Adnan Oktar A9 TV; 22 fevral 2015

Allah, təvəkküllə gözəl bir dünya meydana gətirir. Təvəkküllü olanda Allaha qarşı dürüst, səmimi olmaq lazımdır. Dürüst olmadıqda Allah da insanın canını yandırmağa başlayır.

Müsəlman çox rahat olur, hər yerdə rahat olur. Allaha təvəkkül etdiyi üçün, ona etimad etdiyi üçün, axirətdə də diriləndə son dərəcə rahat olar. Məsələn, möminlər Qiyaməti sevinc içində seyr edir.

Əlindən bir şeylər çıxırsa bir xeyir vardır. Sən burada əbədi yaşamağa gəlmədin. Əlindən cüzi bir şey çıxır, bunu özünə böyük dərd bilir. Çıxsa nə ola bilər ki?. Sən gözündə böyüdürsən, ağıllı tərzdə baxdığında heç bir şey olmadığını görərsən.

Təvəkkülsüzlüyün nə faydası var? Yalnız əzab çəkmiş olacaq, boş yerə özünü alçaltmış olacaq. Allah qarşısında xəcalət çəkəcək. Özünü əzəcək və ağılsız, məntiqsiz anormal bir hərəkət etmiş olacaq.

Dürüst, səmimi, açıq, parlaq bir zehniyyət, şəffaf bir dünyadan bəhs etmək lazımdır. Mövzuları Quranla, ayələrlə izah etdikdə insanların qəlbində bir rahatlıq və hüzur meydana gəlir. Yoxsa insanlara əhli dünya üslubu istifadə edirsən, insan öləcəyini bilir. Sən sanki uçursan, amma sənin uçmağın onu qorxudar, ürküdər. Amma sən Allahın varlığından xəbərdarsansa adamın qəlbinə rahatlıq gələr.

Bəzi məmurların təvəkkülsüz olduqlarını və PKK-dan qorxduqlarını görürük. Bu onlara yaraşmaz. Peyğəmbərimiz (s.ə.v) bir ovuc insanla, 40 nəfərlə meydana çıxmışdı. Müsəlman igid olmalıdır, cəsarətli olmalıdır.

Allahdan uzaq olan heç bir insan xoşbəxt olmaz. Allaha təvəkkül etməyən insan heç bir şəkildə bərəkət və rahatlıq tapa bilməz.

Təvəkkülün sirrini açmış, onu tapmış, ona sarılmış adam, dünyanın ən böyük nemətinə, ən böyük rahatlığına sarılmışdır.

Taleyin nə olduğunu bilmədiyin təqdirdə sürünərsən, əzab çəkərsən. Amma qədəri bilsən Allah sənə bərəkət verər, nemət verər. İbadət etmiş olarsan. Çünki, hər an təvəkkül etmək, hər an namaz qılmaq kimidir.

Şükür etdikdə bərəkət artar. Şükür etmək nə deməkdir? Qurana tabe olub, Allaha təvəkkül edib, Allahdan razı olmaqdır. Adam Allahdan razı deyil. Daima şikayət edir. Haşa Allahın özünə haqsızlıq etdiyi qənaətindədir. Onda bərəkət olarmı? Bərəkət olmur.

Allah bəzən bəzi insanlara bir mövqe verir, bir güc verir, imkan verir. Sən: "Allah ona niyə bu vəzifəni verdi? Niyə bu asanlığı verdi?" desən yenə doğru yolda olanlardan olmazsan. Allahı sorğulayan adam doğru yolda olanlardan olmaz. "Hikmət var, xeyir var" deyəcəkdir. "Allah bilir, mən bilmirəm" deyəcəkdir.

Sevən, Allah rizası üçün ölümü gözə almalı və bunun üçün də ölümü arzulamalıdır. Allaha qurban olmalıdır. Boynunu qoymalıdır. Bəzilərinin canı şirindir, ən kiçik mənfəətlərinə belə zərər gəlməsini istəmir, tükünə belə zərər gəlməsini istəmir, "əvvəlcə özüm" deyir. Əvvəlcə sevdiyin olmalıdır. Yəni heç bir şeyini vermək istəmir, heç bir şeyini ona təqdim etmək istəmir. Daim özünü qurtarmağa çalışır.

Hadisələr baş verərkən Allah mələklərini hər yerdə vəzifələndirir. Heç bir hadisə təsadüf olaraq meydana gəlməz. Ölən hər kəsin canını Əzrail alar. Filankəsin canını alacağam deyib, Allahdan izin alaraq gedər. Saatı, dəqiqəsi bəllidir.

Ölüm, müsəlman üçün elə də çətin şey deyil. Qəfildən yuxudan oyanma kimi olur. Allah "asanlıqla" deyir, Allah, tam asanlıq mənasında söyləyər, yarım asanlıq mənasında söyləməz. Məsələn, insanın canı bir qədər ağrıyırsa, bir qədər çətinlik çəkirsə buna asanlıq deyilməz. Heç bir çətinliyin olmamasına asanlıq deyilər.

Səbir etmək və təvəkkül etmək. Bunlar Allahın sevdiyi, bəyəndiyi iki əxlaq xüsusiyyətidir. Təvəkkül nə deməkdir? Deməli, mömin böyük hadisələrlə qarşılaşacaq ki, təvəkkül edəcək, səbir edəcək. Belə olduqda təşvişə qapılmır, kədərlənmir, qorxmur.

Zaman axır. Zaman bizi daima həyatın sonuna doğru yaxınlaşdırır. Ölüm bizə doğru gəlir, biz də ölümə doğru gedirik. Bir görüşmə nöqtəsi var, oraya doğru gedirik.

Bir şey bir az tərs getsə belə, müsəlman onda xeyir olduğunu düşünməlidir. Tərslik oldu deyir. Sən Allaha tam mənasıyla təvəkkül etsən, meydana gələn hadisə xeyirli olandır.

Yuxu dünya acizliyidir. Hər gün müəyyən saatdan sonra insanın yuxusu gələr. Ölmək üçün gedib yatır, ölür, bir neçə sonra isə dirilir. Duş qəbul edir, yeməyini yeyir. Axşam yenə yuxusu gəlir. Ölmə vaxtı gəlir, yenidən ölür. Sabah yenidən dirilir. Həyatı bu şəkildə ölüb dirilməklə davam edir. Nəhayət bir dəfə də ölür, bir də dirilir və özünü başqa aləmdə görür.

İnsan nəticədə aciz bir varlıqdır. Ölüb qəbirə gedir. Sevdiyi kimsə öldükdə özünü itirir; "Ölürəm, yanıb yaxılıram, məhv oluram" deyir. Qəbirdəki vəziyyətinə nə deyəcəksən? Görəndə qorxub qaçır. Bəs onda kimi sevmək lazımdır? Allahı. Sənə o görünüşü göstərən kimdir? Allahdır.

Möminlər ölümlərindən sonra həmişə gözəl şeylərlə qarşılaşırlar. Çətinlik, iztirab, qorxu; bunlar qətiyyən yoxdur. Hər yerdə işləri rahat olar. Vəfat edərkən, dirilərkən, cənnətə alınarkən qətiyyən narahatlıq yaşamazlar.

Bədən, ölməyi və yox olmağı qətiyyən istəməz. Hüceyrələr qətiyyən istəməz. İnsana ən şiddətli iztirab verən şey budur. Allah bu iztirabı İslam diniylə ortadan qaldırır.

İnsanın eqoistlik edəcək halı yoxdur, sən qandan, ətdən, sümükdən, sinir hüceyrələrindən meydana gəlmiş bir varlıqsan, əlbəttə ki, ehtiyacların var, niyə lovğalanırsan? Ölüb gedəcəksən, kimə acıq verirsən? Eləcə də, çox qısa müddətdə bitir həyat. Bütün meyitlər məzarın içində açıq-aydın şəkildə şişib partlayır. İnsanın lovğalanacaq halı yoxdur, aciz bir varlıqdır.

Dünyada nə qədər çox yaşasan mənəvi mövqedə bir o qədər yüksəlmə imkanı olar. Vəfat etdikdən sonra, cənnətə getdikdən sonra cəsarət, vəfa qalxır, hamısı qalxır. Təkcə yeyib-içirsən, gəzib əylənirsən, Allaha şükür edirsən, mələk kimi olursan. Bunun üçün də, dünyada çox qalmağın da bu faydası var. Çünki qaldığın vaxt, milyonlarla savab qazanırsan.

Kim olursa olsun cənazəyə hörmət göstərmək lazımdır. Cənazə alçaldılmaz, artıq həmin insan ölmüşdür, ruhu getmiş, əti sümüyü qalmışdır, o da çürüyəcək. Kim olursa olsun belə etmək olmaz.

Ev nəticədə səni üşüməkdən qoruyar. Öz həbsxanan, dünyadakı həbsxanan. Əgər iman gözüylə baxsan evin, cənnət evlərindən olan bir ev olar. Amma küfr gözüylə baxsan evin, cəhənnəm hücrələrindən olan bir hücrə olar, səni sıxar. Divarları sıxar, hər yeri sıxar, sıxılarsan.