Adnan Oktar

Hezkirin, huner, xweşikî nîmetên herî rind ên Xwedê ne. Ji nav jiyanê derxistina van nîmetan, welêt jî cîhanê jî reşerewş dike.

Ji ber tunebûna hezkirinê, hema hema li her welatî her kes dixwaze jev perçe bin. Em dixwazin bi hezkirin nêz bin û bi hev re xweş bijîn.

Taybetiya jinên li bihuştê, hebûna wan a hezkirinê ye. Dema ku hezkirin û bengî tune be, ti wateya xweşikiyan namîne.

Ew mirovên ku kesekî wan jê hez bikin tune ne, xwedî nefret û hesûd dibin. Li ser rûyê mirovên hezkirinê dizanin nûr û xweşikî heye.

Mirov tî car ji hezkiriyê xwe têr în de teqez têrbûn tune ye, di bengînî û kûrbûnê de zêdebûn çê dibe.

Keştina destên dirêjî jinan dibin na, ya girîng astengkirina wan destên dirêj dibin e. Heta ku perwerdeya rast nedin gencan ev tundî bi dawî nabe.

Jiber ku bê hezkirin, bêdilovanî û bêmirovayetî mezin bûne, ji tundiya li hember jinê natirsin. Peyva ku jinan aciz bike jî nayê gotin.

Bengînî gelekî li jinana tê, tişta ku jianan azad dike bengîn e.

Gelek alim tenê gilîkirinê dizanin. Rêya ku Xwedê nîşan dide, Pêxember dibêje ango Yekîtiya Îslamê û Mehdiyetê hîç venabêjin.

Xemila herî mezin a bihuştê hezkirin e. Xwedê neke ger li cîhekê hezkirin tune be, ew der dibe dojeh. Xwedê bihuşt bi hezkirinê xemilandiye.

Bi şer û xwînrijandinê ve ti pirsgirêk nayên çareserkirin. Kesek nafikire ku bi hezkirinê çareser bike. Kaînat bo hezkirinê hatiye çêkirin

Li cîhê ku hezkirin tune be, têkçûn heye. Li cîhê ku hezkirin nebe, bêexlaqî heye.

Ger tu zordariyê fêrkî, ew ê jî zordariyê bike. Dilovaniyê, hişmendiyê, axavtinê, rêbazên qanîkirinê, delîlên zanistî fêr bike. Ji her tiştî zêdetir, hezkirina Xwedê, xofa Xwedê hîn bike.

Giyanê mirovan bo hêrsê jî bo hezkirinê jî guncav e. Bo girînê jî bo kenê jî guncav e. Divê şûna hefretê hezkirin were bijartin.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Ji bo astengkirina gihîştina nifşekî xwedbîn û xweperest divê li dibistanan dersên Nirxên Netewî were dayîn.

Ew gelekî baş e ku di civîna ÎHHyê ya li Amedê de hatîye gotin ku divê her kes bibe xwedîyê rihê Îslamî û genc gorî vî rihî werin gîhandin.

Gelek dewletên Ewrûpa, pergala perwerdeyê ya bê xwedê maqûl dît, lê belê ev mirovên bi vî awayî gîhîştin bûn sedema gelek belayan.

Derbeya îlmî ya herî mezin a ku li cîhanê li komunîzmê were xistin, fêrkirina bersiva Darwînîzmê ya li dibistanan bo gencan e.

Ger li dibistanan bêjin “kal û bavên me qirêj bûn” ew gencan dê bikevin kêmasîya îmanê, û berê xwe bidin tundîyê. Divê ev yek mirov şaş neke.

Divê teqez hukûmeta me li dibistanan bi delîlên îlmî ve bi nîşandana fosîlan ve bersiva Darwînîzmê fêrî zarokan bike.

Pergala perwerdeyê ya Darwînperest û madeperest li dijî Xwedê derdikeve, li cîhê ku ve yek heye bereket û yom namîne.

Ger şîmaneya efûkirina kujerên Mehmetçîk hebe, dê bibe bobelatek mezin. Ew yek tê wateya serbestiya kuştinê, nayê qebûlkirin.

Ger huner û xweşikî dernekeve pêş, giyanê nefret û hêrsê belav dibe. Kalîteyek taybet a ruhê hunermendan heye. Dîvê bo civakê bibe mînak.

Yê ku biryara dewamkirin an nekirina pêvajoyê bide gel e. Tiştekî ku gel nexwaze teqez pêk nayê.