Adnan Oktar

Siyaseta ku Tirkiyê tenê dihêle ne baş e, Ew sîyaseta ku vê tenêtiyê ji holê radike, dostanîyê pêk tîne hişmend û rast e.

Bona ku dijayetiya Tirkiyê a li cihanê rabe, divê em gencên nûjen, kalîte û ronak ku exlaqê Quranê û hezkirinê dizanin bigihînin.

Bila Tirkiye qat bi qat ji Ewropa azad û demokrattir be, nûjen be, Di warê azadiya jinan de gelekî ji wan pêşdatir be. Bila ramanê ronak serdest be.

Tirkiye yekem hêvîya alema Îslamê ye, Dixwazin ku Tirkiyê perçe bikin û vê hêvîyê bişkênin, dixwazin em jî kerr bin, teqez nabe.

Ger Îslama nûjen nebe desthilatê Tirkiyê, dê vê bikin hincet û Tirkiyê tune bikin. Divê nûjenî bibe polîtîkaya dewletê.

Îran, Tirkiye û Barzanî dikarin li hember PKKê bi hevre tevbigerin. PKK bûye bela serê hemî herêmê û hemî gelan.

Perçebûna Tirkiyê tê wateya avabûna dewletek komunîst, û tê wateya qutbûna navbera Tirkiyê û alema Îslamê . Em vê yekê nahêlin.

Gotina ku dê Tirkiye bi federebûnê ve mezin be ji derî aqil e. Tirkiya Mezin wiha nayê avakirin

Ew kesên ku dibêjin hela em perçekirina Tirkiyê biceribînin gelo çi be, dê poşman bin, kevir li ser keviran namîne.

Bi ti awayî derdê Tirkiyê ku li ber Amerîkayê şîrîn be tune ye. Bila ti kes kujeriyê teklîfî Tirkiyê neke.

Ger destkevtinek hebe, ne ya Çerkes, Laz û Kurdan e, ya Tirkiyê ye. Ne tenê ya herêmekî pêwîstiya hemû Tirkiyê bo demokrasîyê heye.

Yên ku dibêjin em bidin û bila biçin, bila teqez vêya jibîrkin, kesek destûrê nade vê yekê. Ev gel teqez nahêle Tirkiye were perçekirin.

Ger li Tirkiyê kesek hebe ku bêje em Kurdan naxwazin, em ê bi mirovahiya wan têkevin şikê. Ev nêrînek gelekî qirêj e.

Divê bi dadê û qanûnan ve destê wan kesên ku li hember Tayyîp Xoce bi awayekî nedemokratîk dafikan daydinin were şikestin.

Guhertina hukûmetan divê tenê bi hilbijartinan ve bibe. Demokrasîyek ku reya gel nayê hesibandin nabe. Kêrî Tirkîyê nayê.

Çi ji destên wan tê bila bikin, em nahêlin ku bi awayekî dij demokratîk Tayyip Xoca bixînin. Kesê ku bi hilbijartinan hatîye dê wisa jî biçe.

Ew kîn û nefreta munafiqan dîsa li dij munafiqan îş dike. Munafiq bi kîn û nefreta xwe nexweş dikeve, lê belê bawermend xurt dibe.

Munafiq havilperest e, li ku berjewendî hebe li wir e. Lê ew ruhê wan ê tarî nikare bandorek neyênî li bawermendan bike. Munafiq Misilmanan tînin kelecan û kêfê, dibin sedema xurtbûna wan, bona wê yekê, hebûna munafiqan bo misilmanan dibe nîmet jî.

Munafiq tiştên baş bona ku xelq bibîne dike, ne ji bo xatirê Xwedê. Bona ku navê wan bê bihîstin, serkeftî bin dikin. Ne ji bo rizayê Xwedê.

Dema ku Misilman derbarê munafiqiyê de bi temamî hişyar bûn, dê hemû tengasiyên alema Îslamê xelas bin, firehî were.

Ji hev hezkirin û biratiya bawermendan gelekî munafiqan aciz dike. Ji ber ku munafiq xwe mezin û bilind dibîne, tim dixwaze tenê bimîne.

Çawa ku bandora şeytan li ser kesên îmana wan xurt e tune ye, bandora munafiqan jî li ser Misilmanên hişyarçê nabe.

Dojeh hebûneke xwedî hiş e, hay ji hemû sûcên dojehîyan heye û dizane çawa ezîyetê bike.

Cîhê ku li Suriyê, li Iraqê, li Efxanîstanê Misilman perîşan bin, dema me tune ye ku em bona kêfa xwe betlane bikin.

Her xala dojehê xwedî hiş e. Wisa xwedî hiş e ku gunehê wê bi ti kesî nayê. Kevir, xwelî û gîha wek lebatên dojehê ne.