Adnan Oktar

Gelek mirov wisa zanin ku ol cîhanê ji destê mirov digire, ya rast bêxwedayetî cîhanê ji destê mirovan digire.

Ger mirov xwe biqehirîne, ev yek ji destûrdayîna tengezariya şeytîn pêk tê. Bawermend ji dadmendî û dilovaniya Xwedê bawer dikin.

Bawermend xwe li hêrsê, hestiyariyê, kîndariyê nagire û xwe pê ve bernade. Destûr nade ku şeytan gorî dilê xwe wê/î bixijikîne.

Dema ku mirov bi dil û can xwe li Xwedê digire, dafikên şeytan dibîne ku çawa tevdigere û tevdîran digire, wê hingê dibe serwext.

Ew kesê ku kufrê ber çavên xwe mezin dike, ji Îsamê û ji Xwedê bawer nake. Rêveberên cîhanê ne Obama û Merkel e, Xwedê ye. Ew peywirdar in.

Ger çilkek exlaqê kufrê li mirov bigere, mirov gelekî nekamran dike. Ji wê demê pêve jiyana mirov dikeve tengasiyê.

Kesayeta Demîrtaş durist e, lê belê li herêmê zordestî û tundiya PKKê belav bûne. Divê ji siya PKKê bifilite.

Ne mumkûn e mirov fem bike ku vê şêweya bêyom, bêhezkirin û nedilovan ji ku tînin û ewqasî jî di hundurê xwe de dihewînin.

Misilmanên ku li gorî Quranê dijîn hev nakujin. Exlaqê muşrîkandibe sedema mirinan. Jiber exlaqê muşrîkan lihev nefret dikin.

Divê dengê wan kesên ku li Başûrê Rojhilatê bi hişyariyan gefan li birayên me dixwin bi qanûnan ve bi awayekî baş li wan were vegerandin.

Heya ku li Başûrê Rojhilat zordestiya PKKê ya li ser gel neyê xelaskirin, heya ku her kes bi dilrihetî çalakiyên xwe nekir şaristanî çê nabe.

Ew hişmendiya ku gel biçûk dibîne, gelekî Kurd û oldar çewisandin. Ne mumkûn e ku mirov sedema wan a ku gel biçûk didîtin fem bike.

Dewlet wan kesên ku bi çeka xwe gefan li gel dixwe, digire û cezayê dadî çibe didê. Ger ev neyê kirin, ne mumkûn e ku ewlehî çêbe.

Yên paşverû nepenîtiyê û demagojiyê baş dizanin. Li rûyê te dikenin lê belê dafikan çêdikin. Di dawiyê de her car dafikên wan li serê wan diale.

Muşrîk civateke wisa ne ku olê bikar tînin, xwe wek oldar nîşan didin, fîtne derdixin, hesûd in û bindestan diçewisînin.

Amerîkaya ku li herêmê PKKya komunîst xurt dike hay jê nî ne ku belayek çawa hildide serê xwe. Bi destê xwe canewaran dihewînin.

Dema ku li pey Quranê neçin hişmendiya DAÎŞê pêş dikeve. Bingeha tundiyê xurafe ne. Çareserî berdana xurafeyan peyçûna Quranê ye.

Di Quranê de zordarî nî ne. Zordarî li kesên ku naxwazin bibin misilman, nimêj bikin an jî oldar bin nayê kirin. Wê hingê munafiq dibin.

Dema ku êrîşek li ser partiyekî dibe, negirtina êrîşkeran ne tiştekî ji rêzê ye. Divê êrîşker demildest werin girtin.

Nîmet li cîhanê para bawermendan û ehlê kufrê ne, lê belê li axretê tenê para bawermendan e. Bawermend li cîhanê bi giyanê Quranê ve dijî.

Çi tiştekî dilşewat e ku di malekî de wêne tune be û muzîk ji jiyanê hatibe derxistin. Quran pesnê hunerê dide, nîgar û peyker ne heram in.

Wisa zanin ku dema oldar bin, muzîk, huner, nîgar, peyker û xweşikî nabe. Di Quranê de ol ne ev e. Quran her başiyê pêşniyar dike.

Bêxwedêtî jiyanê, xan û manê, zarok û zêçikan dike bela sere mirovan. Ol jî her tiştî bedew dike.

Divê dema ku diçin mescîdan, mîna çûyîna cejnê xwe bixemilînin. Divê Misilman her gav dêhndayî û paqij be.

Xwedê destnimêjê bi ayetekî ve vedibêje, paşverû bi çend rûpelan. Olek wisa beyan dikin ku, jiyankirina wan jî ne guncav e.