Adnan Oktar

Di Îslama kevneşop de ger yek fikrekî rave bike û ji hêla çend kesan were pejirandin, ev raman şaş be jî êdî dibe tişteki jêveneger.

Di nav hişmendiya Îslama kevneşop de têgihiştineke bêkêr, paşverû û bitinaz heye, henekên wan bêkalîte û nebaş in. Belengaziya wan li her derê ye.

Hejmara kesên xwediyê Îslama kevneşop gelek in lê belê wêrekiya wan tune ye. Di nav refên çepgiran de hejmar kêm be jî dilêrî girîng e.

Di Îslama ortodoks de hişmendiya radestbûna kesên nikarî têk biherî heye. Xwe jê digirin û radest dibin, wisa radestî Darwînîzmê jî bûbûn.

Pergala kevneşop xwediyê mekanîzmayek tevlîhev e, ne pêkan e ku mirov jê bifilite an jî berovajî bipeyive, demildest aforoz dikin.

Di pergala kevneşop de li hember hev ger dem nedilovan in, bi he re li kesên ketî dixin, çavnebar in û naxwazin yek û din hêzdar be.

Pergala kevneşop her tim layengirê kesên xurt e û her gav tirsonek digere. Li hember kufrê gelekî lawaz e, her dem di bin bandora tiştên kufrê de dimîne.

Têgihîştina ortodoks zindîbûna mirovan dikuje û hişê wan felcî dike. Di dawîyê de jî tim civakên binpêbûyî derdikevin holê.

Ji ber ku ew ên paşverû ji mirovan re xurafeyên ku ew bi xwe jî bawer nakin vedibêjin, dibin sedema ji olê dûr ketina gelek gencan.

Jin dikare kincên sîngvekirî li xwe bike, û her kes jî divê rêz bigire. Ev tiştekî têkilî hişmendiyê ye. Li hember jinê hişmendiyek xirab heye.

Qedirê jinan girtina Elewiyan şêwazeke gelekî baş e. Elewîtiyê deriyê paşverûtiyê girtiye, Xwedê jî ew serkevtî kirine.

Îslama paşverû û ew teşeya kevneperest zirarê dide welêt jî wan jî. Divê Tirkiye gelekî nûjen û kalîte be.

Ez çima xwişk û birayên xwe Kurd hez dikim? Jiber ku exlaqê wan xweş e hez dikim. Ez ti kesî ji bo netewa wî hez nakim, ez bo teqwaya wan hez dikim.

Ez parastvanê mirovên hezker û jidil im. Netewperwerîya nijadperest di Quranê de nîn e. Kî li hezkirinê bigere ez wî/wê hez dikim.

Ez parastvanê mirovên hezker û jidil im. Netewperwerîya nijadperest di Quranê de nîn e. Kî li hezkirinê bigere ez wî/wê hez dikim.

Heke Xwedê min bike dojehê jî, ez ê dîsa navê wî bi bîr bînim. Ez ê bi coş û xiroşekê navê wî bêjim. Li wê derê tirsa êşê nîn e, tirsa xeyîdandina xwedê heye. Bila xwedê ji min nexeyîde jî canê min bişewite jî dê çi bibe? Ji bo min ferq nake. Ango ez dê têra xwe êş bikişînim lê heke ez dê xwedê bixeyîdînim, ez dê li bihuştê bim jî ew der dê ji min re bibe dojeh.

Mehdîyet bi xîret û xebatan ve na, bi niqutandina Xwedê ya dilê mirovan ve geş dibe û pêş dikeve.

Ger alema Îslamê bixwaze dikare bibe yek û hezkirinê derxe pêş û dikare li hember Darwînîzmê têbikoşe, lê belê di sêrî de têkçûnê qebûl dikin.

Minafiqê yekem şeytan e. Rihekî nexweş, pozbilindî û quretî di şêwaza şeytan de tim heye.

Jidilbûn kêfdar e. Bona laş jî noş e. Jidilbûn mirovan rihet dike. Dema ku jidil nebe, hişê mirov diqerime.

Tirkiye yekem hêvîya alema Îslamê ye, Dixwazin ku Tirkiyê perçe bikin û vê hêvîyê bişkênin, dixwazin em jî kerr bin, teqez nabe.

Em aramiyê di baweriya Xwedê de dibînin ne di madiyatê de. Mal û milk bona xizmeta Îslamê hene. Pere na, îman aramiyê tîne.

Minafiqî mîna mîkroba jana zirav e. Ger bi antîbîyotîka xurt ve neyê desteserkirin, dê nexweşî li hemû laş belav be.

Minafiq hezkirinê nizane. Bona acizkirina Misilmanan hezkirinê derdixe pêş. Birayên Ûsiv jî digotin em jê hez dikin.

Tişta ku minafiq herî zêde hêrîş dike, Pêxember û îmamê wê demê ye. Tim û tim li cem dima û tengasî derdixist.