Adnan Oktar

Misilmantî ne ew e ku tu nîmetên Xwedê neçêjî, Misilmantî li hember Xwedê radestbûn, hezkerî û henûnî ye.

Her çiqas şaşiyên wan hebin jî kesên bawermend birayê xwe navêje, wî/wê naşîne cem kufrê. Divê bi dilekî fireh nêz bibe. berovajî bona kufrê dibe hêz.

Divê em dest bavêjin wan kesên tiştên xerab dikin. Divê nehêlin mirovek jî biçe dojehê, bona xelaskirinê xîret lazim e.

Divê em bibin mirovên wisa ku li pişta wan kesên têkçûyî nexin, lê belê dest bavêjin wan. Têkbirina mirovekî zulum e.

Taybetiya bawermendan a mezintiyê divê tenê di mijara îmanê de tecelî bike. Divê şêwaza ku weswese dide an jî tiştên neyînî çê dike neyê bikaranîn.

Divê bawermend li hember lîstikên şeytan bi awayekî xurt destekê bidin hev, divê hev biparêzin û li hev mezintiyê (welîtiyê) bikin.

Ruhê hin Misilmanan qalik girtiye, nizanin bi hezkirin û dilovanî nêzîkî hev bin.

Dema herî teng û dijwar dema bawermendan a herî hêja ye, xurttir dibe. Dikare xêra 30 salan 30 qatî zêdetir di wê dema dijwar de hilde.

Bila vegotina Îslamê, Quranê mirov pereyan nagire. Teblîx bo pereyan nayê kirin.

Li welatên ku kalîte tune ye derbekirin hêsan e. Li welatên ku kalîte û huner serdest e nikarin derbeyan bikin. Divê Tirkiye wek buhuştê be.

Ger mirov xwe rexne neke û rexneyên kesan jî qebûl neke dibe mirovekî/a nexweş, bêkalîte û pêş nakeve.

Guhdarîya nefsê, xwebaşdîtin mirov dîn dike, rexne jî vê nexweşîyê pak dike û mirov dibe kesekî/a maqûl, rast û giran.

Mirov hêjar hatîye afirandin. Entrîka, kîn û hêrs ne ew barên in ku mirov ji bin rabin. Jidilî firehiyek bêhempa ye.

Jidilî û hezkirin mirovan xweşik dike. Mirov wê demê rihet dijî.

Xwedê ji me samîmîyetê dixwaze. Dibêje ger em jidil bin dê exlaqê Îslamê bibe desthilatê cîhanê.

Oldariya hişmend û jidil girîng e. Pêwîst e ku hişmendiya oldariyek wiha bidin genkan. Di berovajî de kêşeyên civakî derdikevin.

Bawermend bi hemû hêza xwe ve divê jidil be. Dema ku bo tiştekî hêrs dibe, ger jidil be hêrs nabe. Dema ku îbadet dike jidil be dê baştir bike.

Ma tank û topên Hz. Ûsiv hebûn? Na. Bi hezaran xwendekarên wî hebûn? Na. Pere û pûlên wî hebûn? Tune bû. Çi hebû? Dilsozî hebû. Ew mehdîyê wê heyamê bû. Xwedê ew bi ser xist.

Minafiqê yekem şeytan e. Rihekî nexweş, pozbilindî û quretî di şêwaza şeytan de tim heye.

Em aramiyê di baweriya Xwedê de dibînin ne di madiyatê de. Mal û milk bona xizmeta Îslamê hene. Pere na, îman aramiyê tîne.

Pergala kevneşop her tim layengirê kesên xurt e û her gav tirsonek digere. Li hember kufrê gelekî lawaz e, her dem di bin bandora tiştên kufrê de dimîne.

Minafiq hezkirinê nizane. Bona acizkirina Misilmanan hezkirinê derdixe pêş. Birayên Ûsiv jî digotin em jê hez dikin.

Di pergala kevneşop de li hember hev ger dem nedilovan in, bi he re li kesên ketî dixin, çavnebar in û naxwazin yek û din hêzdar be.

Pergala kevneşop xwediyê mekanîzmayek tevlîhev e, ne pêkan e ku mirov jê bifilite an jî berovajî bipeyive, demildest aforoz dikin.

Tişta ku minafiq herî zêde hêrîş dike, Pêxember û îmamê wê demê ye. Tim û tim li cem dima û tengasî derdixist.