Adnan Oktar

Gelek welatên Misilman bi pereyên welatiyên xwe ve birayên xwe şehîd dixin, vî pereyî jî didin dewletên kûr ên cîhanê.

Wan çekên xwe yên di kewaran de mayî li Misilmanan direşînin û diqedînin, Çekên xwe nûh jî li ser xakên Misilmanan diceribînin.

Mirovê destê wî/wê li xwîna Misilmanan gerîyabe dê heta hetê di dojehê de bimîne. Yê ku li dijî DAÎŞê têdikoşe bila bi îlm û îrfanê bike.

Kesê zordariyê digere, zordariyê heq dike. Ger tu zordariyê, belayê, xwînê bidî pêş, bela yê te bixeniqîne. Ger tu bi hezkirinê ve nêz bibûya, dê hezkirin ê bihata.

Li ernîgariya Îslamê gelek zordarî li Misilmanan tê kirin, paşê jî dibêjin mirov çima xwe li tundiyê digirin. Heznekirin tundiyê tine.

Heta ku heznekirina jinan hebe, di alema Îslamê de rizgarî nabe, xelasbûn nabe, dê bela mîna baranê bibarin. Nîvê evdên Xwedê jin in. Ewqas ji jinan nefretkirin, belaya Xwedê kaş dike.

Gelek kesên paşverû nimêja sibê nakin, nimêjin xwe din jî dihêlin qezayê. Xwedê nimêj di wextê xwe de ferz kiriye.

Çawa ku bandora şeytan li ser kesên îmana wan xurt e tune ye, bandora munafiqan jî li ser Misilmanên hişyarçê nabe.

Ger yên nebaş derbarê kesên baş de gotinên nebaş bikin, dibe nîşane ku ew kes di rêyek rast de ne.

Dema ku Misilman derbarê munafiqiyê de bi temamî hişyar bûn, dê hemû tengasiyên alema Îslamê xelas bin, firehî were.

Munafiq havilperest e, li ku berjewendî hebe li wir e. Lê ew ruhê wan ê tarî nikare bandorek neyênî li bawermendan bike. Munafiq Misilmanan tînin kelecan û kêfê, dibin sedema xurtbûna wan, bona wê yekê, hebûna munafiqan bo misilmanan dibe nîmet jî.

Bila li Tirkiyê her kes gotina xwe serbest bêje, bila ji her nîmetên demokrasiyê tam hildin lê belê bila ti kes heqaret û çêran neke.

Ew kîn û nefreta munafiqan dîsa li dij munafiqan îş dike. Munafiq bi kîn û nefreta xwe nexweş dikeve, lê belê bawermend xurt dibe.

Munafiq tiştên baş bona ku xelq bibîne dike, ne ji bo xatirê Xwedê. Bona ku navê wan bê bihîstin, serkeftî bin dikin. Ne ji bo rizayê Xwedê.

Ji hev hezkirin û biratiya bawermendan gelekî munafiqan aciz dike. Ji ber ku munafiq xwe mezin û bilind dibîne, tim dixwaze tenê bimîne.

Dojeh hebûneke xwedî hiş e, hay ji hemû sûcên dojehîyan heye û dizane çawa ezîyetê bike.

Her xala dojehê xwedî hiş e. Wisa xwedî hiş e ku gunehê wê bi ti kesî nayê. Kevir, xwelî û gîha wek lebatên dojehê ne.

Zimanê bedena munafiqan gelekî çirkîn e, mîna şanogerê karakterekî şerhez, rikdar, hêrsok û hemû nebaşiyan tev digere.

Bawermen tim bi çavê baş bawermendan dinêre. Ger misilman bi çavê reş birayê xwe binêre, Xwedê neke, mirovan nêzî dojehê dike.

Em bona hezkirinê hatin afirandin, hêrs, şer tiştên çirkîn in. Em wek bawermend divê ruhê xwe têxin xizmeta bextewariya ruhên din.

Divê ewilî em bi ruhê xwe ve bibin dost, wî perwerde bikin û pê re bibin dost. Em ê ruhê xwe ruhê me jî dê me hez bike.

Ya duyem jî ew e ku em ê ruhên din xwe bidin hezkirin, em ê ji ruhê xwe re bêjin ku hêrs û dexesî xeynî belayê ti tişt nîn e.

Hêr tenê zirarê dide me, dexesî tenê dibe sebeba zirarê, efûkerî û hezkirin dostên mirovan zêde dikin.

Di nêrîna munafiqan de mirineke zenûn heye, li ser rûyê wan jî awirên hişk û bê ruh hene. Hewl didin ku bi vê ve misilmanan aciz bikin.

Aniha Şiî, Sunî û Wahabî bi awayekî ecêp hev dikujin û qir dikin, lê belê piştî demekê em ê fem bikin ku hemû xweşk û bira ne.