Adnan Oktar A9 TV; 2 Ekim 2015

Müminin keyfi daima yerindedir. Üzüntü ne demek? Haşa, "Allah'ın yaptığını beğenmiyorum" demek. Allah bir şey yarattığında biz onda hayır görürüz. Şehitlerimiz olduğunda onda hayır görürüz, üzülmeyiz, yas tutmayız. Yas bir pagan adetidir, putperest adetidir.

Hiçbirimiz dünyada kalmayacağız. Önemli olan ahirete şerefle gitmek. Şehitlerimiz ne güzel böyle bir şerefle gidiyorlar.

Tv kanalları şehit haberlerini ağlamalı, feryatlı verirlerse bu PKK’nın işine yarar. Ama göğsü dimdik anneler babalar olursa, oğullarıyla iftihar eden şehit anaları, babaları olursa bu PKK’yı çökertir.

Şehitlerde cenaze marşı işini kaldırsınlar. Bu çok rahatsız edici bir şey. Bir de çok iç karartıcı garip bir müziği var, tamamen gereksiz. Şehit tekbirlerle, salavatlarla şehri gezdirerek uğurlanır.

PKK’nın oyununu bozalım; yani şehitle güç kazanma oyununu kaldıralım. Mesela şehidi uğurlarken şehir içerisinde saatlerce gezdirsen, tekbirlerle, salavatlarla yeri göğü inletsen bu PKK’nın hiç işine gelmez. Çünkü bu muazzam bir manevi gerilim meydana getirir, herkes şehitlerden yana olur.

Özellikle şehitlerimiz uğurlanırken ailelerinin ağlaması, tabuta kapanmaları, feryat etmeleri, baygınlık geçirmeleri, PKK’nın asıl istediği de bu. Yoksa şehitlerimiz teşriki tekbirlerle kaldırılsa PKK’nın işine gelmez bu, çok rahatsız eder.

Cenab-ı Allah şehit ailelerine, tevekküllü güzel davranan, yiğit asker ailesi görüntüsü vermeyi nasip etsin. Sakın ola ki üzüntü, ağlama, teessür ifadesi olmasın. PKK bunların basında yayınlanmasını istiyor. Zaten o amaçla bu patlamalar yapılıyor. Yoksa 15 kişinin şahadetiyle sen 80 milyonu yıkamazsın. Ama örgüt propagandası açısından çok hayati görüyorlar. O ailelerin bağırmaları, baygınlıkları, tabut üstüne kapanmaları PKK’nın en hayati gördüğü propagandasıdır.

Biz bu memleketi oluk gibi kanla aldık, yüz binlerce şehidin kanıyla. Sen çıkmışsın 3-5 uyduruk kendini bilmez, “Biz burayı alacağız.” Alırsın. 80 milyonu şehit edersin, alırsın. Tamamı senin olsun ondan sonra. Onun dışında olmaz.

Şehidi uğurlarken kendi kıyafetiyle, kanlı elbiseleriyle tabuta koymadan açıkta getirmeleri lazım. Öyle açıkça al kanlar içinde Türk bayrağının üstüne yatırıp bütün şehri gezdirmek lazım, yer gök tekbirlerle, salavatlarla yıkılması lazım. O meydana gelen gerilim akıl almaz bir kudrete dönüşür. Onun vereceği manevi güç bütün dünya titretir söyleyeyim. Amerika falan hepsi ayar olur.

Allah askerimize güç kuvvet versin, onları kahpe kurşunlardan korusun. Allah onlara heybet versin. Karşılarındaki gücün basiretini bağlasın Allah, kalplerine korku salsın. Allah askerimizi başarılı kılsın, onları nuruyla sarsın. Hepsine hidayet versin. Şehit olan olursa da Allah şahadetini mübarek etsin.

Medya sürekli işte, “Yine feryat göklere yükseldi, evlere ateş düştü.” Müslüman olarak bu bize yakışıyor mu? PKK cenazelerinde çıt çıkmıyor. Tam tersine başları bayağı dik, intikam yemini ediyorlar, slogan atıyorlar. Ağlama ve feryat haberleri PKK propagandası oluyor, istemeseler de.

Şehide bütün şehri gezdireceksin. Şehit cenazesi önemlidir. “Allahu Ekber” diye yer gök inleyecek. En az 1 milyon kişi toplanması lazım. O zaman milli şuur şaha kalkar. Şehidin maneviyatından memleket bereketlenir.

Şehit yıkanmaz, üzerindeki asker elbisesiyle olduğu gibi açıkça görülür şekilde toprağa verilir. Ve en ufak bir üzüntü alameti gösterilmesi olmaz. Çünkü şehitlik Allah’ın övdüğü bir makamdır.

PKK’ya karşı sakin, ılımlı bir politika izlenmesi olmaz. Hukuk çerçevesinde, çılgın bir politika izlenmesi lazım. Çünkü şehit azizdir. Her gün şehit veriliyorsa bu bize meydan okumadır.

Bizde ağlama olmaz. Çanakkale’de biz ağlamadık. Dumlupınar’da ağlamadık, Malazgirt’te ağlamadık. Biz niye ağlayalım? Şehitliği bu kadar isteyen bir millet olarak, şeref bilen bir millet olarak niçin ağlayalım?

Bu şehit cenazelerinde ağlama olayını lütfen kaldıralım. Kuran’a uygun değil, örfümüze uygun değil, İslam ahlakında böyle bir şey yok. Bu çok eski dönemlerde Sümerler’de görülen bir adettir. Cennete gidenin arkasından ağlanmaz.

En yüksek sevgiyi şehitlik olarak alıyor Allah. Allah’ın en beğendiği o. Ama tabii en makbul şehitlik şekli Allah yolunda cihat ederken yani fiili cihattayken. Çünkü alenen savaşa gidiyor, öldürülebileceğini biliyor, orada şehit oluyor. Allah yolunda korkmadan cihada gitmek; en makbul olan odur.

PKK’nın gelişme sebebi Darwinizm’dir, askerimizin polisimizin şehit edilmesinin en temelinde yine Darwinizm vardır. Bütün hastalığın kökeni budur.

Cinayete özgürlük olmaz. PKK, askeri, polisi vuracak, şehit edecek; sonra diyeceksin ki adamı bırak. O zaman cinayet serbest olmuş oluyor. Olmaz öyle şey.

Şehit bir kere yıkanmaz ve kefenlenmez. O kanlı elbisesiyle, asker kıyafetiyle açık, herkesin göreceği şekilde uğurlanması lazım. Aslanlarımızın o şekilde mezara konmaları lazım. Usulü budur.

Şehit cenazeleri öyle 100-200 yahut bin kişiyle kişiyle olmaz. Her seferinde en az 1 milyon kişiyle kaldırılması lazım. Devlet bunu organize etsin. Tekbirlerle yer gök inlemeli.

Allah şehadeti çok seviyor, gaziliği seviyor. Gece yarılarına kadar tebliğ yapılmasını beğeniyor. Gayretle Allah aşkının aranması, Allah'ın çok sevdiğidir. O zaman işte o aşkı, tutkuyu Allah layık olana verir.

Allah yolunda canı verdin mi Allah’ın en beğendiği odur. En yüksek sevgi gösterisi olarak Allah onu söyler. Şehadet yani Allah için şehit olmak.

Mümin yeri gelip de şehit olduğunda, Allah’ın en sevdiği, en yüksek sevgi budur. Çünkü Allah için canını veriyor. Can aziz değil mi? “Yarabbi” diyor, “Bana canımı sevdirdin, ben canımdan çok Seni seviyorum” diyor. “Canım Senin olsun” diyor. “Ben de Seninim” diyor. Anlamı budur. Onun için Cenab-ı Allah şehitleri ayrı bir mekanda tutuyor, yani öldürmüyor. Ölümü tatmıyorlar.

Allah’ın en beğendiği de, şehit olmaktır. Allah en yüksek sevgiyi onda buluyor. Ama mümin ona niyet edecek. Öyle rastgele değil. “Şehitlik istiyorum Yarabbi Sen’den” diye içten, kalpten niyet edecek.