Adnan Oktar

Sala 2016 dê bibe sala têkçûna îlmî ya munafiqîyê.

Dema ku me qala munafiqiyê dikir hin kesan wisa zanîn ku em behsa tiştekî xeyalî dikin. Min gelekî behsa kujeriya munafiqan jî kiribû

+ Munafiq bi navê Xwedê derdikeve holê lê belê dixwaze Misilmanan şehîd bike. Yên Hz. Elî şehîd kirin, Hz Yusuf avêtin bîrê munafiq bûn.

Min gotibû dê sala 2016 bibe sala têkoşîna zanistî ya dijî munafiqiyê. Hemû Tirkiyê dît ku ev têkoşîn çiqas girîng e.

Mînafîq wek mîkroba cemîyetê ne. Tevî ku gelekî kêmaqil in, xwe gelekî zana dizanin.

Zimanê bedena munafiqan gelekî çirkîn e, mîna şanogerê karakterekî şerhez, rikdar, hêrsok û hemû nebaşiyan tev digere.

Ji hev hezkirin û biratiya bawermendan gelekî munafiqan aciz dike. Ji ber ku munafiq xwe mezin û bilind dibîne, tim dixwaze tenê bimîne.

Munafiq tiştên baş bona ku xelq bibîne dike, ne ji bo xatirê Xwedê. Bona ku navê wan bê bihîstin, serkeftî bin dikin. Ne ji bo rizayê Xwedê.

Ew kîn û nefreta munafiqan dîsa li dij munafiqan îş dike. Munafiq bi kîn û nefreta xwe nexweş dikeve, lê belê bawermend xurt dibe.

Munafiq havilperest e, li ku berjewendî hebe li wir e. Lê ew ruhê wan ê tarî nikare bandorek neyênî li bawermendan bike. Munafiq Misilmanan tînin kelecan û kêfê, dibin sedema xurtbûna wan, bona wê yekê, hebûna munafiqan bo misilmanan dibe nîmet jî.

Dema ku Misilman derbarê munafiqiyê de bi temamî hişyar bûn, dê hemû tengasiyên alema Îslamê xelas bin, firehî were.

Çawa ku bandora şeytan li ser kesên îmana wan xurt e tune ye, bandora munafiqan jî li ser Misilmanên hişyarçê nabe.

Di nêrîna munafiqan de mirineke zenûn heye, li ser rûyê wan jî awirên hişk û bê ruh hene. Hewl didin ku bi vê ve misilmanan aciz bikin.

Di nêrîna bawermendan de nûr, xweşikî û hezkirin heye. Lê di çavên munafiqan de nefret û mirin heye.

Şaş axavtina munafiqan, mirûzê li ser rûyê wan û kirêtiya wan di Quranê de derbas dibe.

Munafiq xwe wek "durustker û tîmarker" nîşan dide. Fîtneyan derdixe û dij misilmanan dipeyive, lê disa jî xwe xêrxwaz dide xuyakirin.

Munafiq naxwaze ayetên Quranê, hukmên Xwedê bibihîse. Gelekî ji dengê Quranê aciz dibin.

Munafiq naxwazin Xwedê wek Yek û Tek bilêv bike. Dixwaze pergala şîrkê hebe. Gorî xwe yên xurt dike pût û xwe dispêre wan.

Yên ku naxwazin nîşaneyên munafiqan bibihîsin, munafiq bi xwe ne. Çi gav bawermend vê dibihîsin, wek fersenda xwe durustkirinê dibînin.

Ger ruh û kesayetê munafiqî nebe, dê Misilman bêjin; " Ev çi hal e bira birayan dikuje, werin em bibin yek" û dê tundî jî biqede.

Munafiq nizane şukur bike, nizane heqê xweşikiyê bide. Nizane spasiya Xwedê bike. Ji her tiştî gilîdar e û nankor e.

Tişta aniha herî zêde zirarê dide Îslamê munafiqî ye. Bedîyuzeman jî dizane ku yek ji wan fitneyên herî mezin ên axîrzeman munafiqî ye.

Heta ku minafiq dijî Misilmanan planên nepenî nekin rihet nabin. Dema planan dikin jiyana wan watedar dibe. Hişê wan tim li ser kufrê ye.

Hemû temenê minafiqan di nav pîsîyê de derbas dibe. Jiyanek durust û misilmanî li wan giran tê. Loma têkiliya xwe û kufrê qet nabire.

Minafiq gorî xwe misilmanan hêjar dibînin. Wisa bawer dikin ku, Misilman na, dê kufur bi ser bikeve, lewre bi Misilmanan bawer nakin.