Adnan Oktar

Dê baş be ku hemû partî hemû koman bi hezkirî hembêz bike. Divê rihê hezkirinê zêdetir were dîtin.

Nehezkirin û bêwefabûn dilê gelek mirovan pêçaye. Dema ku nehezkirin û bêwefabûn hebe bêmehrîbanî zêdetir tê dîtin.

Divê bi îmaneke kûr, bi rasteqîniyên îmanê, bi mucîzeyên Quranê, bi hezkirinê ve nêzî tiştan bin.

Sebir yek ji girîngtirîn nîşana hezkirinê ye. Ger nikare sebir bike, wisa ne hezkirin tune ye. Dema ku sebır tune be, hewes e ne hezkirin e.

Dema ku îman tune be, mirov dibe çengek goşt, hewesa mirovan bo goşt ne hezkirin e. Navê wê tenê hewesa laşê mirovan e.

Divê mijara navbeyna Tirkiyê û Ermenîstanê, bi hezkirin, dostanî û xweşikiyê were çareserkirin.

Bila guherînek bê kirin. Bila parlemen bibe cîhê hezkirin û dostaniyê. Bila hêrs û gengeşî asayî nebe.

Ji bo hezkirinê hewceye ku ji Xwedê bitirsin û ji Xwedê hez bikin. Goşt û hestî nayê hez kirin; teceliya Xwedê tê hezkirin. Him wek jîndarekî dê bimirê û biçe dibînî him jî jê hez dikî. Tu ê çiyê wê hez bikî? Ya bêdawî divê bê hezkirin. Ew jî Xwedê ye. Dikarî wek teceliya Xwedê ji wê hez bikî.

Heke tu ji Îsraîlê nefretkirinê bidî hîn kirin, wê demê civaka îslamê jî dê ji hevdu nefretkirinê hîn bibe. Heke tu ji zarokên hz. Îbrahîm hez nekî, dê ji misilmanan çawa hez bikî? Divê tu ji zarokên hz. Musa, Ermenan, Rûman, Katolîkan û protestanan hez bikî ku ji misilmanan jî hez bikî. Hemû ebdên Cenabê Xwedê ne.

Dilhişkiyê û nefretê wek ol dibînin. Tiştekî wisa nabe. Heke tu bi hezkirinê nêzîk nebî, mirov dê çawa bibin misilman? Heke tu bi dilovanî nêzîk nebî, tu kes dê nêzîkî olê nebe. Heke tu bi nefretê nêzîk bibî, tu ê çawa îslamê hînî zilêm bikî û ji wî re qala olê bikî?

Başiya ku hezkirinê cara ewil derxistiye holê fedakarî ye. Ger navbeyna welatan de hezkirin çê be, dê aştî û aramiya rasteqîn bibe.

Di zimanê hezkirinê de canzerî tune ye. Bi israrî aştî, bi israrî hezkirin. Heta dawiya emrê xwe dê aştî û hezkirinê biparêze. Ev yek ferz e.

Ger em hezkirina mirovan hêvî bikin, dibe şîrk. Divê em bi hezkirina Xwedê ve hez bikin.

Nebûna hezkirinê, mirinê tîne, êşê, azarê, bêbereketîyê, bêyomiyê tîne. Ti tiştekî din nayîne.

Ger tu wek Ûsiv bî, dê Xwedê Zulêyxayê bişîne ba te. Nexwe li çolistanê gerînê ve nabe.

Kesê zordariyê digere, zordariyê heq dike. Ger tu zordariyê, belayê, xwînê bidî pêş, bela yê te bixeniqîne. Ger tu bi hezkirinê ve nêz bibûya, dê hezkirin ê bihata.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin

Bengînî gelekî li jinana tê, tişta ku jianan azad dike bengîn e.

Jiber ku bê hezkirin, bêdilovanî û bêmirovayetî mezin bûne, ji tundiya li hember jinê natirsin. Peyva ku jinan aciz bike jî nayê gotin.

Mirov tî car ji hezkiriyê xwe têr în de teqez têrbûn tune ye, di bengînî û kûrbûnê de zêdebûn çê dibe.

Ew mirovên ku kesekî wan jê hez bikin tune ne, xwedî nefret û hesûd dibin. Li ser rûyê mirovên hezkirinê dizanin nûr û xweşikî heye.

Ji ber tunebûna hezkirinê, hema hema li her welatî her kes dixwaze jev perçe bin. Em dixwazin bi hezkirin nêz bin û bi hev re xweş bijîn.

Çareseriya her cure tundiyê, perwerdeya hezkirinê ye. Hezkirin xala jiyanê ya cîhanê ye, ger hezkirin nebe, jiyan nabe.

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.