Adnan Oktar

Nîşaneyên ku Pêxemberê me derbarê Mehdiyetê de gotine, yek bi yek derketine û hêj derdikevin.

Pêdaketina bi muşrîk, munafiq û ehlê kufrê de xêr e. Dixwazin ku têkoşîna zanistî demildest biqede, wê demê xêr û xêrat namîne.

Xwedê demildest belaya kesên ku bi pêxemberan de dikevin dide. Xwedê teqez mukafata kesên di rêya Xwedê de Îslamê dijîn dide.

Kî dixwaze di bin zordariyeke Stalînîst de bijî? Birayên me yên Kurd jî naxwazin. Hemû ji PKKê nefret dikin.

Tu bêjî ku di pergala Seroktiyê de dê şaredarî xurt bin tê wateya bingeha veguherîna eyaletan. Ev jî tê meneya perçebûnê.

Şûna ku ewqas pere bêhûde tê xerckirin, bila bînin deynê gelê rojhilatê, deynê kesên destteng bidinû alîkarê wan bin.

Divê CHP wê hişmendiya çepgirên berê, sar û ji nirxên gel dûr bi temamî biterikîne. Divê MHP jî rêçek nûjentir û xweşiktir bigeşîne.

Ne ku bi sedan parastvanan ve li herêmê bigerî, ya girîng ew e ku her kes û welatiyên ji rêzê jî di bin ewlehiyê de bin.

Divê kuçeyên dewletên Misilman mîna baxçê gulan bin. Divê her der paqij û nûjen be. Divê geşîya nûjentîyê li kuçeyan xuya bike.

Barzanî mirovekî oldar e û ew jî bavê wî jî gelekî êş û elem kişandine. Bi pêşengiya wî ve dê birayên me Kurd ên oldar gelekî rihet bin.

Heta ku Hz. Mehdî derkeve, dê fîtne zêdetir bin, bûyer mezintir bin. Bi derketina wî ve dê hemû fîtne biqedin.

Di hemû çavkaniyên sahîh de Mehdîyet bi berfirehî hatiye vegotin. Pêxemberê me dibêje bi Mehdî ve mizgîndar bin, qala Mehdî bikin.

Mirovan bi zorê ji olê sar mekin. Olê li mirovan wek tiştekî neyê femkirin nîşan medin. Oldarbûnê wek şerpezetî medin ber çavan.

Ji ber tunebûna hezkirinê, hema hema li her welatî her kes dixwaze jev perçe bin. Em dixwazin bi hezkirin nêz bin û bi hev re xweş bijîn.

Li Misrê û li gelek dewletên din, zordariyê li Misilanan dikin, rawestandina xwîna dirije, ne bi siyasetê ve, bi xurtkirina îmanê ve dibe.

Alema Îslamê tî û birçiyê Îtîhada Îslamê ye, muhtacê pêşengekî ye, dê Xwedê wî/ê kesî/ê di nava çend salan de li mirovan nişan bide.

Gelek kes hesûdiya rastderketina mûcîzeyên Pêxemberê me yên derbarê axîrê zeman de dikin, lê belê li hember mûcîzeyan têk çûne.

Şûna ku qala hezkirinê, dostaniyê û eşqa Xwedê bikin, her gav behsa pevçûnan dikin. Her gav di nav têkçûnê de ne.

Gelekî sosret e ku alimên Îslamê, şûna ku hewl bidin fîtne bisekine, şer raweste, şêweyeka ku Misilmanan bera hev didin bikartînin.

Hin kes bona berjewendiyên xwe naxwazin Mehdî derkeve, Îsa (as) were, lê belê me ev yek li gel da nasîn.

Şad dibin ku Şiî, Suniyan Sunî jî Şiîyan dikujin. Ev yek zulma ku paşverûtiyê derxistiye. Di Quranê de Şiîtî-Sunîtî tune ye.

Muşrîk ew kes in ku li ser navê Xwedê, pêvekan bi ola Xwedê ve dikin. Di alema Îslamê de niha gelek muşrîk hene.

Bila dilê Selahedîn Demîrtaş rihet be, em teqez nahêlin ku kesek fîtika xwe lê bixe. Em ê wî destê ku dirêjî wî be bi dadê bişkênin.

Xiristiyan, Ermen, Cihû xweşikîyên Tirkiyê ne. Bila perestgehên wan vekirî bin, em çinginiya zengilên dêran bibihîzin, hemû yên me ne.

Selahedînê Eyûbî kesayetiyekî xwedî qîmet ê ji dîrokê ye, li Misrê bo têkoşîna dijî terorê, derxistina ji pirtûkên dibistanan ne wijdanî ye.