Adnan Oktar

Kurd gellekî merd in. Xweparastina taybetmendiyên xwe û zimanên xwe baş e. Ev dewlemendiyê. Başiyê lê belê em li Tirkiyeyê dijîn. Zanîna tirkî ji aliyê hemû kesî ve, bo sîstemê, bo hizûra me û bo bextewariya me gellekî baş e. Nîmetek e.

Ji bo birayên me Kurd jî, bo me hemûyan jî, bo cîhanê jî cîhê rizgarbûnê Îtihadê Îslam e.

Her misilman neteweperwerê Îslamê ye. Ez ne nijadperest im. Ji bo min Kurd, Laz, Çerkes hemû wekhev in. Mezintî bi teqwayê ve ye.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Bo mêran kêf û şahiyê serbest dibînin, bo jinan jî her tiştî qedexe dikin. Evqas zordestiya li ser jinan bi ti awayî ne wijdanî ye.

Desthilatiya exlaqê Îslamê, xelasbûna paşverûtiyê û gihîştina mirovan a aramîyê ye. Hatina şadî û xweşikiyê ye bo cîhanê.

Li gelek deverên cîhanê bo tiştên gelekî beredayî pere tên serfkirin, ji pere xerckirina bo penaberan direvin, şermek mezin e.

Li herêmê xeynî Yekîtiya Îslamê ti çare bo miletekî tune ye. Divê Barzanî jî vê talûkeyê baş bibîne û xwe bi Yekîtiya Îslamê bigre.

Çawa ku mirov serokên mafyayê vexwîne dîlanekê dibe tiştekî nebaş, dawetkirina PKKê bo şahiyên biharê jî wisa nebaş e.

Di her çîrokên Quranê de, ji bo îro, ji bo axretê hikmet û nîşane hene.

Bo desthilatiya exlaqê Îslamê, rêya herî xweş, belavkirina hezkirina Xwedê û rastiyên îmanê vegotin e.

Hin kesên xwedî hişmendiya dewleta kûr bo ku Başûrê Rojhilatê teslîmê PKKê bike her tiştî dikin. Gel destûrê nade vêya.

Xwedê Quran bo ku mirov tengasiyê bibîne danexistiye. Îslam ola hêsaniyê ye. ger olê wek dijwarî bibîne, bi exlaqê muşrîkan nêz dibe.

Êzidî, Kurd, Tirkmen û Ereb her kes ji zordariya PKKê bêzar bûne. Li dijî PKKê têkoşîna zanistî bo her Misilmanî ferz e.

Ger xwe tam bispêre Xwedê ji bo kesên bawermend tirs tune ye. Kesên tewekul nakin tirsa herî mezin dijîn.

Ji bo femkirina hezkirinê, divê mirov bizane ku her kes tecelîyek Xwedê ye. ger tu wek goşt bibînî, hezkirin nabe.

Abdullah Ocalan malbatê qebûl nake, olê qebûl nake, rêvebirineke komunîst dixwaze. Em nahêlin ku li Rojhilatê Tirkiyê Koreya Bakur a nû were damezrandin. Ger tiştekî wiha pêk were dê belavî her derê be û dê Tirkiye jî biçe.

Em ê li Herêma Kurdan bihuştê bo kurdan avakin. Em ê Amedê, Mêrdînê, Sêrtê wek Parîs û Londonê bikin. Em ê bi zanist û dadmendiyê ve koka PKKê biqelînin. Li wir gefên PKKê namînin, em ê bi îzna Xwedê tirsa PKK nehêlin.

Di Îslamê de dilsozî, sadaqat heye. Lê belê di siyasetê de tune ye. Di heyama mehdiyetê de ev yek ê bi temamî durist be. Dilsozî û sadaqat ê jî durist be. Ligel me qedr û qîmeta mirovan tê zanîn.

Ma tank û topên Hz. Ûsiv hebûn? Na. Bi hezaran xwendekarên wî hebûn? Na. Pere û pûlên wî hebûn? Tune bû. Çi hebû? Dilsozî hebû. Ew mehdîyê wê heyamê bû. Xwedê ew bi ser xist.

Hevalên gelê Kurd yên rast bawermend in. Em ji hemûyan hez dikin. Em teqez destûrê nadin çekên PKKê. Ti eleqeya birayên me Kurd bi PKKya bê Xwedê û mafya re tune ye.

Şertê Cenabê Xwedê çi ye? Dibêje li hember êşê berxwe bide. Bo êş û kederê sebirke. Ger xwe wek êşkêş nîşan bide û ti êşê nekşîne, ti encam dernakeve.

PKK xwedîyê hişekî kuştinê ye. Ya ku em li hember disekinin ev yek e. Em ê gelê Kurd ji însafa PKKê re nehêlin.

Mirov tim tenê ne. kes ti kesî hez nake, bê heval in, bê dost in. Heçku evîn, hezkirin, rêzgirtin, qedirgirtin gelekî xweş e. Gelek însan qedrê hev nagrin, rêz nagrin, ev tiştekî tirsnak e.

Çawa ku ti kes nikare tikilî xwekirin û tevgera mêran be, ti kes nikare tikilî kinc û kenên jinan jî be. Xwişk û birayên me Kurd gelek gelek êş kişandin. Li wan xwedî derketin deynê stûyê me ye.