Adnan Oktar A9 TV; 27 fevral 2016

Münafiqlər Allahın qurduğu tələnin puç ediləcəyini düşünərlər. Müsəlmanları zəif görərlər. Mömin İslamın qalib gələcəyinə inanır, münafiq də küfr əhlinin qalib gələcəyinə inanar. Şeytan tərəfinin qalib gələcəyinə inanar. Buna görə də, heç vaxt müsəlmanlara, İslama güvənməzlər.

Münafiq macəradan, pislikdən, təhlükədən, riskli işlərdən çox xoşlanar, macərapərəstdir. Macəra onun üçün imtina edilməzdir. Məsələn, ölkələri gəzər, bir yerdən qaçar, bir yerdə tutular. Münafiqin bütün ömrü murdarlıq içində keçər.

Münafiqin zəkası çox itidir, lakin axmaqlığı dəlilik dərəcəsindədir. Çox ağılsızdır. Məsələn, bir şeyi açıq-aşkar edər, görülmədiyini zənn edər. Yalan danışar, kimsənin bilməyəcəyini zənn edər. Dəlisov dəvəquşu siyasəti vardır münafiqdə. Başını quma basdıraraq görülmədiyini zənn edər.

Münafiq tutulacağını anladığı zaman, qismən düzələr. Lakin diqqət üzərindən yayındıqda yenidən azmağa başlayar. Müsəlmanlara zərər vermək və narahat etmək fəaliyyətlərinə yenidən başlayar.

Münafiq vərəm mikrobu kimidir. Münafiqə mütəmadi antibiotik verilməlidir. Yoxsa bədənini bürümək üçün, mütəmadi olaraq hücum edər. Heç cür sağalmayan vərəm mikrobu kimidir. Yüksək dozada antibiotiklə mütəmadi olaraq nəzarət altında saxlanılmalıdır.

Küfr əhli münafiqə çox sahib çıxar. O da sahib çıxılacağını bildiyi üçün oradan özünə zəmanət payı ayırar. Lakin küfr əhli də, təbii ki, öz mənfəəti üçün istifadə etdikdən sonra münafiqi əzər. Münafiq bundan da xəbərdardır, yəni bir gün oradan da qovulacağını, it kimi alçaldılacağını bilir.

Münafiq təmiz deyil, murdar yaşamaq istəyər. Məsələn, hər gün yuyunmayacaq. Marixuana çəkəcək, pislik edəcək, əxlaqsızlıq edəcək. Zibillik yerlərdə gəzəcək. Küfr əhli ilə iç-içə olacaq. O iyrəncliyi yaşayacaq. Həmişə düşüncəsində bu var. Həmçinin böyük olmaq istəyər. Eqoistlik edəcək, təkəbbürlük edəcək. Dünyanı oturduğu yerdən idarə edəcək. Sərsərilərlə görüşüb danışacaq. Təhlükəli işlər görəcək.

Münafiqin "azad" olma düşüncəsi vardır, İslamda olan intizam onun xoşuna gəlməz. Hər gün namaz qılmaq, oruc tutmaq, zəkat vermək münafiqi bezdirər. O bunlardan xilas olacağı günün həsrətindədir.

Münafiqlər elçidən yana olduqlarını söyləyərlər. Lakin əslində həmişə küfr əhlinin yanındakı həyatlarına hazırlıq görərlər. Ağılları həmişə küfr əhlinin yanındadır. Bir gün küfr əhlinin arasında necə yaşayacaqlarını düşünərlər.

Münafiq fitnəçidirsə, fitnə törətdiyi aşkara çıxdıqda bir müddət dayanar. Lakin müsəlmanların diqqətinin yayındığı anın gəlməsini gözləyər. Bundan sonra yenidən həmləyə keçər. Yəni münafiq şəraitin sakitləşməsini, mühitin sakitləşməsini gözləyər.

Münafiq müsəlmanları narahat edirsə, özündən şübhələndiklərini anlasa, buna bir müddət son qoyar. Lakin müsəlmanların diqqətinin yayındığını görsə yenidən iyrəncliyinə başlayar. Yenidən fəaliyyətlərinə başlayar. Yenə müsəlmanları narahat edər. Yenə pislik edər. Yenə onları narahat edəcək hər şeyi etməyə başlayar.

Münafiqin əsil istəyi Allah olmaq və Allahdan daha böyük olmaqdır. Münafiqin əsil ehtirası budur. Buna görə də, bütün müsəlmanları çox ağılsız görər, özünü çox ağıllı görər və çox gözəl danışdığını zənn edər.

Birisi: "Lə ilahə illəllah, Muhammədən Rəsulullah" dediyi müddətcə sən onu münafiqliklə ittiham edib, müsəlmanların himayəçilik sistemindən kənara çıxarda bilməzsən. Məsələn, "çıx get, küfr əhlinin yanına get" deyə bilməzsən, haramdır. Sən küfr əhlini qazanmağa çalışırsan, onu da göndərməyə çalışırsan. O zaman küfr əhlini niyə qazanmağa çalışırsan?

Münafiq, müsəlmanı bəyənərsə, küfr əhli onu bəyənməz. Küfr əhlinin bəyənməsi üçün, özünü həmişə küfr əhlini bəyənən kimi göstərər. Onun kitabını bəyəndiyini göstərər, yaxud məqaləsini bəyəndiyini göstərər. Münafiqlərin bir müsəlmanın məqaləsini təriflədiyini görmək, elə də mümkün deyil. Həmişə küfr əhli, həmişə küfr əhli. Lakin şərəfsiz olduğu üçün, bundan utanmaz, açıq-aşkar edər.

İngiltərə dərin dövləti çox təkəbbürlüdür, eqoistdir. Münafiq alçaqlıq duyğusuna malik olduğu üçün, bu təkəbbürlük, eqoistlik və lovğalığa heyranlıq duyar. Onun eqoistliyini bir filin eqoistliyi kimi görər, özünün eqoistliyini də bir böcəyin eqoistliyi kimi görər, lakin heyran olar. Bunun üçün də, onlara qarşı çox hörmət saxlayar. Küfr əhlinə qarşı, dəlalət əhlinə qarşı, zalımlara qarşı çox hörmət saxlayar.

Allah sevgisinin əldə edilməsi üçün, mütləq əziyyət olmalıdır. Əziyyətin olması üçün də, şeytan olmalıdır. Şeytan da əsasən münafiqlərdən istifadə edər, küfr əhlindən istifadə edər.

Münafiq müsəlmanlığa doğru gəldiyini hiss etsə yanmağa başlayar, çox iztirab çəkər. Buna görə də, ya əxlaqsızlıq edərək, ya satqınlıq edərək, ya küfr əhli ilə əlaqə yaradaraq, ya müsəlmanlara bir oyun oynayaraq, ya da hiyləgərlik edərək şeytan olduğunu özünə həmişə təlqin etməyə çalışar.

İslam aləminin məhv olmasının səbəbi münafiqlərdir. Münafiq dəhşətli gücdür. İnsanlar yanlış bilirlər, küfr əhlini əsas götürürlər. Kafirin gücü mində birdirsə, münafiqin gücü mində doqquz yüz doxsan doqquzdur. Əsas təhlükə münafiqdir.

Həmişə Allahın lehinə, dinin lehinə düşünmək lazımdır. Müsəlman, heç vaxt əksinə analiz apara bilməz. Mütləq lehinə aparar. Həmişə hüsnü-zənn edər. Lakin küfr içindədirsə və ya ateistdirsə, araşdırar, o cür düşünə bilər; lakin mömin iman gətirdikdən sonra bu cür olmaz. Həmişə hüsnü-zənlə və həmişə gözəl düşünməlidir.

Münafiqlər bir-birlərinə şeytani sədaqət göstərər. Həmçinin küfr əhli ilə münafiqlər arasında da müəyyən razılıq vardır. Lakin təbiidir ki, mənfəətlərinə zidd düşdükdə vəhşi heyvan kimi bir-birlərini parçalayarlar. Bunun üçün münafiq eyni zamanda küfr əhlindən çəkinər.

Münafiqin sözləri sərxoş kimidir, çox tutarsızdır. Lakin onun dəli dünyasında bunu görməsi qeyri-mümkündür. Şizofreniya məntiqi var. Şizoid şəxsiyyətlidir, manyak kimi danışar, lakin qeyri-sabitdir, görə bilməz.

Münafiq çox məqsədəuyğun, gözəl, faydalı danışdığına inanar. Yəni hər şeyi, sözü yerli-yerində danışdığını zənn edər. Halbuki kənardan baxan heyrət içində qalar. Yəni qeyri-sabitliyinə heyrətlənər. Lakin bunu görə bilməz münafiq. Məsələn, ağılsızlığını görə bilməz. Yəni əqli sağlamlığının yerində olmadığını görə bilməz.

Hər dövrdə, peyğəmbərlərin dövrlərində də həmişə bu cür "ərköyün uşaqlar" vardı. Küçədən qorxduğu üçün, ailəsindən qorxduğu üçün, atasından, anasından, mənfəətlərindən, işini itirməkdən, oxuduğu təhsil müəssisəsini itirməkdən qorxduğu üçün peyğəmbərlərin yanına yanaşmadılar. Mümkün qədər qaçaraq, uzaq yaşayaraq, arada bir gələrək əlaqə qururdular. Bu arada bir gəlmənin səbəbi də axirətdə, haşa Allahı aldada biləcəklərini düşünürdülər.

Münafiq müsəlmanlardan uzaq olmağı öz aləmində ayıqlıq zənn edər və axmaqcasına bu oyunu da müsəlmanların görmədiyini zənn edər. Bunu müsəlmanların qəbul edəcəyini, Allahın da qəbul edəcəyini düşünər. Müsəlmanları da, haşa Allahı da aldatdığını zənn edər.

Münafiqdə həmişə gəzmək instinkti var. O daxili sıxıntısını bəhanə edər. Məsələn, ticarəti bəhanə edər, ailəsini bəhanə edər. Münafiqin qəlbi heç cür rahat olmaz. Lakin sıxıntısı da üstündədir, çiynindədir. O sıxıntıdan qaçar, sıxıntı da onu qovalayar.