Adnan Oktar A9 TV; 18 Haziran 2015

Çok fazla insan Allah'a isyan ediyor veyahut sitem ediyor. “Bana yardım etmiyor, benim evladımı elimden aldı, arabamı elimden aldı, malımı elimden aldı” diye sitem ediyor. Evladı kim veriyor? Allah veriyor. Alan kim? Allah. Yani buradaki sitem çok akılsızca. Samimiyetten uzak bir tavır. Allah o tavrı sevmiyor.

Samimiyet Kuran'la bağlantılı bir kelimedir. Kuran'ı bilmezsek samimiyetin ne olduğunu bilemeyiz. Samimiyet; insanın beynine baskı yapmaması, her şeyde Allah yanlısı düşünmesi, Allah vermesin, Allah'a sitem etmemesi, Allah vermesin, Allah'tan şikayetçi olmaması, isyan etmemesidir.

Cenab-ı Allah'ın hedefi hep samimi, yüksek iman. Samimi, yüksek imanı Cenab-ı Allah dünyada gördüğünde dünyanın bereketi artıyor. İman zafiyeti olduğunda Allah o bereketi azaltıyor dünyada. Onun için has ve halis müminlerin bu manevi takviyeye bütün güçleriyle devam etmeleri gerekiyor.

Allah ‘İbadet eden’ demiyor, ‘Samimi ibadet eden.’ İllaki o şartı koyuyor Allah. Sırf onlara mahsus bir nimet olarak veriliyor sevgi.

En korkunç şey sahte sevgidir; Allah’ın hiç sevmediği şeydir. Münafikun ve münafikat, kafirun ve kafirat, zalimun ve zalimat sahte sevgi ustasıdır.

Cenab-ı Allah’ın tek amacı ne? Sevmek ve sevilmek. Ama nasıl sevilmek? Sahtekarca değil, samimiyetle sevilmek. Onun için insan hep samimi sevgiyi arar, bütün dünya samimi sevgiyi arar.

Diyor ki, “Hatada vicdan rahatsız oluyor, insan nefes alamıyormuş gibi oluyor”. Bu şeytana kendini boğdurmaktan kaynaklanıyor. Ne gerek var kardeşim? Sen Allah'a tevekkül ediyorsun, tamam, Allah'a tövbe ediyorsun. Ne demek tövbe? Allah'ın tövbeni kabul etmesini umut ediyorsun. O zaman o boğulma neyin nesi? Allah'a güvenmiyorsun anlamına gelir o. Hata yaptıysan kaderindeki hatayı yapmışsın. Bir daha yapmama kararı aldın mı, aldın. Tamam. Azmettiysen mesele yok.

Aklı kullanma, samimi olarak Allah'la bağlantı içinde olup telaşlanmadan şeytanın, aklı nerede bozacağını düşünerek Allah'ın işaretini görmeye çalışmaktır. Çünkü aklı zaten Allah yönlendirir. İnsan vicdanına uyduğunda yanlışı, tehlikeyi fark eder. Allah ona ilham eder, hissettirir.

Fedakar olmamak çok büyük bir vicdansızlık, ahlaksızlıktır. Mesela ülkemize sığınan Suriyeli mazlumlar. Tabii ki o bize ekonomik bir yük getiriyor, zorluk getiriyor; feda olsun. Çoluk çocuk imha olacaklarına, işkence çekeceklerine, acı çekeceklerine, bizim paramızdan gitsin.

Samimi insan ne güzel oluyor, sahtekâr insan ne kötü oluyor. Dürüstlükte insan rahat ediyor. Yalan sıkar insanı, boğar. İntikam, samimiyetsizlik.. İnsan zaten zayıf. Öyle bir şey insana yüklediğinde perişan olur, sağlığı bozulur.

Samimiyet müthiş bir ferahlıktır. İnsanı güzelleştirir samimiyet. Samimi olan sevgiyi bilir. Samimi olmayan çok sahtekar olur, çok kötü olur.

Cenab-ı Allah samimi olan kullarının kurtulacağını söylüyor. Samimiyeti önemli görüyor Allah. Bir samimiyetsizlik gördüğümüzde hemen içimizde bir iticilik duygusu hissediyoruz. Beğenmiyoruz, bize soğuk, kötü geliyor. Samimiyet bizi çok ferahlatıyor, rahatlatıyor.

İnsanlar samimi olsa, sevgiyi arasa Allah dünyayı cennete çevirir.

Samimiyet pahalıya mal olur insana. Çile çeker, yorulur hatta kimi zaman başı derde girer. Sen el bebek, gül bebek yaşıyorsun. Menfaatine, gereken yerde ilgi alaka gösteriyorsun. Menfaatini bebeği korur gibi koruyorsun. Nerede orada samimiyet?

Derin iman için öyle fevkalade bir enerji harcamaya gerek yoktur. İnsan çok samimi olursa derin iman hemen oluşur. Dini o yüzden çok zor görüyorlar. Diyor ki; “Çok tefekkür etmem lazım, çok derin düşünmem lazım” Sen istemenle derin düşünemezsin, Allah seni derin düşündürür. Müstakil bir gücün yok. O zaman yapacağın, samimi olmak. Samimi olup Allah’tan talep etmektir.

İman içinde hurafe olmuyor. Son derece akılcı; bilimsel delilleriyle Kuran mucizeleri, iman hakikatleri. Aklın önünün açılması gerekiyor. Akıllı düşünmenin yolunun gösterilmesi gerekiyor. Vicdanlı, samimi düşünmenin güzelliğinin öğretilmesi gerekiyor. Samimi düşündüğünde de insan zaten imanlı oluyor.

Samimiyette insan çok şey kaybediyor gibi görünür ama gizlice çok şey kazanır. Şahıs bakarsın sanki başı belaya giriyor gibi olur, mal kaybediyor, imkan kaybediyor. Halbuki sonra Allah onu mala boğar adeta nimete boğar. Ama öbürü, vicdanını ezerek mala ve imkana kavuşacağını zanneder, dünya ondan kaçar, o da kovalar. Akıl almaz ızdırap çeker. Müthiş bir sürünme, müthiş bir kovalamaca.

İnsan vicdanına uyduğunda çok şey kaybedecek gibi olur, halbuki en isabetli hareketi yapar. Mesela peygamberler vicdanlarına uyuyorlar, savaşlara giriyorlar, çile çekiyorlar, acılar çekiyorlar. Ama sonunda dünyanın en iyisi onlar oluyorlar.

Hazreti Yusuf (as) hep dürüst. Mantığıyla hareket etmiyordu, vicdanıyla hareket ediyordu. Vicdanı onu nereye götürdü? Hapishaneye götürdü. Allah’a tevekkül etti. Sonunda ne oldu? En sonunda Cenab-ı Allah onu Mısır’a Sultan yaptı. En güzel yiyecekleri yedi. En güzel kıyafetleri giydi. Cennette en güzel makamlara geldi.

Dünyayı dikkatlice izleyin, dünyanın yüzde 99’u hep mantıkla hareket ederler. Ve hepsi sürünüyor. Bana mantığıyla hareket eden, sürünmeyen bir tane adam göstersinler. Hepsi sürünüyor. Akıl almaz acılar içinde yaşıyorlar. Samimi insanlar, vicdanıyla hareket edenler bayağı güzel yaşıyorlar. Hayır; çile çeker, zorluk çeker ama sonunda Allah ona ferahlık verir.

Vicdan kullanmadığında gelen ilk bela, akla ziyandır. Kişinin aklına ziyan gelir. Fark edebilir mi? Edemez. Çünkü zekâ devrede olduğu için, fark edemeyecektir. Aklı örtülür, zekâsı açık kalır. Allah zekâyı genellikle örtmez. Çok nadir vakalar dışında örtmez. Aklını örter. Aklını örttüğünde, zekâ hiçbir işine yaramıyor. Zekâ başına bela açar ondan sonra. Zekâ onu süründürür.

Vicdan zordur ama meyvesi güzeldir. Mantık kolaydır ama meyvesi çok acıdır.

Allah ayette, “Vicdanları kabul ettiği halde zulüm ve büyüklenme dolayısıyla reddettiler” diyor. Vicdanına direniyor. Yoksa vicdanı ona doğru olanı emrediyor, “Yap” diyor, dinlemiyor. Onu eziyor. O yüzden yüzleri kararıyor. Yoksa insan vicdanıyla uğraşmadığında, vicdanının sesini dinlediğinde yüzü nur gibi olur.

Bazı insanlar vicdan değil de, mantık kullanıyorlar. “Ben mantığımın sesini dinlerim” diyor. Kardeşim, sürünürsün. Mantık ilk planda insanı kurtaracak gibi görünür. Hep lehine, hep onun keyfine uygun, çıkarına uygun bir şeyler ortaya dökecek diye düşünür insan, mantıkta. Mantık insanın başını sürekli belaya sokar.

Meleklere iman, kadere iman. Bunların tek tek düşünülüp, tefekkür edilip beyinde tam iman olarak oturtulması lazım. Yani yüzeysel bilgi olarak halkın büyük bölümünde bulunur. Ama oturmuş bilgi olarak ancak takva Müslümanlarda oluyor. Oturmuş bilgi haline getirmek lazım.