Adnan Oktar A9 TV; 22 İyul 2012

Münafiqlər namaz qılmağa, infaq etməyə də nifrət edərlər. Buna görə həmişə belə işlərdə "borc ödüyürəm, gücüm çatmır, imkanım yoxdur" deyirlər.

Münafiqlər çox qorxaq olurlar. Müsəlmanlardan uzaq yaşamaq istəyərlər və ona görə də qaçarlar. Müsəlmanlarla birlikdə olmağın zərərli, bəlalı olduğunu fikirləşər və uzaq yaşayarlar. Uzaq yaşadıqları üçün məhv olarlar.

Quranda görmə pozuqluğuna da çox diqqət çəkilir. Allah həmişə münafiqlərin gözlərində pozulmadan bir əlamət yarandığını söyləyir. Elə bir görmə ki, gözləri çevrilir, huşu itmiş kimi olur. Yəni gözlərinin işığı getmiş ölü kimi baxır. Heyvan kimi, ölü heyvan kimi, mənasız, boş-boş, məhv olmuş, soyuq baxışları vardır. İnsana bənzəmir. Bir insan huşunu itirərkən baxışı şüursuz, mənasız, diqqətsiz olar.

Münafiqlər və qəlbində xəstəlik olanlar danışmaz, sevgi, nəzakət göstərməzlər. Çünki onu etsələr nəsə itirəcəklərini sanarlar. Nəzakəti belə qarşı tərəfə yaxşılıq olaraq gördüyü üçün etməzlər. Məsələn, gözəl bir baxışdan, gözəl bir sözdən çəkinər, gözəl rəftardan uzaq durar, eqoist olarlar. Təkcə özlərinə edilməsini istəyərlər. Yəni Müsəlmandan almaq istər, amma vermək istəməzlər.

Münafiqlər və ürəklərində xəstəlik olanlar eqoist olarlar. Xəsis, hər zaman öz mənafeyinə uyğun davranar . Yəni pulu ilə xidmət etmək istəməz. Sevgisində, dostluğunda , təriflərində də xəsisdir. Heçnə vermək istəməz. Müsəlmanı xoşbəxt, məmnun edən nəyisə etmək istəməz. Eqoist olarlar.

Münafiqlər və ürəklərində xəstəlik olanlar çətin mübarizəyə girişməzlər. Lakin asan, tez həll olunan bir şey olsa, onu qəbul edərlər. Bundan da bir xeyirləri olacaqsa qəbul edərlər. Allah buyurur ki, mənfəət əldə etməyəcək, uzun davam edəcək bir mübarizədirsə, kefini qaçırırsa ona yaxın durmazlar.

İslama xidmətdən söz gedərkən min bəhanə gətirərlər. Məsələn, "anam icazə vermir, atam icazə vermir, məktəbim uyğun deyil, ətrafım imkan verməz". Məsələ küfr, əxlaqsızlıq, dəlaləti olsa nə ananı, nə atanı, nə də başqa birini düşünərlər. Bu yolda ağlasığmaz cəsarət göstərərlər. Dəlicəsinə cəhd edər, tərəddüd etməz, bütün bacarıqlarını sərf edərlər.

İnsanların bir çoxu belədir, küfr desən onda dərin bir istək, küfrə qarşı dərin arzu yaranar. Müsəlmanca xidmət, rəftar görəndə isə dayanar, durğunlaşar, danışma qabiliyyətini, əzmini itirər, amma küfrlə əlaqədar bir imkan tapsa və Müsəlmanlar da ətrafda yoxdursa, Müsəlmanların gücünün olmadığına əmin olsa, heyrətamiz şəkildə küfr xarakteri, qabiliyyəti göstərər.

Münafiqlərin, ümumiyyətlə, baxışları doğru deyil, axmaqdırlar. Mənim bu günə qədər gördüyüm bütün münafiqlər dar düşüncəli olub. Allahın hikmətidir. ÇÜNKİ ölüdürlər.

Münafiqlər bir-birinə düşmən olar, bir-birinə ikrah hissi ilə baxarlar. Bir-birimizi sevirik, çox darıxdıq və.s deyərlər, amma həqiqətdə bir-birilərinə nifrət edər, pislik gözləyərlər. Allah ayədə " münafiqlərin ürəkləri parça-parçadır" deyir. Bir-birilərini sevməz, süni bir sevgi hissi göstərərlər.

Fəlakətlər münafiqləri kökündən bürüyər. Onlar fəlakətlərin Müsəlmanları bürüyəcəyini zənn edərlər. Amma öz başlarına gələr. Bu, Allahın heyrətamiz qanunudur.

Münafiq bir məngənənin içindədir, lakin bilməz. Münafiq çox azad fəaliyyətdə olacağını zənn edər. Yəni istədiyi fəaliyyəti, pisliyi edə biləcəyini zənn edər. Halbuki, münafiqin edəcəyi bütün hərəkətlər Allah tərəfindən kodlaşdırılmışdır, Allah Qatında yaradılmış və bitmişdir.

Münafiqi hirsləndirmək insana zövq verir.

Münafiq Küfrü yetərli görmür . Yəni münafiq onların əxlaqsızlığını, onların vicdansızlığını yetərli görməz. Ancaq öz aralarında olarkən rahat olarlar. Necə şeytanlar cinlərlə rahat ola bilmirlər, cinlər də şeytanların yanında rahat ola bilməzlər.

Nə qədər münafiq çox olsa, nə qədər mütəşəkkil, çətinliklər olsa savabı o qədər çox olar.

Münafiqin faydası Müsəlmanı diri, aktiv, canlı vəziyyətə gətirib və savabını daha çox artırmaqdır. Məsələn, bir savab qazanacaqsa milyon savab qazanar. Münafiq olmasa savabının dərəcəsi azalar.

Allah münafiqə müəyyən dərəcədə sərbəstlik vermişdir. Münafiq də özünü çox azad zənn edər. Halbuki, belə deyil, məhduddur. Nə qədər edəcəyi, nə hərəkət edəcəyi müəyyəndir. Allahın onu harada əzəcəyi də bəllidir.

Münafiq qəfəsdəki meymun kimidir , vurnuxar, çırpınar, fənd işlədər, bununla nəsə əldə edəcəyini düşünər,amma başını yalnız qəfəsə vurar, başqa bir şey olmaz.

Münafiqin Müsəlmana bir şey edə bilməməsi ona çox əziyyət verər. Yəni MÜNAFİQ QAÇMAQ İSTƏYİB, LAKİN QAÇA BİLMƏYƏN İNSAN KİMİDİR.

Münafiq həyatın qısalığını, maddənin həqiqətini bilməz. Ölümü davamlı unutmağa çalışar. Yaşlanar, amma hələ yaşayacağını, çox uzun yaşayacağını zənn edər. Ta ki mələklər tərəfindən kürəyi və üzü döyülərək canı alınana qədər.

Münafiq özlüyündə xoşbəxt görünməyə çalışar. Halbuki, MÜNAFİQİN İÇİ YANAR, ÇOX İZTİRABLI, çox narahat olar, saxta sevinci yaşayar.

Münafiqdə qərarlı bir küfr xarakteri, əxlaqsız xarakteri vardır. Onun fitrəti yalnız Müsəlmanlara zərər verməyə yönəlmişdir.

Münafiqlər də bir qövmdür. Məsələn, cinlər bir yerdə dayanır, şeytanlar bir yerdə dayanır, münafiqlər də bir yerdə dayanır.

Münafiqin bilmədiyi bir şey vardır: Münafiq Allahın gücünü anlaya bilmir.

Münafiqlər Allahın gücünü anlaya bilmir. İslam həqiqətən hakim olmayacaq zənn edirlər. Mehdi (ə.s)-ın həqiqətən çıxmasına, İsa (ə.s)-ın həqiqətən zühur etməsinə inanmırlar. Buna görə də bir əminlik içindədirlər. Halbuki, mütləq məğlub olacaqlar.