tanıtımını ön plana alır.

Münafık için, bir pisliği gece yapmak çok önemlidir. O melanet, o şeytanlık gece üstüne iyice çöker, ahlaksızlık yaptığı için onun yüzündeki münafık damgası daha yoğunlaşır, daha pisleşir.

Münafık, Müslümanı beğenirse küfür onu beğenmez. Küfrün beğenmesi için sürekli küfrü beğeniyor gösterir kendini. Onun kitabını beğendiğini gösterir, işte yazısını beğendiğini gösterir. Münafıkların bir Müslümanın yazısını övdüğünü görmek pek mümkün değildir. Hep küfür hep küfür. Ama haysiyetsiz olduğu için bundan utanmaz, alenen yapar.

Münafığın en önemli özelliği kendini ön plana çıkartma isteğidir. Başarıyı kendine mal etmek ister, Peygamber (sav)’e mal etmez. Veyahut Müslümanların lideri kimse ona mal etmez, kendine mal etmenin peşinde olur. Kendini şöhret etmenin peşinde olur.

Münafığın ömür boyu takip edilmesi lazım. Münafık bir ruh hastasıdır. Bir şizofrendir. Yani tedaviyle iflah olan bir varlık değildir. Mutlaka pislik yapma eğilimindedir. Yılan gibi akar, yılan gibi sürekli bir hinlik peşindedir.

Gerçek münafık ruh hastası oluyor. Sureti katiyede vazgeçmez. Ne yaparsan yap vazgeçmez. Eğilir, bükülür, şekil alır, mahlûkattan olduğu için, şeytan olduğu için vazgeçmez. Ama müminde de bazen münafık alametleri yoğun olur. Hepsini bırakıp normal Müslüman haline gelebilir.

Münafık her yönde ahmaktır. Ama şeytan üstüne geldiğinde birden o iblis ruhu gelir. Mesela dışarıyla bağlantı kuracaksa telefonuyla çok seri şekilde yazı yazmaya başlar, çok seri konuşmaya başlar, çok seri pislik yapmaya başlar. Kendini gizlemeyi çok iyi bilir. Ama şeytanın verdiği bilgiyle yapar bunu, kendi aklı bomboştur. Tam bir kütüktür.

Mümin Allah ile sükse yapar, imanıyla, İslam’la, Kuran’la sükse yapar. Münafık da boş işlerle sükse yapmaya kalkar. Sükse yapmaya çalıştığı değersiz şeylerle küçük düştüğünü anlamaz, daha hala devam eder.

Münafık için yakın çevre çok önemlidir. Onun için, kafirlerden, üçkağıtçılardan, münafıklardan, pislik adamlardan kendine sürekli çevre edinmeye çalışır. Yarın bir gün yalnız kaldığında o pislik adamların ona iş vereceğini, imkan vereceğini, yiyecek vereceğini düşünür.

Münafığın bütün ömrü dalavere, sahtekarlık, gizlilik, fitne fücur, pislik içinde geçer, huzurlu hiçbir anı yoktur. Ama o pislik mücadele ona hayat gibi gelir, mecburi yaşaması gereken bir şeymiş gibidir. Dürüst, normal yaşamayı asla kabul etmez.

Samiri ömrünün sonuna kadar tek yaşamıştır. Münafıklarda o bir hayat şeklidir. Müminleri sevmezler, beğenmezler. Kendilerini çok büyük görürler. O yüzden müminlerle konuşmak, onlarla bir arada olmak da istemezler. Yalnız yaşamak isterler.

Samiri de kendini tüm Müslümanlardan üstün görüyor, "Ben onların görmediklerini gördüm" diyordu. Bu tam münafık kibir ve akılsızlığıdır.

Fikir hırsızlığı münafıkların özelliğidir. Samiri de Musa'nın bilgisini kendi fikri gibi sunmuş ve halkı böyle etkilemiştir.

Münafık kendi düşük aklınca Peygamberin zaafını bulup kullanmaya çalışır. Samiri de haince Hz Musa'nın dinini unuttuğunu iddia etmiştir.

Münafık vicdansızlığın ve ahlaksızlığın ne olduğunu bilir. Bile bile ahlaksızlık yapar. Nitelikli münafık dediğimizde kitleleri yönlendirebilen lider vasfındaki münafıkları kast ediyoruz. Mesela Samiri de nitelikli münafıktı. Samiri de kitleyi yönlendirmeyi hedefliyor, “ben sizi eski görkemli günlerinize döndüreceğim, Musa haşa kendi dinini unuttu” diye ortaya çıkıyor. Samiri Müslümanları sürekli yoran, enerjilerini alan bir faaliyet içinde oluyor. Önce altınları alıp çölde taşıtıyor, sonra ocak yaptırıyor . Sonra döküm yaptırıyor. Çok sayıda Müslümanı altından buzağıyı yapmak için meşgul ediyor, her gün ayrı bir iş çıkarıyor. Samiri sadece pis çıkarını düşünüyor. “Siz Musa'nın yanında tekdüze yaşıyorsunuz, ben hayatınızı renkli yapacağım, her çeşit yemek olacak” diyor

Münafık cemiyet mikrobudur. 2 kişi bulsa hemen yalan söylemeye başlar, Allah'a dine muhalif bir ruh haline geçer. Hz. Musa döneminde münafıklar bir kaç bakla, soğan, sarımsak için Hz. Musa'yı yalnız bırakıp Firavun'un yanına dönüyorlar. Münafık bu derece aşağılıktır. Münafıkların yaptığı pisliği Peygamberler hayra çevirirler. Samiri put yapıyor, Musa putu ezip denize atıp Manna'yla kavmi bereketlendiriyor.

Münafık bir şekilde Müslümanların malına zarar vermek ister. Mesela Samiri müminlerin altınlarını gasp edip buzağı heykelini yapmıştır.

Şeytan insanları marjinal olmaya çekiyor. Mesela Karun çok marjinaldi, Samiri de münafıklarda da bu ortak bir özelliktir, mantıkları anormaldir.

Münafık kendini çok akıllı zanneder halbuki ahmakça kendi pisliğinin içine yuvarlanmıştır. Münafığın kaderi perişanlık, acı ve ızdıraptır. Hz. Musa dönemi münafığı olan Samiri de korku içinde yaşamış sürekli takip edildiğinden şüphe ederek huzursuzluk ve acı içinde ölmüştür.

Hz. Musa döneminde yaşayan Samiri devrinin köprü altı çakallarından biridir. Musa’nın yerine geçip onun imkanlarına sahip olmaya çalışan bir ahmaktır. Menfaat umuduyla Musa’ya çok fazla yardımı olmuştur, ama tüm bunları sahtekarca sadece menfaati için yapmıştır. Hayretlik derecesinde akılsız olduğu için kendince Musa’nın yolundan başka bir yol oluşturup Müslümanları o yola çekmeye çalışmıştır. Ama haysiyetsizliği ve sahtekarlığı herkes tarafından bilindiği için tek başına, izbe bir hayat içinde yok olup gitmiştir.

Münafığın haysiyetsiz ve şerefsiz olduğunu herkes bilir. Küfür de münafıkların aşağılık olduğunu bilir. Bu yüzden münafıkların yanına hiç kimse yanaşmak istemez. Kuran’da Samiri’nin tek başına bırakılması, münafıkların pisliği ve iğrençliği sebebiyle yalnızlığa mahkum olmalarına işaret eden bir ayettir.

Münafıklar Allah’ı sevmedikleri için insanları da sevmezler ve yalnız yaşarlar. İnsanların onlardan tiksinmesi de münafıkları anlayabileceğimiz yollardan biridir. Allah münafıklara peşin ceza olarak yalnızlığı vermiştir. Kuran’da yer alan Samiri’ye dokunulmaması hükmü de, münafıkların genelde hastalıklı ve pis olmasına işaret etmektedir.

Ahirette nasıl para, mal, mülk soruluyorsa en önemli sorulacak olan şey vakittir. Allah hepimize, “Vaktini nasıl harcadın?” diye soracak. Mümin bu gerçeği hiç aklından çıkarmayacak.