Adnan Oktar A9 TV; 3 Şubat 2016

Allah şehadeti çok seviyor, gaziliği seviyor. Gece yarılarına kadar tebliğ yapılmasını beğeniyor. Gayretle Allah aşkının aranması, Allah'ın çok sevdiğidir. O zaman işte o aşkı, tutkuyu Allah layık olana verir.

Allah aşkı çok sever, tutkuyu çok sever. Melekler de seviyor ama onu yeterli görmüyor Allah. Çünkü melek mecbur sevmeye. Ama acı ve çile içinde olan insanın Allah'ı sevmesi, Allah'ın en sevdiği işte budur.

Allah aşktır, Allah sevgidir. Allah sevilmek istiyor, sevmek istiyor ama gerçek sevgi istiyor, böyle robot gibi bir sevgi değil. Yani mecbur olduğu için değil, içinden gelerek sevecek. Onun için Allah tutkuyu, aşkı yaratmıştır. Kullarında yaşar Allah zaten; mesela biz tutku yaşıyoruz, onun aynısını Allah yaşar.

Etle, kemikle aşk olmaz, sevgi olmaz. Ete, kemiğe göre bakmaya kalkarsan, et kemik seni boğar, ondan hiçbir şey çıkmaz. Karşındaki insanda Allah’ın ruhunu, Allah’ın tecellisini seveceksin.

Her varlığı Allah’ın tecellisi olarak görürsen Allah sana sevdirir, sen o varlığı seversin, o da seni sever. Allah’tır orada o sevgiyi yaşatan. Bunun dışında aşk diye bir şey olmaz. Sadece Allah aşkı vardır.

Allah samimi sevilmek istiyor. Gerçek sevginin, aşkın elde edilebilmesi için de çile ve şeytanın varlığı gerekiyor.

Allah samimi aşk istiyor, samimi sevilmek istiyor, aşkla sevilmek istiyor. Yoksa Allah için kainatın bir anlamı yok. Yani aşk olursa beğeniyor Allah.

Cennetin bahçeleri var, bağları var, meyveleri var, ırmakları var, cennette her şey var ama aşk olmazsa insanlar için de bir anlamı olmaz, Allah için de bir anlamı olmaz. Cennet aşkla güzel oluyor.

Allah aşkının elde edilmesi için mutlaka çile gerekiyor. Çilenin olması için de şeytanın olması gerekir. Şeytan da genellikle münafıkları kullanır, küfrü kullanır.

Yas tutmak haramdır, eski bir putperest âdetidir. Eski Sümerlerde, eski Mısır’da, Perslerde, Hititlerde ahirete inanmadıkları için, şehadete inanmadıkları için ölümü bir felaket olarak görüyorlardı. Allah’a isyan olarak ağlarlardı. Biz Müslümanlar şehadeti şeref olarak biliyoruz.

Üzülme, ağlama, bağırma çağırma olmamasına tevekkül denir. Mütevekkil insan demek, olaylar karşısında sarsılmayan, üzülmeyen, ağlamayan, dağılmış bir reaksiyon göstermeyen insan demektir. Tevekkül ayetlerinin hepsi aynı zamanda yası ortadan kaldıran ayetlerdir.

Cennetin köşkleri, nehirleri, meyveleri.. hiçbir anlamı olmaz sevgi olmazsa, aşk olmazsa. Aşk için de imtihan yani eğitim gerekiyor, çile gerekiyor.

Bütün şarkılar hep ağlama üstüne. Çünkü sadakat yok, vefa yok. Din neyi sağlıyor? Vefa, sadakat ve sabrı sağlıyor.

Sürekli ağlamayı teşvik ediyorlar, yası teşvik ediyorlar. Millet olarak çürürüz, bu çok tehlikeli bir şey. Mümin ağlamayacak, küfür ağlasın, deccal taraftarları ağlasın. Mümin gülecek, neşeli olacak. İmanlı milletimizi üzüntüyle, yasla, korkuyla, ye’sle, ümitsizlikle, sıkıntıyla, sinir bozukluğuyla, ruhi rahatsızlıklarla çürütmek istiyorlar. Buna müsaade etmeyelim.

Ağlamak ne demek? “Ya Rabbi, senin bu yaptığını ben beğenmedim” diyorsun. Günah bu, isyandır, tuğyandır, olmaz böyle bir şey. Bilmeden yapıyorsa o ayrı ama bilerek yapıyorsa küfre düşer Allah esirgesin.

İman dünyada de ahirette de nimete mazhar olan bir güzelliktir. Ama bizler Cenab-ı Allah’a dünyada ve ahirette nimet versin diye iman etmiyoruz; varlığı açık bir gerçek olduğu için kati bir kanaatle, Hakk-ul yakin bir imanla iman ediyoruz, aşık olduğumuz, çok sevdiğimiz için iman ediyoruz. Allah’ın rızası için yaşıyoruz.

Allah zenginliğini, ihtişamını kat kat kıyaslanmayacak derecede insanların gözü önüne serdi. Allah’ın tek istediği, “Benim kadrimi hakkıyla takdir edin, Beni bilin, Beni sevin, Bana aşık olun, Ben de sizi seveyim, sonsuza kadar böyle sizi mutlu yaşatayım” diyor.

Bizde ağlama olmaz. Çanakkale’de biz ağlamadık. Dumlupınar’da ağlamadık, Malazgirt’te ağlamadık. Biz niye ağlayalım? Şehitliği bu kadar isteyen bir millet olarak, şeref bilen bir millet olarak niçin ağlayalım?

Bu şehit cenazelerinde ağlama olayını lütfen kaldıralım. Kuran’a uygun değil, örfümüze uygun değil, İslam ahlakında böyle bir şey yok. Bu çok eski dönemlerde Sümerler’de görülen bir adettir. Cennete gidenin arkasından ağlanmaz.

Ağlama müşriklerin genel özelliğidir. Kendilerini ağlayan, zırlayan böyle güya içli, merhametli, üzülen insan olarak gösterirler. Ve böylece yolları da açılır. Halbuki insan Allah korkusundan, Allah sevgisinden ağlar; ama bunlar müşrik ruhuyla gösteriş için, oyun ve taktik için ağlar.

Bağnazlar nerede güzel bir şey varsa yasaklıyor. Nerede çirkin bir şey var, zor bir şey varsa onu da tavsiye ediyorlar. Ağlamayı teşvik etmeleri inanılır gibi değil. Allah küfrün özelliği olarak söylüyor, “Onlar çok ağlayacak, siz güleceksiniz” diyor. Onlar da tersine çevirmiş. “Sakın gülmeyin, bol bol ağlayın” diyor. İnsan bünyesi bunu ne kadar kaldırabilir? Git spor yap, ye, iç, gül. İbadetlerini yap. Her yeri güzelleştir. Her yere sanat hâkim olsun.

Allah şehitlerin sevinç içinde olduklarını haber vermiştir. Allah'ın sevinç içinde olduğunu bildirdiği insan için ağlamak doğru olmaz.

Hiç kimsenin kavga üslubunu kullanmaması lazım. İnsanın ruhu öfkeye de yatkın sevmeye de yatkın, ağlamaya da yatkın gülmeye de yatkın. Gülmeyi tercih etmek lazım. Nefret yerine sevgiyi tercih etmek lazım.

Gülmek çok güzel bir nimettir. Çok gülen çok ağlar düşüncesi yanlış, batıl bir inançtır.

Münafıklar eğer konuşurlarsa şer konuşurlar. Münafıklar konuştuğunda ya bir fitne, ya bir bela, ya bir uğursuzluk, ya bir kavga nedeni, ya bir bulaşma nedeni, ya bir vesvesesi, ya şeytani bir dürtü ile şer konuşurlar. Mümin nasıl oluyor? Hep hayır, hep güzel, hep yatıştırıcı, hep fitneyi ortadan kaldıran, kalpte ferahlık getirecek şekilde konuşuyor.