Adnan Oktar A9 TV; 13 Ekim 2017

Acılar ve zorluklar insanın akıllı, olgun, nezih olmasını sağlar, muhakemesini daha güçlendirir, kişi cennet ahlakını en iyi şekilde almış olur.

Allah dünyayı dinsiz yaptı. Hem de en komik, en münasebetssiz, en akıl almaz teori olan evrim teorisi ile. Bu iddianın kökeni nedir diye soruyorsun “kainatın yaratıcısı tesadüflerdir” diyor (Allah’ı tenzih ederiz). Allah, insanların %99’una, işte böyle en olmayacak, en akılsız inancı kabul ettirdi. İnsanların ne kadar aciz ve açmazda olduklarını göstermek için yaptırdı bunu Allah. Tesadüfe inanmak, orta zeka altındaki bir insanın bile kabul edeceği bir şey değildir.

Allah’a iman etmeyen bir insanın gerçek anlamda mutlu olması mümkün değil. Sabah kalkıyor duş alıyor, işe gidiyor, geliyor, ertesi gün yine aynısı ve sonunda da yok olacağına inanıyor. Böyle bir hayatta insanın mutlu olması imkansız. Hayat ancak Allah’a imanla anlamlı olur. İmanla hayatın her bölümü bir sevinç vesilesidir.

Allah’a iman ve tevekkül dünyadaki en büyük lükstür. İnsan tevekkülü unuttuğunda dünya üzerine çöker. Tevekkül ettiğinde ise bütün dünya onun hizmetine girer.

Allah’a yaklaşmanın yolu sonuna kadar açıktır ama imanın üzerinde perdeler vardır. Mümin ömrü boyunca o perdeleri açmaya çalışacak. Her perdeyi kaldırıp açtığında imanı bir kez daha yerleşecek, derinleşecek.

Allah'ın delisi olan, Allah'a aşık olan imanlı bir insanın her günü bayram gibi olur.

Aşk bütün kainatı kaplayan ruhtur, Allah ruhta sadece saf sevgiyi hakim kılmıştır. Allah olmadan aşk olmaz, Allah ile beraber aşk yaşanır. Bazı insanların hatası aşkı Allah'tan ayrı düşünmeleridir. Aşk imanla birlikte insana sunulan derin bir haz, derin bir güzelliktir.

Bazı genç kızlar evlenecekleri zaman o kişinin ahlakını değil karşısındaki kişiyi nasıl kullanabileceğini hesap ediyorlar. Evi var mı, arabası var mı, annesine babasına bakar mı, iyi imkanlar sağlar mı, alışveriş yapar mı bunları ölçüyorlar. Bunları ellerinden kaçırdıklarında ise, “aşıktım, kaybettim, aşk acısı çekiyorum” diyorlar. Oysa bu aşk acısı değildir, menfaatleri kaybetmenin acısıdır.

Bazı insanlar, Allah’ı gölge varlık olarak, kendilerini gerçek varlık olarak görmek isterler (Allah’ı tenzih ederiz). Oysa kendisinin bir gölge varlık olduğu gerçeğinden korkmak değil bilakis bunu sevinç ve aşkla düşünmek lazım. HERŞEYİN BEYİNDE GÖRÜNTÜ OLARAK YARATILDIĞINI ANLAYAN KİŞİ, CENNETİ, CEHENNEMİ, ÖLÜMÜ VE AHİRETİ ÇOK İYİ KAVRAMIŞ OLUR TAM DERİNLİK ALMIŞ OLUR. Bu konuda ve diğer konularda derin düşünmek Kuran’ın emridir, bunda çekinecek bir şey yok.

Bencillik çok küçük düşürücüdür, bencil insan iticidir. Allah’a aşık olan insan ise Allah için ve sevdikleri için yaşar. Allah için yaşayan bencil olamaz.

Bu dünyada detayları görmeyi, derin düşünmeyi, şükretmeyi, güzelliğin ve iyiliğin kıymetini öğreniyoruz. Bu, cennet öncesi bir kurs gibi.

Canlılarda mevcut olan mekanizma çalışmasını da evrim diye açıklamaya çalışıyorlar. Mevcut kodlanmış sistemin çalışması evrim değil akıldır.

Cehennemin varlığı insanların daha tutarlı, dengeli ve akıllı olmasını sağlar. Müslüman cehennemin varlığını düşünerek akılcı olur.

Derin düşünen insanlar Allah’ın sanatının farkına varabiliyorlar. Onun için Allah ayette; “Allah’tan ancak ilim sahibi olan korkar” diye belirtiyor. Allah, Müslümanların sürekli düşünmesini, derin düşünmesini ve ilim sahibi olmasını istiyor, derin tahkik etmelerini istiyor.

Derin ve detaylı düşünmek, nezih, hürmetli, aklı başında olmak Müslümana yakışır.

Dünyanın son zamanlarındayız şu anda. Deccalin menfaatine dokunacak her türlü hareketten kaçınmalıyız. Hak dinlere, mezheplere karşı düşmanlık, deccale hizmet etmek demektir.

Hurafeyle bir insan iman etmez. Tahkiki iman üzerinde durulmazsa, iman zafiyeti olur. Düşünmeyen insan imani olarak zayıf olur.

Bir insan egoist değilse çok güzel dost ve arkadaş olur. İnsanın daima sevdikleri için yaşaması gerekir. Bencillik çok küçük düşürücüdür. Bencilliğin önüne ancak Kuran ahlakıyla geçilebilir. İnsanların nefsinde bencilliğe eğilim vardır, bu eğilimi Kuran ahlakı ortadan kaldırır. Bir insanın kendi nefsini düşünerek yaşaması aslında büyük bir suç ve ahlaksızlıktır. Sevdiği için yaşamayan insan ruh kalitesi elde edemez.

Bir insan merhametli, şefkatliyse içinde imanın deli coşkusu varsa mert olmayı seviyorsa bencillikten nefret ediyorsa benim ruh ikizimdir.

İnsanların çoğu işlevselliği esas alıyor. Giyim zevki, kalite, sanat, güzellik arayışı neredeyse hiç olmuyor. Bu vahim bir durumdur. Çoğu insan arasında güzelliği öldürme anlayışı gelişmiş durumda. Güzelliği isteyeni ve bakımlı olanı suçlu gibi görüyorlar, öte yandan güzelliği takdir edecek, beğenecek kimseleri de olmuyor. O zaman gelişmek, iyi olmak, güzelleşmek için hiç çaba göstermiyorlar. İyilik, güzellik, sanat, neşe, sevgi, klaslık hayatlarından çıktığında ise boğucu, şizoid, bencil ve içine kapalı bir yapı gelişiyor.

İman zafiyeti olduğunda insanlara bencillik hakim oluyor, bencil olan karşısındakinin iyiliğini, hayrını düşünmediği için sevgi oluşmuyor.

Bir çok insanın sevgi diye bahsettiği şey menfaati oluyor. Evleneceği kişinin babası zenginse, kendine iyi imkan sağlayacaksa, hayatının garantisi olacaksa müthiş özen gösteriyor. Menfaati elinden alınınca adeta çıldırıyorlar, sevgiyle ilgili bir durum olmuyor. Nitekim bir hastalık olduğunda veya iflas gibi bir durum oluştuğunda o aşk dedikleri bir anda bitiyor. Asıl konuları aşk değil, menfaat oluyor. Allah aşkı olduğunda sevgi sonsuza kilitlenmiştir.

Ülkeler arasındaki diyalogun temeli “ben seni kayıtsız şartsız seviyorum” olmalı. “Milli çıkarlar, ortak menfaatler” diye cümleye başlanmamalı. Karşılığında bir talepte bulunarak sevgi gösterilmez. Karşılıksız sevgi göstermek önemlidir. Ülkelerin “çıkarından” bahsedildiği bir ortamda sevgi kalmaz. Sadece sevgini dostluğunu arkadaşlığını güvenliğini istiyorum diyerek bağlantı kurulmalı.

İslam'ı tebliğ etmek için, dini anlatmak karşılığında ücret istenmesi korkunç bir durumdur. Din menfaat beklemeden anlatılır.

%100 emin olmasam Mehdiyetin üzerinde bu kadar durmazdım.