Adnan Oktar

Munafiq hîç rêzgirtinê nizanin. Tenê dixwazin werin hezkirin lê belê hîç rêzgirtinê nizanin. Di ruhê wan de tiştekî navê rêzgirtinê tune ye.

Ji ber ku munafiq bi hişê şeytan ve tev digere pê re serederî kirin dijwar e. Dema bi hişê xwe ve digere gelekî bêhş dibe.

Munafiq bona ku ji hêla kufrê were qebûlkirin xîretek gelekî mezin nîşan dide, çimkî hêz û quwetê tim li cem kufrê digere.

Hemû emrê munafiqan bi xweveşartinê ve derbas dibe. Wisa dizane ku gelekî eşarî konetiyê dike û ji vê yekê kêf digire.

Munafiq ji hêza berbiçav bawer dike. Hêza dewleta kûr hişê wan dibe. Bawer nake ku hemû hêz a Xwedê ye, ji vê yekê yeqîn nake.

Xwedênenas tim rastgo ye, munafiq jî tim di nav raanên qirêj û reş de ye. Ji ber wê ateîst durust e. Munafiq jî hemû jiyana xwe bêkesayet e.

Munafiq bi hişmendiya kapîtalîst e, tenê zengînan destek dike, ji feqîran hez nake. Mehdiyet jî xizanan diparêze bawermendan zengîn dike.

Munafiq mirovên wisa şeytanî ne ku dikari zû bi zû derewan bikin, dikarin rihet îftîra bikin û dikarin dijî Misilmanan dafikan daynin.

Bi munafiqan re hişmendiya hevkarbûna sûcê heye, bona ku mirovên din jî wek xwe sûcdar nîşandin gelek planan dikin.

Yek taybetiya munafiqan jî ew e ku nankor in. Dema pêrgî tengasiyan tê, desr hilnade, dema tengasî diçe dîsa şûm dibe.

Munafiq xwe wek herî bilind û jîr dibîne û heşa radibe Xwedê sererast bike, Qaşogiravî dersa merhemetê dide Xwedê.

Ya rast minafiq mîna maşîneyekê ye. Şeytan ji wan re çi bifermîne, gorî wê tev digere. Bi fermana şeytan dimeşe.

Minafiq wisa hizir dike ku ger ji Misilmanan dûr bisekine dê ji belayan dûr bimîne. Lê belê wisa dojeha xwe amade dike.

Dema Pêxemberê me bona têkoşînê bang li bawermendan dikir, minafiqan digot ber germê meçin têkoşînê, xwe wek dilovan nîşan didan.

Di heyama Pêxemberê me de minafiqek wek nûserê wî wahiyan hebû, tim li cem disekinî, ne bona hezkirinê bona ezîyetê dima.

Tişta ku minafiq herî zêde hêrîş dike, Pêxember û îmamê wê demê ye. Tim û tim li cem dima û tengasî derdixist.

Minafiq hezkirinê nizane. Bona acizkirina Misilmanan hezkirinê derdixe pêş. Birayên Ûsiv jî digotin em jê hez dikin.

Minafiqê yekem şeytan e. Rihekî nexweş, pozbilindî û quretî di şêwaza şeytan de tim heye.

Dema behsa munafiqan dibe, divê di vê sedsalê de çawa tên dîtin jî were şîrovekirin. Divê taktîk û lîstikên wan vî zemanî jî baş werin zanîn.

Minafiqî mîna mîkroba jana zirav e. Ger bi antîbîyotîka xurt ve neyê desteserkirin, dê nexweşî li hemû laş belav be.

Munafiq hîç naxwaze Xwedê bi bîr bixe. Ev yek kafiran zêdetir dike kafir, munafiqan zêdetir dike munafiq.

Dema ku munafiq wexta xwe dide Xwedê, Quranê, Îslamê gelekî canê wî/wê diêşe. Tim dixwaze ku bi karên bêhûde re eleqedar be.

Minafiq gorî xwe misilmanan hêjar dibînin. Wisa bawer dikin ku, Misilman na, dê kufur bi ser bikeve, lewre bi Misilmanan bawer nakin.

Hemû temenê minafiqan di nav pîsîyê de derbas dibe. Jiyanek durust û misilmanî li wan giran tê. Loma têkiliya xwe û kufrê qet nabire.

Heta ku minafiq dijî Misilmanan planên nepenî nekin rihet nabin. Dema planan dikin jiyana wan watedar dibe. Hişê wan tim li ser kufrê ye.