Adnan Oktar

Abdullah Ocalan malbatê qebûl nake, olê qebûl nake, rêvebirineke komunîst dixwaze. Em nahêlin ku li Rojhilatê Tirkiyê Koreya Bakur a nû were damezrandin. Ger tiştekî wiha pêk were dê belavî her derê be û dê Tirkiye jî biçe.

Şêweya PKKê ya bê dîn û bê Xwedê, miletê Kurd dixe nav tengasiyê. Ji bo ku ew ji vê bifilitin, em ê xebatên aramanî bikin.

Em ê li Herêma Kurdan bihuştê bo kurdan avakin. Em ê Amedê, Mêrdînê, Sêrtê wek Parîs û Londonê bikin. Em ê bi zanist û dadmendiyê ve koka PKKê biqelînin. Li wir gefên PKKê namînin, em ê bi îzna Xwedê tirsa PKK nehêlin.

Digel serê tivingê ji PKKê re tu tişt nayê eşkere kirin. Bi zanistê tê vegotin, bi felsefeyê tê vegotin. Şêwaza PKKê kuştine. Şêwaza misilmaniyê jî vejandine. Vejandin bi ilm ê, bi qaneh û telqînê pêk tê.

Di nava ramana PKKê de dilpakî, dilovanî, hezkirin tune ye, xofa Xwedê, hezkirina Xwedê tune ye, zanistî û huner tune ye. Tenê tundî û tirs heye.

Ez bi çekan ve guherandina ramanan qebûl nakim. Ez di wê baweriyê me ku divê bi ramanê ve dijî PKKê têkoşîn were kirin.

Efûkirina û serbestberdana PKKyê kuştina leşker û polîsan e. dibêje “ em ê li başûrê rojhilatê dewleteke serbixwe ava bikin û Evdillah Ocalan jî bînin serî.” Piştî vê al, netewe û welat dê tu tişt nemine. Dê rûmet, heysiyet û namûs jî nebin e.

Li başûrê rojhilatê tu kes piştevaniyê nade PKKyê, kes PKKyiyan nake şûna mêran jî. Zilam jê nefret dike, lê rêz li çeka wî digre. Bi tenê ji çeka wî ditirse û li hemberî çeka wî serî ditewîne. Mijar ev e. Li başûrê rojhilatê tu kes piştevaniyê nade PKKyê, kes PKKyiyan nake şûna mêran jî. Zilam jê nefret dike, lê rêz li çeka wî digre. Bi tenê ji çeka wî ditirse û li hemberî çeka wî serî ditewîne. Mijar ev e. Bawermend dostên ji dil û can yên Kurdan in. Em pirr ji birayên xwe yên kurd hez dikin.

Pesindana kujer û kesên terorê teşwîq dike suc e. Pesendkirina Ocalan jî suc e. Ev yek heqaretek li hember hemû gelê me ye.

Em li hember wan kesên ku propagandaya Ocalan û perçebûnê dikin teqez bê deng namînin. Em ê biryarbûna xwe bi zanistê nîşandin

Kurd wekî ku gemarê aciz in ji PKKê aciz in. Ne guncav e ku birayên me Kurd û PKK lihev bikin. Yek xwedî îman û wîjdan yek jî bêxwedê.

Heta ku di destê PKKê de çek hebe li ser gel bandora xwe çêdike, jiber wê teqez dest ji çekan bernade. Pêbaweriya ku dê berdin ne bi aqilane ye.

Divê li hember wan kesên ku ji hundur agahî didin, xebateke mezin a huquqî were meşandin û çalakiyên wan werin sekinandin.

Tê zanin ku di êrîşên kevn ên li ser qereqolan de, gelek xayînan ji hundur agahî dabûn. Divê bi rêya dadê hesap ji wan jî were pirsin.

Ew kesên ku di têkoşîna PKK de xwespêr û newêrek in bila dest jê vekêşin. Xwediyê welêt ên rasteqîn dê bi dadmendiyê ve berxwe bidin

Hin kes hene ku dibêjin “Jixwe Başûrê Rojhilat ji dest çûye”. Qebûlkirina radestbûnek bi vî awayî bê exlaqî ye.

Propagandaya rêxistineke kujer, avabûneke mafyayî, yanî PKKê serbest nayçê hîştin, bila vê yekê pêşnîyar jî nekin.

Ger PKK hêvî dike ku bi şerkirinê ve dê tawîzan ji Tirkîyê bistîne, tenê xwe dixapîne. Ew gefxwarina wan a bi şev û roj ji kêmasîya wan e

Bila li Tirkîyê bêşerefekî ku bîne Ocalan serbest berde, kujeran azad bike, xweserîyê bide û welêt perçe bike negerin, nikarin bibînîn.

Mezinbûna Tirkîyê nedîtin, xwe gelekî hêzdar dîtin, ji komek newêrekan bawerkirin kêm aqilî ye.

Ger kî plan dike ku wan kujerên polîs û mehmetçîkên me efû bikin, Xwedê wan îslah bike, ger îslah nebin bila helak bin

PKKê bi salan tundî parast, tundîya ku wan diparast li wan vegerîya. Divê bibinin ku tundî tiştek çawa ye û dev jê berdin

PKK li Sûrîyê jî bûye bela serê Misilmanan. Bi darê zorê zarokên xelkê ji wan distînin.

PKK ji bo ku li hember terorê ye ne beşdarî meşa Parîsê nabe, tenê bo propagandaya xwe bike li wir e.

Kujerên PKKyî jî beşdarî meşa li Parîsê bûne. Kujerên bi deh hezaran mirovan, wek şermezerkarê 12 kesan xûya dikin.