Adnan Oktar

Amerîkaya kûr xeynî şer ti şêweyê nizane. Tevî êşên li Vîyetnam, Efxanîstan û Iraqê kişandin, dev ji vê yekê bernadin.

Divê dewletên Îslamî bikarin werin ba hev û ji Amerîkaya Kûr re bêjin; “Tu hay ji xwe heyî tu çi dikî?” Ger Misilman yek bin dê çareser be.

Divê ji derveyê welêt re bo nîşandana rasteqînîya PKKê kampanyayên mezin werin kirin. Ger rast bê vegotin, dê mafdariya Tikiyê bê femkirin.

Dema ku jin hîs dike ku zêde tê hezkirin û qedir dibîne, bawer dike û rihet dibe. Jin ji mêrê bêaqil nefret dike.

Ger mirovek yek mirovê din ji ber nijadê wê/wî kêm bibine, ev yek bi aşkere bêşerefî ye.

Laz Kurd Ereb û Ermen her yek xweşikiyek cuda ye. Pê nabin hema yekî jî hez bikin. Ev nêrînek qirêt e.

Divê heznekirin wek pirseke netewî were dîtin û demildest bitevdîrin. Civakeke ku jê nefret nekin tune ye, ev belayeke manewî ye.

Xwedê gelek xweşikî, gelek bereket û gelek xêrat dide wan kesên ku wî gelekî hez dikin û bîr tînin. Ev sireke ezmûnê ye, mucîze ye.

Ol hêsan o sade ye. Hezkirin, bexişandin, ciwanmerdî û fîdakarî puxteya olê ye. Ev taybetiyên xweşik, xweşikiyê dide mirov bi xwe.

Xwedê birayên me yên Kurd ji ezmûneke dijwar de derbas dike. Înşelleh Xwedê bihuştê nesîbê wan hemûyan bike.

Avabûnên wek PKKê li nav civakên bêvîn bêhewl û bêhêz xurt dibin. Ji ber vê yekê, divê gelê me biryardariya xwe nîşan bide.

Parastina bombeyên varîlê bêexlaqîyek mezin e. Pejirandina bombebarankirina jin û zarok û extîyaran bêwijdanî ye.

Xwedê tenê ji bendeyên xwe hezkirina wî dixwaze. Dibêje ji min hez bikin û hûn jî aram bin. Xwedê kêfxweş dibe ku dilê me têkeve wî.

PKK wek nûnerê Kurdan derket û niha jî ax, ziman, nasname û hemû wan blindest kiriye. Ev yek paşguh nabe.

Bila li Başûrê Rojhilat rewşa azadîyê were çêkirin, paşê hilbijartin bê kirin. Dema ku rewşek azad çê bû, gel kê dixwaze bila dengê xwe bidê.

Dema şehîd dikeve, dibêjin agir kete ocaxê. Ev gotinek şaş e. Agir na, nûr dikeve cîhê şehîd lê be.

Li pey şehîdan mirov bi hezkirin û xofa Xwedê digirî, ger bi xembarî bigirîn ne gorî olê ye.

Amerîkaya kûr aniha YPGê dihewîne lê belê dê wek hemû rêxistinên komunîst piştre biçewisîne. Ecêb e ku YPG vê fem nake.

Di daxuyanîyên dema ku şehîd tên de divê peyvên xembûn û êşê neyên bikaranîn. Bila bêjin; “Gihîşt şerefa şehîdbûnê em şad bûn”.

Em teqez naxwazin ku ti mijarek bi xwînê were çareserkirin. Lê ger nefsî mudafa be xwe parastin heq e.

Her çi be çi nebe, em naxwazin li ser sînorê welatê me dewletek komunîst stalînîst ava be û em destûrê jî nadin.

Ya ku vegeriya salên 90î PKK ye. PKK dixwaze wek salên 90î be, hewl dide ku pêşîya gelê me bigire.

Ger Barzanî li Bakurê Iraqê dewletê avake em ê şanaz bin. Em ê pev re govend bigrin, nimêj bikin bextewar bijîn. Em zulma stalînîst nalên.

Ew kesên partîzanê PKKê ne û tevlî sûcan nebûne bila bên bibin mêvanê me, em bipeyvin.

Ger wisa nîşan bidin ku leşker û polîs bi PKKê nikarin dê gelê me rabe xîretê. Bila gel mejbûrê vê yekê nekin. Em axê nadin komek PKKyî.