Adnan Oktar A9 TV; 29 may 2015

Müsəlman üçün qəzəblənmək çox gülünc bir şeydir. Qəzəb alovu adamı bürüyür, heyvanların sürüklədiyi kimi sürükləyir. İnsan da qəzəbini yatırda bilmir, özünü rəzil-rüsvay edir. Belə olmaz. Ağlını işlətməlidir.

Müsəlmana romantiklik və qəzəbli olmaq yaraşmaz. Çünki müsəlman həmişə Allah ilə birlikdə hərəkət edən varlıqdır. Həmişə ağıllı və düzgün düşünməlidir. Çox qorxunc görünən hadisəni belə Allahın yaratdığını unutmamalıdır.

Kin, nifrət, qəzəb, sevgisizlik, şəfqətsizlik və eqoistlik olduqda göz qaralar, dil qaralar, danışa bilməz insan. Sevgini qəbul etməyənlərin dilinə diqqət yetirin, heç bir şəkildə danışa bilməzlər. İki sözü bir yerə gətirə bilməzlər.

Heç kimin döyüş üslubundan istifadə etməməyi lazımdır. İnsanın ruhu nifrətə də, sevməyə də, ağlamağa da, gülməyə də uyğundur. Gülməyi seçmək lazımdır. Nifrət yerinə, sevgini üstün tutmaq lazımdır.

Gənclər üfüqlərini genişləndirsin. Daha geniş və ağıllı düşünsünlər. İlk öncə qəlbləri sevgiyə açıq olmalıdır. Bu narahatlıq verər. Bunu görüb kəskin şəkildə buna qarşı tədbir almalıdırlar. "Mən niyə qəzəblənməyə bu qədər meyilliyəm, sevgisizliyə bu qədər meyilliyəm? Sevgiyə niyə bu qədər qapalıyam?" deməlidir.

Cənnətdə hər kəs gözəl əxlaqlıdır. Kin, qəzəb qətiyyən yoxdur. Qorxu yoxdur. Narahatlıq yoxdur, kədərlənmə yoxdur. Bunlar dünyada xüsusi olaraq verilib.

Ayələrdə bildirilən rəftar belədir: gərginliyə, qəzəbə, ürəyində yaranan hər cür narahatlığa icazə vermə, belə bir vəziyyətə düşmə, qorxma, kədərlənmə, narahat olma, psixi olaraq sənə zərər verən rəftar göstərmə.

Müsəlman səbirli olmalıdır. Yəni ani qəzəbə fikir verməyəcək, əsəbiləşməyəcək.

Cənnətə dünyada təhsil alan bu ruhla gedirik. İncə hadisələri görmə gücümüzü burada qazanırıq. Cənnətdə əsəb və qəzəb bizdən alınar.

Cənnətə bu ruhla gedirik. Axirətdə tanımadığımız ruhla qarşılaşmırıq. "Bu şəxsiyyət necə şəxsiyyətdir, yeni şəxsiyyətdir" demirik. Eynidir bu şəxsiyyət. Nə əlavə var, nə də əskilmə. Sadəcə əsəbiləşmə və qəzəblənmə gücümüzü itirmiş oluruq.

Sevgisizlik və keyfiyyətsizlik ilə həyat sanki özləri üçün bəlaya dönmüş olan insanlar cənnət kimi mühitdə yaşayan möminlərə həsəd aparırlar. Həsəd aparanların pis sözləri, qəzəbləri və kinləri yalnız özlərinə zərər verər. Həsədin pisliyi müsəlmanlara yaxşılıq kimi qayıdar.

Sevgisizlik milli təhlükədir. Qaranlıq ruhu olan bu insanlar sosial mediada da hər şeyə qəzəb və kinlə yaxınlaşırlar.

Hər kəsə qəzəblə yaxınlaşan, həmişə təhqir dolu bir üslubun yayılması mənəvi fəlakətdir. Sevgiylə, mərhəmətlə bu fəlakəti dayandıracağıq.

Kini, əsəbi imanla aradan qaldırmaq lazımdır. Qurana tabe olan müsəlman hər şeyə məqbul, ağılla baxar. Bir insana əsəbləşmək yerinə onu qazanmağı əsas götürər.

Sevgi ilə, nəzakətlə ən əsəbi bir insanı belə sakitləşdirmək mümkün olur. Bir cəmiyyətin əsəbi və hirsi çox gözəl yatırıla bilər. Amma qışqırıb çığıraraq, qoçuluq edərək, rüsvayçılıq çıxararaq, təhdid edərək, qatı dinçiliklə cəmiyyəti yatırmaq mümkün olmaz.

Qəzəblə hərəkət edən birinə sərt üslubla yaxınlaşmaq olmaz. Müsəlman hər vəziyyətdə sevgi ilə, şəfqətlə yaxınlaşmaqla məsuldur.

Normalda hər insanın çox normal və stabil olması lazımdır, lakin insanlarda yaxşılıq zənginliyi olduğu qədər pislik zənginliyi də olur. Qısqanclıq, qəzəb, eqoistlik, dava-dalaş, dedi-qoduçuluq kimi mənfi xüsusiyyətlər bəzi insanlara heyrətamiz şəkildə hakim olur.

Tez qəzəblənmək də küfrdən gələn vərdişdir. Allah, İslamı tanıdıqdan sonra bütün bu çirkin əməllərdən imtina edilməsini istəyir.

İnsan qəzəbi gülünc hesab etməlidir. Ağılla həll ediləcək bir şeyi qəzəblə həll etmək insanı gülünc vəziyyətə salan haldır.

Dünya imtahan üçün gəldiyimiz qısamüddətli kursdur. Burada hər kəsin səhvləri, əksikləri ola bilər. Şəfqət əhəmiyyətlidir, şəfqət sakitləşdiricidir. Şəfqətlə baxmağı bacarmayan insan qəzəblənməyə çox meylli olar. Bu qəzəb də Allah qorusun qəlbi parça-parça edər. İsrarla şəfqətdən yana olmaq lazımdır.

İnsanın qəzəblənməyi özünə yaraşdıra bilməməsi və gülünc hesab etməsi lazımdır. Qəzəbi ciddi hesab etməsi qəribə haldır. İnsanın özünü o qədər itirəcəyi bir mövzu ola bilməz. Qəzəb mühakimənin pozulmasına səbəb olar. Bu, qəzəbin qabaqcadan bəlasıdır. İnsanın dərisini, ağlını, saçını, bütün qabiliyyətlərini öldürər. Qəzəbin şeytani şəhvəti var. Bu ziyan verici şəhvətə qapılmamaq lazımdır. Allah müsəlmanları qəzəbdən çəkindirir.

Mühacir qardaşlarımız bu vətəndə öz evindəymiş kimi olmalıdır. Bir qonaq qardaşımıza hücum edildikdə bütün vətəndaşlar birlik olub onu qorusun. Suriyalı qonaqlarımızı sevməyənlərdən soruşduğumuz zaman, sevdikləri bir insan belə çıxmır. Bütün dünyaya nifrət və qəzəblə baxırlar.

Mömin əfv edəndir, kin saxlamaz, qəzəblənməz. Möminlər arasında uzanan məsələ olmaz.

İnsanlar əbəs yerə acı çəkir. Halbuki, insanları sevmək, Allahı anlamaq çox asandır. Əsəbi yaşamaq çox çətin, dinc yaşamaq isə çox gözəldir.

MÜSƏLMANIN NƏ EDƏCƏYİ MÜƏYYƏNDİR. ƏSƏBİLƏŞSƏ BELƏ ƏDALƏTLİ VƏ TƏDBİRLİ OLAR. Çünki Allahın onu gördüyünü, eşitdiyini bilir. Heç bir şəkildə ədalətdən, haqqdan ayrılmır. Müsəlman hər zaman məsum və bağışlayıcıdır. Amma DİNSİZ BİRİ OLDUĞUNDA DƏLİ OLUR, ƏSƏBDƏN ARTIQ İÇİNİ YEYİR.