Adnan Oktar

Jin bi îmanê xweşik dibe. Xwedî îman yan na, wisa zanin ku jin xweberê xweşik dibin, ne wisa ye. Roja din dibe ku ji dest bikin.

Xweşikbûna jinan, hezkirina jinan wek sûc dibînin. Tişta qedexe têkilîya jin û mêran a ne meşrû ye.

Di cîhanê de gelek jin hene ku kesekî wan bengiya xwe jinanî lê nîşandin tune ne. Bona ku jin bengiya xwe jinanî nîşan bidin, kesên têgihiştî ku wan fem bikin lazim in.

Eger li hember wan kesekî ku wê bengiyê hilde tune be jin teqez bengiya xwe pêşkêş nake. Gelek mirov hay ji wê bengiya kûr tune ne û wisa dijîn.

Rizgarîya Tirkiyê di nûjenbûnê de ye. Ger jin ne rihet be, xweş û geş nebe li wir nûjentî jî huner jî nabe.

Di civateke ku xweşikiya jinan naxwaze de huner û avahîsazî pêş nakeve.

Tişta ku jinan biqedr dike exlaqê rind e. Tirsa Xwedê, heza Xwedê, nazikî, kûrbûn, bengî û dilsozî jinê bedew dike.

Her cure azadîyê ji mêran re heq dibînin, heta dibêjin jin nikarin ligel we rûnin, li hecê jin û mêr tev (diperesin) îbadet dikin.

Ziravî, kubarî, û bedewîya jinan ji hemû xemlên cîhanê pêşdatir û bilindtir e. Lewre ez tim jinan pêşdatir dibînim.

Ger jin biçêj be, bengîn be û jidil be, Xwedê wê xweşiktir dike. Mirov bi dîtin û nêrîna wê gelekî bikêf dibe.

Bi jinan re hêzek mezin a hezkirinê heye. Ya ku dixwazin tenê jidil bên hezkirin e. Dema hezkirinê dibînin bi can radest dibin.

Evîndarîya jinekî weke evîndarîya Xwedê mumkûn e. Bi zanebûna tecelîya Xwedê hezkirin, hezkirina rasteqîn e.

Ger tu dikarî jinekî mîna hewandina kulîlkan bihewînî, evîndarê wê be. Jin ji kesê li hember xwe îman teqwa û exlaqê baş dixwaze.

Xwedê nabêje bibin dujminê jinan, dibêje jin emanetî we, hûn jî emanetî jinan in. Yên paşverû bi awayekî bêexlaq jinan mîna talûke dibînin.

Xwedê tim xweşikiyê dixwaze. Dema ku xûya jinan baş be, xweşî zêdetir dike, bi xwe baş be hezkirinê zêde dike, armanc tim hezkirin e.

Di Quranê de jin her gav takemaf in, jin her gav tên parastin, her gav qedrê wan tê girtin.

Di ayetên Quranê de herî zêde bedewiya jinan tê pesinkirin, ev yek jî hêjabûna jinan û mezinbûna jinan nîşan dîde.

Divê ne jin, divê ew kesên qedrê jinan nizanin di mal de werin girtin.

Keştina destên dirêjî jinan dibin na, ya girîng astengkirina wan destên dirêj dibin e. Heta ku perwerdeya rast nedin gencan ev tundî bi dawî nabe.

Jiber ku bê hezkirin, bêdilovanî û bêmirovayetî mezin bûne, ji tundiya li hember jinê natirsin. Peyva ku jinan aciz bike jî nayê gotin.

Bengînî gelekî li jinana tê, tişta ku jianan azad dike bengîn e.

Hîç ne normal e ku di meclîsê de jin gelekî kêm in. Divê herî kêm nîvê meclîsê jin be. Cîhê ku jin lê ye wek bihuştê ye.

Ew kesên bilêv dikin ku her tişt ewilî bo mêran heq bûye necamêriyê dikin. Ew kesê ku qîmetê dide jinan, tiştên wan aram dike jê nastîne.

Dilê jina bawermend, dikeve teqwaya kesan, xofa Xwedê ya kesan û hezkirina Xwedê ya kesan.

Dema ku tu diçî hecê, jin û mêr ligel hev îbadetê xwe dikin. Ew kesên ku dibêjin mêr nikare bi jinan re li heman deverê bimîne, bila vêya baş bifikirin.