Adnan Oktar A9 TV; 6 fevral 2016

Müsəlmanlar; “münafiq getsəydi rahatlayardıq” deyərlər, lakin biri daha gələr. İbadət üçün münafiq lazımdır, əhəmiyyətlidir. Sadəcə Quran vasitəsilə mübarizə aparmaq üsulunu yaxşı bilmək lazımdır.

Münafiq tək deyil. Müsəlmanlardan ayrıldığı vaxt, hazır bir münafiq cəmiyyətinin arasına doğru gedər. Həmişə özünü qoruyacaq və himayə edəcək dəstəsi olar. Lakin onlardan da nifrət edər, onlar da ondan nifrət edərlər.

Münafiqin qəlbində getmək arzusu hər gün olar. İmam Qəzali “Əhya” əsərində: "Məsciddəki münafiq qəfəsdəki quş kimidir. Qəfəsin qapısı açılan kimi, quş uçub qaçar" deyir.

Hədisdə: “Ümmətimdəki münafiqlərin əksəriyyətini təhsil alanlar təşkil edər" deyir. Bilikləri nəticəsində həmişə havalanar, ayrı olmaq istəyərlər. Münafiqlər öz aləmlərində “mən daha ağıllıyam, daha bilikliyəm” deyə təkəbbürlənərək müsəlmanlardan ayrılmaq istəyərlər.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövrünün münafiqləri öz aləmlərində Peyğəmbər (s.ə.v)-dən daha ağıllı olduqları iddia edirdilər. Özlərini guya daha ağıllı zənn etdikləri üçün, yekəxana danışırdılar. Münafiq çox nəzakətsiz və ədəbsiz olar.

Münafiq ümumi mədəniyyətə çox əhəmiyyət verər, hər şeyi öyrənmək istəyər, dindən də nifrət edər. Onu təkcə din narahat edər, təkcə İslam narahat edər.

Peyğəmbərimiz (s.ə.v) dövründəki bütün münafiqlərin xüsusiyyəti özlərini Peyğəmbər (s.ə.v)-dən üstün görmələri və ön plana çıxartmalarıdır. Münafiq qadınlarda və münafiq kişilərdə, hədəf həmişə ən qabaqda olmaq, ən böyük olmaqdır. Özlərini haşa Allah kimi görərlər.

Münafiqlər Peyğəmbər (s.ə.v) və səhabələrə: "Döyüşməyi, mübarizə aparmağı bacarsaydıq sizinlə gələrdik" deyirlər. Münafiq bilərəkdən bacarıqsız kimi özünü göstərər. Həmçinin müsəlmanların da İslam üçün fəaliyyət göstərməsini istəməz. Onları da dayandırmağa çalışar.

İslam aləminin məhv olmasının səbəbi münafiqlərdir. Münafiq dəhşətli gücdür. İnsanlar yanlış bilirlər, küfr əhlini əsas götürürlər. Kafirin gücü mində birdirsə, münafiqin gücü mində doqquz yüz doxsan doqquzdur. Əsas təhlükə münafiqdir.

Münafiqlər danışanda şər danışarlar. Münafiqlər danışanda ya fitnə, ya bəla, ya uğursuzluq, ya döyüş səbəbi, ya sataşma səbəbi, ya vəsvəsə, ya da şeytani vəsvəsəylə şər danışarlar. Mömin bəs necə olar? Həmişə xeyir, həmişə gözəl, həmişə sakitləşdirici, həmişə fitnəni ortadan qaldıran və qəlbdə fərəhlik yaradacaq şəkildə danışar.

Münafiq, münafiqə aid ayələri qətiyyən üzərinə götürməz, ancaq mömin bu ayələrdən dərs alar. Dəhşət və heyrətlə görər bunları, mən nə eləmişəm deyə düşünər, mən münafiq əlamətlərinin içinə batmışam, bataqlığa batmışam, dərhal xilas olum deyər. Tamamilə imtina edər, tamamilə qəlbində buna son qoyar, çünki bəllidir ki, onunla yaşaya bilməyəcək, onsuz da pis olduğunu görmüş olur.

Münafiqlər müvəqqəti daldalana bilərlər. Vərəm mikrobu kimidirlər; bəzən təzyiq göstərər, orqanizm zəif olduqda isə, hücuma keçərlər.

Bəzən də münafiq özünə daldalanacaq tapar, buna çox diqqət etmək lazımdır. Müvəqqəti olaraq gizlənər. Onun gözlədiyi hücum anları var. Yəni müsəlmanları zəif gördüyü an, hücuma keçər, təcavüzkar olar, mırıldamağa başlayar. Bağırıb qışqırar, rüsvayçılıq edər, xəbərçilik edər, fitnə çıxardar, alçaqlıq edər.

Əgər insan münafiq əlamətlərini oxuduğu halda, münafiqliyə davam edirsə həqiqi münafiqdir. Lakin dəyişdirirsə, deməli, xəstədir və xəstəliyini müalicə edir. Qəlbində xəstəlik olanlar var, onlar da münafiqlərə bənzəyər. Söz anlayırsa, ayədən anlayırsa imtina edər.

Münafiq, hiss edilməməsi və bilinməməyi üçün, məcburən müsəlman kimi görünməyə çalışar. Bu taktikanı işlədərkən müəyyən yolla İslama xidmət etdiyini anladığı vaxt da, qəribə əzab çəkər. Allah bunu ayədə bildirir: "Barmaq uclarını dişləyərlər" deyir.

Münafiqlər bir-birlərinə şeytani sədaqət göstərər. Həmçinin küfr əhli ilə münafiqlər arasında da müəyyən razılıq vardır. Lakin təbiidir ki, mənfəətlərinə zidd düşdükdə vəhşi heyvan kimi bir-birlərini parçalayarlar. Bunun üçün münafiq eyni zamanda küfr əhlindən çəkinər.

Münafiq heyrətamiz dərəcədə ümumi biliyə malikdir. Buna görə də, lovğalanar. Bunun üçün də, azar, müsəlmanları kiçik hesab edər, özünü böyük hesab edər və həmişə dünya səviyyəsində böyük olmaq arzusunda olar. Allah: "Onların qəlbində təkcə nail ola bilməyəcəkləri böyüklük (arzusu) vardır" deyir, (Mümin surəsi, 56).

Münafiq müsəlmanların arasında olub, müsəlmanlara hücum anını gözləyər. Hücum anında bütün alçaqlığıyla, şeytani ünsürlərin lideri olaraq ortaya çıxmaq istəyər. Yəni şeytanın insan nümunəsidir.

Münafiq öz aləmində müsəlmanlara zərər verəcəyini düşündüyü məlumatları küfr əhlinə çatdırar. Bununla da, o şeytani ruhu qane olar. Necə ki, vampir qan sorduqda rahatlayarsa, münafiq də əxlaqsızlıq, pislik etdikdə rahatlayar. Lakin o bir yarasa kimidir, yarasanın uçuşunu izləyən elm adamı onu necə görər? Münafiq belə göründüyünü bilməz. Öz aləmində müsəlmanları ələ salıb oynatdığını zənn edər.

Münafiq küfr əhli ilə əlaqəsini kəsməz. Bu onun qidasıdır. Fasiləsiz davam edən bir xüsusiyyətidir. Məsələn, gecə yarısı qalxar, mütləq küfr əhlinə müsəlmanlarla əlaqədar məlumat çatdırar. Boş durması qeyri-mümkündür. Yəni ki, xəstədir. Bunun üçün də, Allah: "Diqqətli olun" deyir. Danışarkən diqqətli olmalısan. Münafiqə müsəlmanların sirri verilməz. Münafiq onsuz da bunun üçün gələr, yaxınlaşar.

Münafiq həmişə çox gözəl danışar, yaxşı rol oynayar. Oradan buraya keçər, buradan oraya, meymun kimi. Bunun üçün də, Bədiüzzaman: "Münafiq şeytani zəkaya malikdir, baş çıxara bilməzsiniz" deyir. "Olduqca şiddətli məxluqdur" deyir. Lakin heyrət ediləcək bir şeydir, heç vaxt nicat tapmaz.

Şeytan qorxunc dərəcədə ümumi biliyə malikdir. Münafiqlər də xeyli bilikli olarlar. Lakin bundan şeytanlıq, əxlaqsızlıq, göstəriş, təkəbbür və eqoistlik üçün istifadə edərlər.

Münafiq Quranı öyrənmək istəməz. Qurandan nifrət edər. İmani mövzulardan nifrət edər. Heç vaxt öyrənmək istəməz. Lakin boş məlumat olan kimi, onunla göstəriş etmək istəyər. Özünə alim deyilməsini istəyər.

Münafiqin qəlbində ölümcül bir nifrət var. Yəni bütün münafiqlər şeytan kimidir. Həmişə cinayət planı qurarlar. Rəsulullah (s.ə.v)-ə qarşı, cinayət törətmək istəyiblər. Məsələn, hz. Yusif (ə.s)-a, hz. Musa (ə.s)-a qarşı da cinayət. Qurana baxdığımız vaxt, həmişə son çarə olaraq öldürmək istədiklərini görərik. Lakin Allah həmişə onların bəlasını vermişdir.

Münafiqlər: "Mən Rəsulullah (s.ə.v)-i çox sevirəm. Əsla küfr əhlinin yanına getmərəm" deyirlər. Ayrılan kimi qaçıb getdikləri ilk yer münafiqlərin yanıdır.